بَاؤُهُم مِّن قَبْلُ وَإِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنقُوصٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ در باره‌ آنچه‌ كه‌ اين‌ گروه‌ مي‌پرستند، در شبهه‌ مباش‌» يعني‌: در بطلان ‌آنچه‌ كه‌ مشركان‌ از بتان‌ مي‌پرستند، هيچ‌ شك‌ و ترديدي‌ نداشته‌ باش‌، بتاني‌ كه‌ نه ‌به‌ رساندن‌ سودي‌ قادرند و نه‌ به‌ دفع‌ زياني‌ «آنان‌ جز همان‌گونه‌ كه‌ قبلا پدرانشان ‌مي‌پرستيدند، نمي‌پرستند» يعني‌: هرگز نقل‌ صحيحي‌ از جانب‌ خداوند(ج) ، يا عقل ‌صريحي‌ از درون‌ خميرمايه‌ خردهايشان‌، وادارنده‌ آنها به‌ پرستش‌ بتان‌ نيست‌ بلكه ‌اين‌ پرستش‌، تقليدي‌ محض‌ از پدرانشان‌ است‌ و لاغير «و البته‌ ما بهره‌ آنها را» ازعذاب‌ «تمام‌ و ناكاسته‌ خواهيم‌ داد» چنان‌كه‌ به‌ تمام‌ و كمال‌ به‌ پدرانشان‌ داديم‌، به‌طوري‌ كه‌ هيچ‌ چيز از عذابشان‌ كاسته‌ نمي‌شود. به‌ قولي‌: مراد بهره‌ آنان‌ از خير و شر است‌. البته‌ اين‌ عبارت‌ متضمن‌ تسليت‌ و دلجويي‌ از رسول‌خداص و مؤمنان ‌نيز هست‌.
 
	آيه  110
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلاَ كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در حقيقت‌ ما به‌ موسي‌ كتاب‌» تورات‌ را «داديم‌ پس‌ در آن‌» يعني‌: در مورد آن‌ و در تفاصيل‌ احكام‌ آن‌ «اختلاف‌ واقع‌ شد» به‌ گونه‌اي‌ كه‌ گروهي‌ به‌ آن‌ ايمان ‌آوردند و گروهي‌ ديگر عمل‌ به‌ بعضي‌ از آن‌ را ترك‌ كردند. پس‌ اي‌ محمد! تو نيزاز آنچه‌ از سوي‌ اين‌ گروه‌ در مورد قرآن‌ روي‌ داده‌، تنگدل‌ مباش‌ «و اگر سخني‌كه‌ از جانب‌ پروردگارت‌ پيشي‌ گرفته‌ است‌ نبود، قطعا ميان‌ آنها فيصله‌ شده‌ بود» يعني‌: اي‌ محمدص! اگر از قبل‌ حكم‌ و وعده‌ حق‌ تعالي‌ به‌ تأخير عذاب‌ آنها تا روزقيامت‌ نمي‌رفت‌ ـ به‌سبب‌ مصلحتي‌ كه‌ در اين‌ تأخير دانسته‌ است‌ ـ يقينا در ميان ‌قومت‌ يا در ميان‌ قوم‌ موسي‌(ع)  داوري‌ مي‌شد و در نتيجه‌ محقان‌ به‌ پاداش‌ و باطل‌پرستان‌ به‌ عذاب‌ روبرو مي‌شدند «و بي‌گمان‌ آنان‌ درباره‌ آن‌» يعني‌: درباره ‌عذاب‌، يا درباره‌ تورات‌ «در شكي‌ قوي‌اند» پس‌ در اين‌ باطل‌ خويش‌ يقين‌ ذهني‌ و آرامش‌ قلبي‌ ندارند.
 
آيه  111
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِنَّ كُلاًّ لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمَالَهُمْ إِنَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و قطعا پروردگارت‌ نتيجه‌ اعمال‌ هر يك‌ را به‌ تمام‌ و كمال‌ به‌ آنان‌ خواهد داد» يعني‌: بي‌گمان‌ خداوند(ج)  جزاي‌ هر يك‌ از اين‌ گروههايي‌ را كه‌ اختلاف ‌كرده‌اند ـ اعم‌ از نيكوكاران‌ و بدكاران‌ ـ به‌ تمام‌ و كمال‌ خواهد داد «و همانا او به ‌آنچه‌ مي‌كنند، آگاه‌ است‌» و هيچ‌ حركت‌ و عملي‌ از وي‌ پنهان‌ نيست‌.
 
	آيه  112
‏متن آيه : ‏
‏ فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَن تَابَ مَعَكَ وَلاَ تَطْغَوْاْ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ همان‌ گونه‌ كه‌ دستور يافته‌اي‌ ايستادگي‌ كن‌» كه‌ تمام‌ اوامر و نواهي ‌پروردگار به‌ آن‌ حضرت‌ص، شامل‌ اين‌ خطاب‌ مي‌شود. يعني‌: در تمام‌ آنها استواري‌ و پايداري‌ كن‌ «و هركه‌ با تو توبه‌ كرده‌» يعني‌: كساني‌ كه‌ توبه‌ كرده‌ و رو به‌ خدا(ج)  آورده‌اند، نيز بايد با تو پايداري‌ و ايستادگي‌ كنند.
پيام‌ اين‌ آيه‌ و موضوع‌ آن‌ بسيار سخت‌ و سنگين‌ است‌ زيرا جز نفس‌هاي‌ زكيه‌ و روان‌هاي‌ تطهير شده‌، هيچ‌كس‌ ديگر نمي‌تواند ـ آن‌ گونه‌ كه‌ خداوند(ج)  بدان‌ دستور داده‌ ـ استقامت‌ و پايداري‌ كند «و طغيان‌ نكنيد» طغيان‌: تجاوز از حد است‌. يعني‌: با ارتكاب‌ معاصي‌ از حد در نگذريد «همانا او به‌ آنچه‌ مي‌كنيد بيناست‌» پس‌ شما را مطابق‌ استحقاقتان‌ پاداش‌ مي‌دهد زيرا او نه‌ از چيزي‌ غافل ‌است‌ و نه‌ چيزي‌ بر وي‌ پنهان‌ مي‌ماند.
ابن‌عباس‌ك مي‌گويد: «آيه‌اي‌ دشوارتر و سخت‌تر از اين‌ آيه‌ بررسول‌ خداص نازل‌ نشده‌ است‌»، از اين‌ جهت‌ فرمودند: «سوره‌ هود و اخوات ‌آن‌ (يعني‌ واقعه‌، مرسلات‌، عم‌ يتسائلون‌ و اذالشمس‌ كورت‌) مرا پير ساخت‌». كه‌ بيان‌ آن‌ در آغاز سوره‌ گذشت‌.
 
	آيه  113
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ تَرْكَنُواْ إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِيَاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌سوي‌ كساني‌كه‌ ستم‌ كرده‌اند، متمايل‌ نشويد كه‌ آتش‌ دوزخ‌ به‌ شما خواهد رسيد» به‌ سبب‌ گرايش‌ و تمايلتان‌ به‌ ستمگران‌. تمايلي‌ كه‌ از آن‌ نهي‌ به‌ عمل ‌آمده‌، راضي ‌بودن‌ به‌ حال‌ و وضعي‌ است‌ كه‌ ستمگران‌ بر آن‌ قراردارند، يا نيكو جلوه ‌دادن‌ و آراستن‌ روش‌ ظالمان‌ در نزد ديگران‌ و مشاركت‌ با آنان‌ در چيزي‌ از اين‌ گونه‌ اعمال‌ است‌، اما آميزش‌ و معاشرت‌ با ظالمان‌ براي‌ دفع‌ زيان‌ و جلب ‌منفعت‌ عاجلي‌، شامل‌ حكم‌ تمايل‌ و گرايش‌ به‌ آنان‌ نيست‌. قتاده‌ مي‌گويد: «معني‌آيه‌ اين‌ است‌ كه‌ به‌ شرك‌ برنگرديد كه‌ در آن‌ صورت‌ آتش‌ دوزخ‌ به‌ شما مي‌رسد» «و در برابر خدا براي‌ شما دوستاني‌ نيست‌» يعني‌: هنگامي‌ كه‌ آتش ‌دوزخ‌ به‌ شما رسيد، ديگر كسي‌ وجود ندارد كه‌ شما را ياري‌ داده‌ و از آن‌ برهاند، از جمله‌ اين‌ گروه‌ ظلمه‌اي‌ كه‌ به‌سويشان‌ گرايش‌ يافته‌ايد، براي‌ خود و شما هيچ ‌كاري‌ از پيش‌ برده‌ نمي‌توانند «و سرانجام‌ نصرت‌ داده‌ نمي‌شويد» از جانب ‌خداي‌ سبحان‌ زيرا اين‌ امر در علم‌ وي‌ سبقت‌ گرفته‌ كه‌ شما را به‌ سبب‌ اين‌ گرايش‌كه‌ از آن‌ نهي‌ شده‌ايد، عذاب‌ مي‌كند. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «المرء على دين خليله‌، فلينظر أحدكم‌ من‌ يخالل: انسان‌ بر دين‌ دوستش‌ مي‌باشد پس‌ يكي‌ از شما بايد بنگرد كه‌ با چه‌ كسي‌ دوستي‌ مي‌كند».
 
آيه  114
‏متن آيه : ‏
‏ وَأَقِمِ الصَّلاَةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفاً مِّنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در دو طرف‌ روز نماز را برپادار» مراد از آن‌: اوقات‌ بامداد و عصر، وبه‌ قولي‌: اوقات‌ بامداد و شام‌ است‌. آيه‌ كريمه‌ دليل‌ بر اين‌ قول‌ امام‌ ابوحنيفه‌ است ‌كه‌: تأخير اداي‌ نماز بامداد تا سپيده‌ صبح‌ و تأخير اداي‌ نماز عصر افضل‌ است‌ زيرا اين‌ آيه‌ بر اقامه‌ نماز در دوطرف‌ روز، يعني‌ زمان‌ اول‌ نزديك‌ به‌ طلوع‌ و زمان‌ اول ‌نزديك‌ به ‌غروب‌، دلالت‌ مي‌كند «و ساعتي‌ چند از شب‌» زلفا: يعني‌: ساعتي‌ بعداز ساعت‌ ديگر نما