س‌ خداوند(ج)  به‌ بيان‌ محرمات‌ پرداخته‌ مي‌فرمايد: «جز اين‌ نيست‌ كه‌ خدا مردار و خون‌ و گوشت‌ خوك‌ و آنچه‌ را كه‌ نام‌ غير خدا بر آن‌ برده‌ شده‌ بر شما حرام‌ گردانيده‌ است‌ اما اگر كسي‌ به‌ خوردن‌ آنها ناگزير و مضطر شود و تجاوزكار و زياده‌خواه‌ نباشد، قطعا خدا آمرزنده‌ مهربان‌ است‌» تفسير نظير اين‌ آيه‌ در سوره‌ «بقره/‌173» گذشت‌.
 
	سوره نحل آيه  116
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ تَقُولُواْ لِمَا تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هَذَا حَلاَلٌ وَهَذَا حَرَامٌ لِّتَفْتَرُواْ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ لاَ يُفْلِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» اي‌ مشركان‌! و اي‌ همه‌ فروافتادگان‌ در ورطه‌ حرام‌! «براي‌ آنچه‌ كه‌ زبان ‌شما به‌ دروغ‌ مي‌پردازد» و برآن‌ هيچ‌ حجتي‌ نداريد «نگوييد كه‌ اين‌ حلال‌ است‌ و آن ‌حرام‌ تا بر خدا دروغ‌ بنديد» يعني: تحليل‌ و تحريم‌ را به‌ حق‌ تعالي‌ ـ بي‌ آن‌كه‌ از جانب‌ وي‌ باشد ـ نسبت‌ ندهيد تا بدين‌گونه‌ بر او دروغ‌ بنديد پس‌ بدانيد كه‌ تحليل‌ و تحريم‌ و مشروع‌ساختن‌ احكام‌ دين، تنها حق‌ خداوند متعال‌ است‌ و بنابراين، احدي‌ از بشر را نسزد كه‌ حكم‌ ديني‌اي‌ را از جانب‌ خود بنيان‌ گزارد و اگر بشري ‌چنين‌ كرد و حكم‌ ديني‌اي‌ را از نزد خود مرسوم‌ ساخت، سپس‌ آن‌ را به‌خداوند(ج)  نسبت‌ داد، اين‌ كار وي‌ ـ مضاف‌ بر گناه‌ حرام‌ و حلال‌سازي‌ ـ متضمن‌ گناه‌ افترا و دروغ ‌بستن‌ بر خداوند متعال‌ نيز هست‌ «بي‌گمان‌كساني‌ كه‌ بر خدا دروغ‌ مي‌بندند، رستگار و مفلح‌ نمي‌شوند» نه‌ در دنيا و نه‌ درآخرت‌. فلاح: دست ‌يافتن‌ به‌ مطلوب‌ است‌.
از ابي‌نضره‌ روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ گفت: «چون‌ اين‌ آيه‌ از سوره‌ نحل‌ را خواندم، از آن‌ زمان‌ به‌ بعد هميشه‌ از فتوا دادن‌ مي‌ترسم‌». ابي‌نضره‌ راست ‌مي‌گويد زيرا اين‌ آيه‌ با عموميتي‌ كه‌ دارد، شامل‌ فتاواي‌ همه‌ كساني‌ كه‌ برخلاف ‌كتاب‌ خدا(ج)  و سنت‌ رسولش‌ ص فتوا مي‌دهند، مي‌شود همان‌ گونه‌ كه‌ بسياري‌ از ترجيح‌دهندگان‌ و مقدم‌ دارندگان‌ رأي‌ بر روايت، يا جاهلان‌ به‌ علم‌ كتاب‌ و سنت ‌در اين‌ ورطه‌ درمي‌افتند. پس‌ شايسته‌ اين‌ است‌ كه‌ چنين‌ كساني‌ از فتوا دادن‌ بازداشته‌ شوند و از جهالت‌هايشان‌ منع‌ گردند زيرا آنان‌ بي‌ داشتن‌ علمي‌ از سوي‌ حق‌ تعالي، يا رهنمود و حجتي‌ روشن‌ فتوي‌ مي‌دهند پس‌ به‌ علاوه‌ اين‌كه‌ خود گمراه‌ مي‌شوند، ديگران‌ را نيز گمراه‌ مي‌سازند. بدين‌جهت‌ بود كه‌ ائمه‌ فقه‌ در فتوا دادن‌ سخت‌ احتياط مي‌كردند چنان‌كه‌ امام‌ ابوحنيفه: مي‌گويد: «اگر اداي ‌مسئوليت‌ نمي‌بود، فتوا نمي‌دادم‌ زيرا چه‌ سود از امري‌ كه‌ گوارايي‌هاي‌ آن‌ از ديگران‌ و مظلمه‌ آن‌ از آن‌ ما باشد».
 
	سوره نحل آيه  117
‏متن آيه : ‏
‏ مَتَاعٌ قَلِيلٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«برخورداري‌ اندكي‌ است‌» يعني: اين‌كه‌ بر اساس‌ هواي‌ نفس‌ خويش‌ چيزهايي ‌را حرام‌ يا حلال‌ مي‌گردانند، برايشان‌ بهره‌ و برخورداري‌ اندكي‌ است‌ «و سپس ‌عذابشان‌ دردناك‌ است‌» در آخرت‌.
آيه‌ كريمه‌ دلالت‌ مي‌كند بر اين‌كه‌ حرام‌ و حلال ‌كردن‌ اشياء بر اساس‌ هوي‌ نفس، كفر است‌.
سوره نحل آيه  118
‏متن آيه : ‏
‏ وَعَلَى الَّذِينَ هَادُواْ حَرَّمْنَا مَا قَصَصْنَا عَلَيْكَ مِن قَبْلُ وَمَا ظَلَمْنَاهُمْ وَلَكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
بعد از آن‌كه‌ خداوند(ج)  حلال‌ها، حرام‌ها و رخصت‌ها بر امت‌ محمد ص را بيان‌ كرد، اينك‌ به‌ بيان‌ محرمات‌ بر يهود ـ قبل‌ از نسخ‌ شريعتشان‌ ـ مي‌پردازد تا مسلمانان‌ آن‌ آساني‌ را با اين‌ سختي‌ مقايسه‌ كرده‌ و شكرگزار نعمت‌ حق‌ تعالي‌ برخود باشند: «و بر يهوديان‌ حرام‌ گردانيديم‌» يعني: مخصوصا برآنان‌ حرام‌ گردانيديم‌ نه‌ بر غيرشان‌ «آنچه‌ را پيشتر بر تو خوانده‌ايم‌» با اين‌ فرموده‌ خويش: ‏ وَعَلَى الَّذِينَ هَادُواْ حَرَّمْنَا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُمَا: و بر يهوديان‌ هر حيوان‌ چنگال ‌داري‌ را حرام‌ گردانيديم‌ و از گاو و گوسفند پيه‌ آن‌ دو را بر آنان‌ حرام‌ گردانيديم، به‌ استثناي‌ پيه‌هايي‌ كه‌ بر پشت‌ آن‌ دو يا بر روده‌هاست، يا آنچه‌ با استخوان‌ درآميخته‌ است‌) «انعام/‌146». يعني: تمام‌ محرمات‌ از اغذيه‌ وخوراكي‌ها كه‌ خداوند(ج)  آنها را در قرآن‌ و در تورات‌ بر همه‌ مردم‌ يا مخصوصا بر يهود حرام‌ گردانيده، همان‌ است‌ كه‌ در آيه‌ (115) اين‌ سوره‌ و آيه‌ (146) سوره‌ «انعام‌» براي‌ شما بيان‌ كرده‌ايم‌ پس‌ حكم‌ حرمت‌ آنچه‌ را كه‌ بجز اينها حرام‌گردانيده‌ايد، از كجا آورده‌ايد؟ «و ما بر آنان‌» يعني: بر يهوديان‌ «ستم ‌نكرديم‌» با اين‌ تحريم‌ زيرا اين‌ جزاي‌ سركشي‌ خودشان‌ بود «بلكه‌ آنها به‌ خود ستم ‌مي‌كردند» از آنجا كه‌ خودشان‌ اسباب‌ و مقدمات‌ اين‌ تحريم‌ را فراهم‌ كردند و ما هم‌ اين‌ چيزها را به‌ عنوان‌ مجازاتي، برآنان‌ حرام‌ گردانيديم‌.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2335.txt">آيه  119</a><a class="text" href="w:text:2336.txt">آيه  120</a><a class="text" href="w:text:2337.txt"> آيه  121</a><a class="text" href="w:text:2338.txt"> آيه  122</a><a class="text" href="w:text:2339.txt">آيه  123</a><a class="text" href="w:text:2340.txt">آيه  124</a><a class="text" href="w:text:2341.txt">آيه  125</a><a class="text" href="w:text:2342.txt"> آيه  126</a><a class="text" href="w:text:2343.txt"> آيه  127</a><a class="text" href="w:text:2344.txt">آيه  128</a></body></html>سوره نحل آيه  119
‏متن آيه : ‏
‏ ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ عَمِلُواْ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ إِنَّ رَبَّكَ مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«با اين‌ همه‌ پروردگار تو نسبت‌ به‌ كساني‌ كه‌ به‌ ناداني‌» يعني: از روي‌ غلبه‌ شهوت‌ و به‌ انگيزه‌ لذت‌ هوي‌ نه‌ عصيان‌ مولي‌ «مرتكب‌ گناه‌ شده‌ اند، سپس‌ بعد از آن‌» يعني: بعد از ارتكاب‌ عمل‌ گناه‌ «توبه‌ كرده‌ و اصلاح‌ كرده‌اند» آن‌ بخش‌ از اعمالشان‌ را كه‌ به‌ فسادي‌ آلوده‌ بوده‌ است‌ «بي‌گمان‌ پروردگار تو بعد از اين‌» توبه‌ و اصلاح‌ «آمرزگار مهربان‌ است‌» تفسير نظير اين‌ آيه‌ در سوره‌ «نساء/17 » گذشت‌.
 
سوره نحل آيه  120
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتاً لِلّهِ حَنِيفاً وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌ راستي‌ ابراهيم‌ يك‌ امت‌ بود» به‌ تنهايي‌ خود، به‌ سبب‌ كمال‌ وي‌ در اوصاف‌ خير. يعني: او امامي‌ بزرگوار و پيشوايي‌ مطيع‌ بود كه‌ بدو اقتدا مي‌شود. يا او به