حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌مسعود(رض) آمده‌است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «در بهشت‌ اشتهاي‌ گوشت‌ پرنده‌ را مي‌كني‌ پس ‌بي‌درنگ‌ پيش‌ روي‌ تو بريان‌ شده‌ مي‌افتد». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت ‌ابوسعيدخدري‌(رض) آمده‌ است: «چون‌ مؤمن‌ در بهشت‌ داشتن‌ فرزند را آرزو كند، باردار شدن‌، وضع‌ حمل‌ و سن‌ طفل‌ همه‌ در يك‌ ساعت‌ انجام‌ مي‌شود».
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2600.txt"> آيه  36</a><a class="text" href="w:text:2601.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:2602.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:2603.txt"> آيه  39</a><a class="text" href="w:text:2604.txt"> آيه  40</a><a class="text" href="w:text:2605.txt"> آيه  41</a><a class="text" href="w:text:2606.txt">آيه  42</a><a class="text" href="w:text:2607.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:2608.txt"> آيه  44</a><a class="text" href="w:text:2609.txt">آيه  45</a><a class="text" href="w:text:2610.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:2611.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:2612.txt"> آيه  3</a><a class="text" href="w:text:2613.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:2614.txt"> آيه  5</a><a class="text" href="w:text:2615.txt"> آيه  6</a><a class="text" href="w:text:2616.txt">وجه‌ تسميه: ﴿سوره‌ ذاریات ﴾</a></body></html>سوره كهف آيه  86
‏متن آيه : ‏
‏ حَتَّى إِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِي عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَوَجَدَ عِندَهَا قَوْماً قُلْنَا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِمَّا أَن تُعَذِّبَ وَإِمَّا أَن تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْناً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تا آن‌گاه‌ كه‌ به‌ غروبگاه‌ آفتاب‌ رسيد» يعني‌: ذوالقرنين‌ به‌ پايان‌ زمين‌ از جانب ‌مغرب‌ رسيد كه‌ بعد از آن‌ جز اقيانوس‌ چيز ديگري‌ نيست‌ «و آن‌ را چنين‌ يافت‌ كه‌ در چشمه‌ گل‌ولايي‌ فرو مي‌رود» حمئه‌: گل‌آلود سياه‌. به‌ قولي‌: چون‌ ذوالقرنين‌ به‌ساحل‌ اقيانوس‌ رسيد، به‌ نظرش‌ چنين‌ آمد كه‌ خورشيد در آبي‌ گل‌آلود و سياه‌ غروب‌ مي‌كند. گفتني‌ است‌ كه‌ اين‌ فقط حكايت‌ ديد ظاهري‌ چشم‌ است‌، نه‌ اين‌كه‌ خورشيد حقيقتا در آب‌ غروب‌ مي‌كند چرا كه‌ خورشيد از زمين‌ بزرگتر است‌.آري‌! در غروبگاه‌ به‌ نظر مسافر دريا كه‌ شط دريا در معرض‌ ديدش‌ نباشد چنين ‌مي‌آيد كه‌ خورشيد در دريا فرو مي‌رود و ناپديد مي‌شود «و نزديك‌ آن‌» يعني‌: در نزديك‌ محل‌ فرورفتن‌ خورشيد «قومي‌ را يافت‌» كه‌ آن‌ قوم‌ از كفار بودند «گفتيم‌» يعني‌: الهام‌ كرديم‌ به‌ او كه‌ «اي‌ ذوالقرنين‌! اختيار با توست‌، يا آنان‌ را عذاب‌ مي‌كني‌» با كشتن‌ آنان‌ در همان‌ آغاز كار «يا در ميانشان‌ روشي‌ نيكو در پيش ‌مي‌گيري‌» با گرامي‌داشت‌شان‌ و تعليم‌ شرايع‌ الهي‌ به‌ آنان‌.
 
	سوره طه آيه  104
‏متن آيه : ‏
‏ نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَقُولُونَ إِذْ يَقُولُ أَمْثَلُهُمْ طَرِيقَةً إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا يَوْماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«ما به‌ آنچه‌ مي‌گويند» در ميان‌ خويش‌ درحال‌ رازگويي‌ «داناتريم‌ آن‌گاه‌ كه‌ نيك‌روش‌ترين‌ آنان‌» امثلهم‌ طريقه‌: يعني‌ عادل‌ترين‌ آنها در سخن ‌گفتن‌، كاملترين‌ آنها در رأي‌ و خرد و داناترين‌ و نيك‌ آيين‌ترين‌ آنها در نزدشان‌ «مي‌گويد: درنگ‌ نكرده‌ايد» در دنيا «جز يك‌ روز» نسبت‌دادن‌ اين‌ سخن‌ به‌ آگاه‌ترين‌ و رهيافته‌ترينشان‌ براي‌ آن‌ است‌ كه‌ سخن‌ او بر شدت‌ هول‌ و هراسشان‌ دلالت‌كننده‌تر است‌، نه‌ اين‌كه‌ اين‌ سخن‌ به‌ صدق‌ و راستي‌ نزديكتر باشد.
 
	سوره ق آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَشَدُّ مِنْهُم بَطْشاً فَنَقَّبُوا فِي الْبِلَادِ هَلْ مِن مَّحِيصٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چه‌ بسا قرنها را» يعني: امت‌ها را «كه‌ پيش‌ از آنان‌» يعني: پيش‌ از قريش‌ و موافقانشان‌ «هلاك‌ كرديم‌ كه‌ از آنان‌» يعني: از قريش‌ «در دست‌ درازي‌» يعني: در نيرومندي‌ و قوت‌ «بس‌ نيرومندتر بودند» مانند قوم‌ عاد، ثمود و غير آنها «پس‌ در شهرها تفحص‌ كردند» يعني: آنها در شهرها رفته‌ و گشت‌ و گذار كردند و در اماكن ‌و گوشه‌ و كنار آنها جست‌وجو نمودند اما «مگر گريز گاهي‌ هست‌؟» يعني: آيا آنان‌ راه‌ گريزي‌ دارند كه‌ به‌ آن‌ گريخته‌ و از عذاب‌ رهايي‌ يابند؟ هيهات‌! يا معني‌ اين‌ است: آن‌ امت‌ها بيش‌ از شما ـ به‌ منظور تجارت‌ و غير آن‌ ـ در سرزمين‌ها وكشورها گردش‌ كردند ولي‌ آيا از مرگ‌ يا از عذاب‌ الهي‌ راه‌ گريزي‌ يافتند؟.
 
سوره ق آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«قطعا در اين‌ پندي‌ است‌» يعني: در آنچه‌ كه‌ از داستانشان‌ ذكر شد، يادآوري ‌و پند و موعظه‌اي‌ است‌؛ «براي‌ كسي‌ كه‌ صاحبدل‌ باشد» يعني: براي‌ كسي‌ كه‌ بينش ‌نافذ و دل‌ بيدار و زنده‌اي‌ داشته‌ باشد زيرا قلبي‌ كه‌ مرده‌ است‌، هيچ‌ اندرزي‌ رانمي‌پذيرد. به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است: در آنچه‌ كه‌ در اين‌ فقره‌ از داستانشان‌ ذكر شد، براي‌ كسي‌ كه‌ داراي‌ حيات‌ و نفس‌ مميزه‌ باشد، پند و موعظه‌اي‌ است‌ «يا» درآنچه‌ كه‌ از داستانشان‌ ذكر شد، پند و موعظه‌اي‌ است‌ براي‌ كسي‌ كه‌ «گوش‌ بنهد» به‌ سوي‌ آنچه‌ از وحي‌ كه‌ بر وي‌ خوانده‌ مي‌شود «درحالي‌كه‌ شاهد باشد» يعني: در حالي‌ كه‌ حاضر ذهن‌ يا حاضر دل‌ باشد زيرا كسي‌ كه‌ حضور ذهن‌ ندارد، گويي‌ غايب‌ است‌.
 
	سوره ق آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ خَلَقْنَا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَمَا مَسَّنَا مِن لُّغُوبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و در حقيقت‌، آسمانها و زمين‌ و آنچه‌ را كه‌ ميان‌ آن‌ دو است‌ در شش‌ روز آفريديم‌» امام‌ رازي‌ در «تفسير كبير» مي‌گويد: «مراد از شش‌ روز، شش‌ طور وشش‌ مرحله‌ است‌، نه‌ روزهايي‌ كه‌ در وضع‌ لغوي‌ معروف‌اند زيرا روز به‌ معناي ‌لغوي‌ متعارف‌، عبارت‌ از زمان‌ درنگ‌ خورشيد بر فراز زمين‌ از هنگام‌ طلوع‌ تا غروب‌ آن‌ است‌ در حالي‌كه‌ قبل‌ از آفرينش‌ آسمانها نه‌ خورشيدي‌ وجود داشته‌ و نه‌ ماهي‌ پس‌ مراد از (روز)، وقت‌ يا هنگام‌ است‌». «و به‌ ما هيچ ‌ماندگي‌اي‌نرسيد» يعني: ما آسمانها و زمين‌ و آنچه‌ را كه‌ در ميان‌ آن‌ دو است‌ در شش ‌روز آفريديم‌ اما به‌ ما هيچ ‌ماندگي‌اي‌ نرسيد. لغوب: خستگي‌ و ماندگي‌ است‌. آيه ‌كريمه‌ اثبات‌كننده‌ معاد است‌ زيرا كسي‌ كه‌ بر آفرينش‌ آسمانها و زمين‌ قادر بوده‌ واز آفرينش‌ آنها خسته‌ و مانده‌ نشود، به‌ طريق‌ اولي‌ بر زنده‌ كردن‌ مردگان‌ نيز توانا است‌.
حاكم‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ از ابن‌عباس‌(رض) روايت‌ كرده‌ است‌ كه ‌فرمود: يهوديان‌ نزد رسول‌ اكرم‌ ص آمدند و از ايشان‌ راجع‌ به‌ آفرينش‌ آسمانها و زمين‌ سؤال‌ كردند، آن‌ حضرت‌ ص فرمودند: خداوند