امت‌، قذف‌، خسف‌ و مسخ‌ پديد مي‌آيد». «يا شما را گروه‌گروه‌ به‌هم‌ اندازد» يعني: حق‌ تعالي‌ تواناست‌ بر اين‌ كه‌ شما را گرفتار هواهاي‌ متضاد، نحله‌ها و انديشه‌هاي‌ مختلف‌، آرا و نظريات‌ تفرقه‌بار و اختلاف ‌كلمه‌ نمايد به‌طوري‌ كه‌ سرتاپا غرق‌ كشمكش‌ و معارضه‌ دروني‌ با يك‌ديگر گرديد، يا با يك‌ديگر بجنگيد «و شر و بلاي‌ بعضي‌ از شما را به‌ بعضي ‌ديگر بچشاند» چون‌ كشتن‌ و غارت‌ و به ‌اسارت‌ گرفتن‌ همديگر چنان‌كه‌ در عصر حاضر، امت‌ اسلام‌ در بسياري‌ از نقاط زمين‌ مبتلاي‌ اين‌ عذاب‌ است‌ «بنگر چگونه‌ آيات‌ خود را گونه‌گون‌ بيان‌ مي‌كنيم‌» يعني: حجت‌ها و دلايل‌ آشكار را از وجوه‌ مختلف‌ و به‌شيوه‌هاي‌ گونه‌گون‌ برايشان‌ بيان‌ مي‌كنيم‌ «باشد كه‌ بفهمند» حقيقت‌ را پس‌ به‌وسيله‌ بيانهاي‌ متنوع‌ و روشهاي‌ گونه‌گون‌، به‌سوي‌ حقي‌ كه‌ آن‌ را برايشان‌ روشن‌ساخته‌ايم‌، بازگردند. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ سعدبن‌ابي‌وقاص‌(رض)  آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: روزي‌ رسول‌ خداص از محل‌ اقامت‌ خود در بالاي‌ مدينه‌، به‌سوي‌ قسمت ‌سفلاي‌ آن‌ آمدند و چون‌ در راهشان‌ به‌ مسجد بني‌معاويه‌ (قريه‌اي‌ از قراي‌ انصار) رسيدند، به‌ آن‌ مسجد وارد شده و در آن‌ دو ركعت‌ نماز گزاردند و ما نيز با ايشان ‌نماز گزارديم‌، آن‌گاه‌ با پروردگارشان‌ مناجات‌ طولاني‌اي‌ نمودند، سپس‌ به‌سوي‌ ما بازگشتند و فرمودند: «از پروردگارم‌ سه‌ چيز را درخواست‌ كردم‌؛ اما او دو تا از آنها را به‌ من‌ داد و يكي‌ را از من‌ بازداشت: از او خواستم‌ كه‌ امتم‌ را با غرق‌نمودن ‌و با قحطي‌ هلاك‌ نكند؛ و او اين‌ دو را به‌ من‌ عطا كرد و از او خواستم‌ كه‌ شر وبلاي‌ آنان‌ را در ميان‌ خودشان‌ نيفگند (آنان‌ را دچار اختلاف‌ كلمه‌ نگرداند) اما او آن‌ را از من‌ بازداشت‌». البته‌ اين‌ حديث‌ شريف‌ بدين‌ معني‌ نيست‌ كه‌ بخش‌هايي‌ از اين‌ امت‌، هرگز به‌ قحطي‌ و غرق‌ گرفتار نمي‌شوند بلكه‌ به‌ اين‌ معني‌ است‌ كه‌ امت ‌اسلام‌ با اين‌ بليات‌ ريشه‌كن‌ نمي‌شود و كاملا نابود نمي‌گردد. ابن‌كثير نقل‌ مي‌كند كه‌ رسول‌اكرم‌ص در حديث‌ شريف‌ فرمودند: «من‌ بر امتم‌ جز از ائمه (حكام) گمراه‌گر بيم‌ ندارم‌ زيرا چون‌ شمشير در ميان‌ امتم‌ نهاده‌ شد تا روز قيامت ‌از ميانشان‌ برداشته‌ نخواهد شد».
 
آيه  66
‏متن آيه : ‏
‏ وَكَذَّبَ بِهِ قَوْمُكَ وَهُوَ الْحَقُّ قُل لَّسْتُ عَلَيْكُم بِوَكِيلٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌ را قوم‌ تو دروغ‌ شمردند درحالي‌ كه‌ آن‌ حق‌ است‌» يعني: قومت‌ قريش‌، قرآن‌ يا عذاب‌ را تكذيب‌ كردند درحالي‌ كه‌ اينها حق‌ و راست‌ اند «بگو» اي‌پيامبرص! «بر شما نگهبان‌ نيستم‌» يعني: من‌ نگهبان‌ اعمال‌ شما نيستم‌ تا شما را در برابر تكذيبتان‌ كيفر دهم‌ بلكه‌ من‌ رسول‌ پروردگارم‌ هستم‌ و بر رسولان‌ بلاغ ‌باشد و بس‌.
 
	آيه  67
‏متن آيه : ‏
‏ لِّكُلِّ نَبَإٍ مُّسْتَقَرٌّ وَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هر خبري‌ را مستقري‌ است‌» يعني: هر خبري‌ كه‌ قرآن‌ از آن‌ خبرمي‌دهد ـ اعم‌ از امور دنيا يا آخرت‌ ـ وقت‌ وقوعي‌ دارد كه‌ لابد در آن‌ وقت ‌به‌وقوع‌ مي‌پيوندد. يا براي‌ هر خبر در آينده‌ سرانجامي‌ است‌ كه‌ اين‌ امر كه‌ آن‌ خبر حق‌ يا باطل‌ بوده‌ است‌، در آن‌ آشكار مي‌شود «و به‌زودي‌ خواهيد دانست‌» نهايت‌ و سرانجام‌ آنچه‌ را كه‌ من‌ از وقوع‌ و نزول‌ آن‌ بر شما خبر داده‌ام‌. اين‌ هشداري ‌محكم‌ و مؤكد بر وقوع‌ و تحقق‌ اخبار قرآن‌ است‌.
 
	 آيه  68
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُواْ فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ وَإِمَّا يُنسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلاَ تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ كساني‌ را كه‌ در آيات‌ ما فرو مي‌روند» به‌ قصد تخطئه‌، يا تكذيب‌ و رد و استهزا «ببيني‌، از آنان‌ روي ‌گردان‌» يعني: آنان‌ را به‌حال‌ خود واگذار و با آنان‌ درگوش‌ سپردن‌ به‌ همچو منكر بزرگي‌ همراه‌ مشو. پس‌ اگر با گروهي‌ نشستي‌ و در اين ‌اثنا، آنان‌ به‌ كندوكاو تخطئه‌گرانه‌ و فروروي‌ جدال‌ پردازانه‌ در آيات‌ ما پرداختند، بي‌درنگ‌ از مجلس‌ آنان‌ برخيز «تا وقتي‌ كه‌ به‌ سخني‌ غيراز آن‌ بپردازند» يعني: تا سخني‌ را كه‌ با آن‌ مغاير باشد، در ميان‌ آورند. بدين‌سان‌ خداي‌ عزوجل‌ رسول‌ خويش‌ و به‌تبع‌ ايشان‌ مؤمنان‌ را، به‌ رويگرداني‌ و اعراض‌ از مجالسي‌ كه‌ در آنها به‌ آيات‌ خدا(ج) توهين‌ روا داشته‌ مي‌شود و از هم‌نشيني‌ و انس‌گرفتن‌ با بدعت‌گذاران ‌گمراه‌كننده‌ نهي‌ مي‌كند زيرا در همنشيني‌ و مؤانست‌ با آنان‌، چندين‌ برابر آفاتي‌ است‌ كه‌ در همنشيني‌ با گناهكاران‌ وجود دارد.
از ابن‌عباس‌(رض)  روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: آيه‌ كريمه‌ ناظر بر همنشيني‌ با كساني‌ است‌ كه‌ در آيات‌ خداي‌ عزوجل‌ جدال‌ و بگومگو مي‌كنند. «و اگر شيطان ‌تو را به‌ فراموشي‌ انداخت‌» كه‌ از مجلس‌ آنان‌ برخيزي‌ و تركشان‌ كني‌ «پس‌ بعد از آن‌ كه‌ به‌ياد آوردي‌» فرمان‌ ما را «با قوم‌ ستمكار منشين‌» بلكه‌ دردم‌ برخيز.
بايد يادآور شد كه‌ بر انبيا(ع) در تبليغ‌ احكام‌ شرع‌ كه‌ برايشان‌ واجب‌ است‌، اصلا فراموشي‌ روي‌ نمي‌دهد بلكه‌ پديد آمدن‌ فراموشي‌ بر ايشان‌، در امور عادي ‌همچون‌ سهو در اثناي‌ نماز و مانند آن‌ ممكن‌ است‌.
علما گفته‌اند: هر كس‌ در آيات‌ خداي‌ عزوجل‌ به‌ ناحق‌ و در غيرصواب ‌فروروي‌ كرد ـ چه‌ مؤمن‌ بود، چه‌ كافر ـ بايد همنشيني‌ با وي‌ فروگذاشته‌ شود وآميزش‌ و معاشرت‌ با فاسق‌ مطلقا مكروه‌ است‌، مگر اين‌ كه‌ معاشرت‌ با بدعتيان‌ وفسادپيشگان‌، به‌قصد موعظه‌ و اندرزدهي‌ و اصلاح‌ مفاسدشان‌ باشد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1018.txt">آيه  69</a><a class="text" href="w:text:1019.txt">آيه  70</a><a class="text" href="w:text:1020.txt">آيه  71</a><a class="text" href="w:text:1021.txt">آيه  72</a><a class="text" href="w:text:1022.txt">آيه  73</a></body></html>آيه  69
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسَابِهِم مِّن شَيْءٍ وَلَكِن ذِكْرَى لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چيزي‌ از حساب‌ كافران‌ برعهده‌ پرهيزگاران‌ نيست‌» يعني: بر كساني‌ كه‌ از جدال‌ و فروروي‌ تخطئه‌گرانه‌ در آيات‌ خدا(ج) مي‌پرهيزند، از همنشيني‌ با فروروندگان‌ در اين‌ آيات‌ ـ چنانچه‌ با آنان‌ همنشيني‌ كردند ـ هيچ‌ گناهي‌ نيست ‌زيرا گناه‌ فرورونده‌ در آيات‌ الهي‌، بر عهده‌ خود وي‌ است‌ «ولي‌ بر آنان‌ پنددادن ‌لازم‌ است‌» يعني: پره