مْ فَنُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ چون‌ نجاتشان‌ داد» خداوند(ج)  از اين‌ محنت‌ و دعايشان‌ را اجابت‌ كرد «ناگهان‌ در زمين‌ به‌ ناحق‌ سركشي‌ مي‌كنند» و بي‌آن‌كه‌ شبهه‌اي‌ داشته‌ باشند، فقط از روي‌ تمرد و عناد، در زمين‌ فساد ورزيده‌ و به‌ بيراهه‌ مي‌روند و آن‌ دعاها و سوگندها و پيمانها و عهدهايي‌ را كه‌ با خداوند(ج)  بسته‌ بودند، فراموش‌ مي‌كنند «اي‌ مردم‌! جز اين‌ نيست‌ كه‌ سركشي‌ شما فقط به‌ زيان‌ خود شماست‌» پس‌ سركشي‌ و تجاوز انسان‌ به‌ ديگران‌، در واقع‌ تجاوز و سركشي‌ بر خود وي‌ است‌، به‌ اعتبار اين‌كه‌ فرجام‌ و پيامد آن‌ تجاوز ـ كه‌ چيزي‌ جز مجازات‌ و انتقام‌ نيست‌ ـ به‌ خود وي‌ برمي‌گردد چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «هيچ‌ گناهي‌ چون‌ تجاوز و قطع‌ پيوند رحم‌ سزاوارتر به‌ آن‌ نيست‌ كه‌ خداوند عقوبت‌ آن‌ را در دنيا زود برساند، به‌ همراه‌ آنچه‌ كه‌ براي‌ صاحبش‌ در آخرت‌ از عذاب‌ ذخيره‌ مي‌كند». «بهره‌ زندگاني‌ دنياست‌» يعني: بهره‌مندي‌ شما از سركشي‌، فقط محدود به‌ زمان ‌تنگ‌ زندگاني‌ دنياست‌ «سپس‌ بازگشتتان‌ به‌سوي‌ ماست‌» بعد از اين‌ زندگي‌ گذرا و بهره‌مندي‌ چند روزه‌ دنيا «آن‌گاه‌ شما را از آنچه‌ مي‌كرديد» در دنيا از خير و شر «باخبر خواهيم‌ كرد» و شما را در برابر آن‌ جزا خواهيم‌ داد بنابراين‌، هر كس‌ خيري ‌مي‌بيند؛ بايد خدا(ج)  را سپاس‌ گويد و هر كس‌ شري‌ مي‌بيند؛ بايد جز خودش‌ كسي ‌ديگر را سرزنش‌ نكند.
مكحول‌ با استناد به‌ حديث‌ شريف‌ مي‌گويد: «سه‌ خصلت‌ است‌ كه‌ هر كس‌ آنها را داشته‌ باشد، آن‌ سه‌ خصلت‌ عليه‌ خود وي‌اند: نيرنگ‌، تجاوز و پيمان‌شكني‌».
 
آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاء أَنزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالأَنْعَامُ حَتَّىَ إِذَا أَخَذَتِ الأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلاً أَوْ نَهَاراً فَجَعَلْنَاهَا حَصِيداً كَأَن لَّمْ تَغْنَ بِالأَمْسِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الآيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
بعد از آن‌كه‌ خداي‌ متعال‌ از بهره‌ دنيا ياد كرد، اكنون‌ جمله‌ مستأنفه‌ و مستقلي‌ را مي‌آورد كه‌ متضمن‌ بيان‌ حال‌ دنيا و سرعت‌ انقضاي‌ آن‌ است: «جز اين‌ نيست‌ كه ‌مثل‌ زندگاني‌ دنيا مانند آبي‌ است‌ كه‌ آن‌ را از آسمان‌ فرو ريختيم‌» يعني: مثل‌ زندگاني ‌دنيا در سرعت‌ زوال‌ خود، همانند وصف‌ گياهان‌ روي‌ زمين‌ در سرعت‌ زوال ‌بهجت‌ و شادابي‌ و خرمي‌ آن‌ است‌ «پس‌ با آن‌» آب‌ «رستنيهاي‌ زمين‌ درهم ‌آميخت‌» و براثر آن‌، رستني‌ها به‌ حد كمال‌ خود رسيد «از آنچه‌ مردم‌ و چهارپايان ‌مي‌خورند» از دانه‌ها و ميوه‌ها و علوفه‌ «تا آن‌گاه‌ كه‌ چون‌ زمين‌ پيرايه‌ خود را بر گرفت ‌و آراسته‌ گرديد» يعني: چون‌ زمين‌ با انواع‌ رستني‌ها و گلها و گياهان‌ رنگارنگ‌، طناز و زيبا و نگارينه‌ شد و جلوه‌ها و آراستگي‌هاي‌ خود را به‌ تمام‌ و كمال‌ به ‌نمايش‌ گذاشت‌، رستني‌هايي‌ كه بعضي‌ از آنها مشابه‌ رنگ‌ طلا، بعضي‌ مشابه ‌رنگ‌ نقره‌، بعضي‌ مشابه‌ رنگ‌ ياقوت‌، بعضي‌ مشابه‌ رنگ‌ زمرد و... است‌.
خداي‌ متعال‌ در اين‌ آيه‌، زمين‌ را به‌ زني‌ تشبيه‌ كرده‌ كه‌ جامه‌هاي‌ زيبا و رنگارنگ‌ و زيوراتي‌ گونه‌ گون‌ بر خود مي‌پوشد و خود را به‌ انواع‌ آرايش‌ها مي‌آرايد تا انظار را به‌ خود جلب‌ نمايد. «و ساكنان‌ آن‌ پنداشتند كه‌ بر آن‌» يعني: برچيدن‌ محصولات‌ آن‌ و بهره‌گيري‌ از آن‌ «توانا هستند، بناگاه‌ فرمان‌ ما» يعني‌عذاب‌ ما «شبي‌ يا روزي‌ به‌ زمين‌ آمد پس‌ آن‌ را مانند زراعت‌ از بن‌ بريده‌ گردانيديم‌» يعني: كشت‌ آن‌ را شبيه‌ محصول‌ از بن‌ درويده‌ و تباه‌ شده‌اي ‌گردانيديم‌ «كه‌ گويي‌ ديروز» به‌صورت‌ سبز و تازه‌ و شاداب‌ «وجود نداشته‌ است‌، اين‌گونه‌» يعني: به‌ مانند اين‌ تفصيل‌ بديع‌ و اين‌ بيان‌ رفيع‌ «آيات‌» يعني: حجت‌ها و ادله‌ قرآني‌ «را» كه‌ از جمله‌ آنها يكي ‌هم‌ اين‌ آيه‌ است‌ «براي‌ مردمي‌ كه‌ انديشه ‌مي‌كنند» و از اين‌ مثلها به‌ زوال‌ دنيا و سرعت‌ نابودي‌ و تباهي‌ آن‌ پي‌ مي‌برند و درس‌ عبرت‌ مي‌گيرند، «به‌ روشني‌ بيان‌ مي‌كنيم‌».
آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ وَاللّهُ يَدْعُو إِلَى دَارِ السَّلاَمِ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آن‌گاه‌ كه‌ خداي‌ متعال‌ ارزش‌ ناپايدار زندگي‌ دنيا و سرعت‌ دگرگوني‌ و زوال‌ آن‌ را براي‌ بندگانش‌ بيان‌ كرد، در اينجا آنان‌ را به‌ سراي‌ آخرت‌ ترغيب‌ مي‌كند: «و خدا شما را به‌سوي‌ سراي‌ سلامتي‌ فرا مي‌خواند» يعني: سراي‌ بهشت‌ كه‌ سراي ‌سلامتي‌ از آفات‌ است‌ «و هركه‌ را خواهد، به‌سوي‌ راه‌ راست‌ هدايت‌ مي‌كند» يعني: توفيق‌ مي‌دهد. آري‌! خداوند(ج)  همه‌ بندگان‌ را به‌سوي‌ سراي‌ سلامتي‌ فرا مي‌خواند، اما جز هدايت‌يافتگان‌ به‌ آن‌ وارد نمي‌شوند. در حديث‌ شريف‌ به‌روايت‌ جابر(رض)  از رسول‌ خداص آمده‌ است‌ كه‌ فرمودند: «در خواب‌ ديدم‌ كه‌ جبرئيل‌ بالاي‌ سر من‌ و ميكائيل‌ پايين‌ پاي‌ من‌ است‌ و يكي‌ از آنها به‌ ديگري ‌مي‌گويد: براي‌ او (پيامبر) مثلي‌ بزن‌. در اين‌ هنگام‌ يكي‌ از آنها خطاب‌ به‌ من ‌مي‌گويد: جز اين‌ نيست‌ كه‌ مثل‌ تو و مثل‌ امتت‌ همانند مثل‌ پادشاهي‌ است‌ كه‌ براي‌ خود سرايي‌ برگرفته‌، سپس‌ در آن‌ سرا خانه‌اي‌ بنا كرده‌ و باز در آن‌ خانه‌، سفره‌اي ‌گسترده‌، آن‌گاه‌ فرستاده‌اي‌ برانگيخته‌ تا مردم‌ را به‌سوي‌ غذايش‌ دعوت‌ كند ولي‌ برخي‌ از آنها آن‌ فرستاده‌ را اجابت‌ گفته‌ و برخي‌ هم‌ به‌ آن‌ دعوت‌ اعتنايي ‌نمي‌كنند پس‌ آن‌ پادشاه‌، خداوند(ج)  است‌، آن‌ سرا، اسلام‌ است‌ و آن‌ خانه ‌بهشت‌ و تو اي‌ محمد! آن‌ فرستاده‌ هستي‌ پس‌ هر كس‌ تو را اجابت‌ گفت‌، به‌ اسلام ‌در آمد و هر كس‌ به‌ اسلام‌ در آمد، به‌ بهشت‌ در آمد و هر كس‌ به‌ بهشت‌ درآمد، از نعمتها بهره‌مند شد».
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1634.txt">آيه  26</a><a class="text" href="w:text:1635.txt">آيه  27</a><a class="text" href="w:text:1636.txt">آيه  28</a><a class="text" href="w:text:1637.txt">آيه  29</a><a class="text" href="w:text:1638.txt">آيه  30</a><a class="text" href="w:text:1639.txt">آيه  31</a><a class="text" href="w:text:1640.txt">آيه  32</a><a class="text" href="w:text:1641.txt">آيه  33</a></body></html>آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ لِّلَّذِينَ أَحْسَنُواْ الْحُسْنَى وَزِيَادَةٌ وَلاَ يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ ق