ت‌ بشري‌ درست ‌اندام‌ بر او نمايان‌ شد» يعني‌: جبرئيل‌(ع) به‌ شكل‌ انساني‌ تمام‌ عيار در ديده‌ مريم‌ عليهاالسلام‌ نمايان‌ شد به‌طوري‌ كه‌ از اوصاف‌ بني‌آدم‌ هيچ‌ چيزي‌ كم‌ نداشت‌ پس‌ مريم ‌پنداشت‌ كه‌ او نسبت‌ به‌ وي‌ قصد بدي‌ دارد به‌ همين‌ جهت‌:
 
	سوره نور آيه  63
‏متن آيه : ‏
‏ لَا تَجْعَلُوا دُعَاء الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاء بَعْضِكُم بَعْضاً قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنكُمْ لِوَاذاً فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«فراخواندن‌ رسول‌ خدا را در ميان‌ خود، مانند فراخواندن‌ بعضي‌ از خودتان‌ به‌ بعضي ‌ديگر قرار ندهيد» يعني: اگر رسول‌ خدا ص شما را به‌ اجتماعي‌ فراخواند، از نزد وي‌ بدون‌ كسب‌ اجازه‌ متفرق‌ نشويد. يا معني‌ اين‌ است: پيامبر ص را چنان‌ مورد خطاب‌ قرار ندهيد كه‌ همديگر را در بعضي‌ از حالات‌ با بي‌پروايي‌ و از روي ‌بي‌مبالاتي‌ مورد خطاب‌ قرار مي‌دهيد، يا بدون‌ اجازه‌ از مجلس‌ بيرون‌ مي‌رويد، يا صدايتان‌ را بلند مي‌كنيد پس‌ مراد اين‌ است‌ كه‌ وقتي‌ پيامبر ص مخاطب‌ شماست‌، در كمال‌ ادب‌ و ملايمت‌ بگوييد: يارسول‌الله! و با درشتي‌ و خشونت‌ نگوييد: اي‌محمد! لذا خداي‌ عزوجل‌ مؤمنان‌ را در اين‌ آيه‌، به‌ تشريف‌ و تعظيم‌ پيامبر ص فرمان‌ داد و اين‌كه‌ بايد با كمال‌ ادب‌ و فروتني‌ با ايشان‌ برخورد كنند. به‌قولي‌ معني ‌اين‌ است: پيامبر ص را در معرض‌ آن‌ قرار ندهيد تا بر شما خشم‌ گرفته‌ و در حقتان‌دعاي‌ بد كند زيرا دعاي‌ وي‌ مانند دعاهاي‌ شما نيست‌ و قطعا مورد اجابت‌ قرارمي‌گيرد «به‌ يقين‌ خدا كساني‌ از شما را كه‌ پناه‌جويان‌ و پنهاني‌ از نزد او مي‌گريزند، مي‌شناسد» آنان‌ منافقان‌ بودند كه‌ پنهاني‌ و مخفيانه‌ از نماز جمعه‌ به‌ بيرون‌ گريخته ‌و بعضي‌ به‌ بعضي‌ ديگر مي‌چسبيدند تا خود را از ديد رسول‌ خدا ص پنهان‌ كنند همچنين‌ از اجتماعاتي‌ كه‌ براي‌ جهاد و مانند آن‌ برگزار مي‌شد، پنهاني‌ بيرون ‌مي‌رفتند. (لواذ) نيرنگ‌ پنهاني‌ است‌. «پس‌ كساني‌ كه‌ از فرمان‌ او تمرد مي‌كنند» يعني: كساني‌ كه‌ از فرمان‌ رسول‌ خدا ص كه‌ همان‌ راه‌ و برنامه‌ ايشان ‌است‌ سر مي‌پيچند و به‌ مقتضاي‌ فرمان‌ وي‌ عمل‌ نمي‌كنند و پنهاني‌ بيرون‌ مي‌روند تا از عمل‌ به‌ طاعت‌ وي‌ سرباز زنند «بايد برحذر باشند از آن‌ كه‌ فتنه‌اي‌ بديشان‌ رسد يا به‌ عذابي‌ دردناك‌ گرفتار شوند» فتنه: كشته‌ شدن‌ و بلاياي‌ تكان‌دهنده‌ است‌. به‌قولي: كوبيدن‌ مهر بر دلهايشان‌ است‌. ابن‌ كثير در تفسير (فتنه) مي‌گويد: «مراد از فتنه‌ در اينجا، كفر يا نفاق‌ يا بدعت‌ است‌».
 سوره نور آيه  64
‏متن آيه : ‏
‏ أَلَا إِنَّ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قَدْ يَعْلَمُ مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ وَيَوْمَ يُرْجَعُونَ إِلَيْهِ فَيُنَبِّئُهُم بِمَا عَمِلُوا وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هان‌» بدانيد كه‌ «بي‌شك‌ آنچه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌» يعني: تمام‌ مخلوقات‌ «از آن‌ خداوند است‌» پس‌ به‌ هوش‌ باشيد كه‌ با فرمان‌ چنان‌ ذات‌ باعظمتي‌ مخالفت ‌نكنيد «به‌ يقين‌ آنچه‌ را كه‌ شما برآنيد» اي‌ بندگان‌ از احوال‌ و اوضاع‌ «مي‌داند» پس‌ شما را به‌حسب‌ آن‌ جزا مي‌دهد «و روزي‌ كه‌ به‌سوي‌ او بازگردانيده‌ مي‌شوند» يعني: و مي‌داند روزي‌ را كه‌ به‌سوي‌ او بازگردانده‌ مي‌شويد «آن‌گاه ‌آنان‌ را از آنچه‌ كرده‌اند» از اعمال‌ آشكار و نهان‌ «خبر مي‌دهد» و برحسب‌ آنچه ‌عمل‌ كرده‌اند، آنان‌ را جزا مي‌دهد «و خدا به‌ هر چيزي‌ داناست‌» پس‌ هيچ‌ چيز بر او پنهان‌ نمي‌ماند.

  
سوره فرقان آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بزرگ‌ و خجسته‌ است‌ كسي‌ كه‌ بر بنده‌ خود فرقان‌ را نازل‌ كرد» تبارك: بركت‌، كثرت‌ است‌ از هر چيزي‌. فراء مي‌گويد: «تبارك‌» و «تقدس‌» در عربي‌ يك‌ چيزاست‌ و هر دو به‌ معناي‌ عظمت‌ و بزرگي‌ است‌. فرقان: قرآن‌ است‌ كه‌ ميان‌ حق‌ و باطل‌ جدايي‌ افگنده‌ و هدايت‌ را از گمراهي‌ و حلال‌ را از حرام‌ متمايز مي‌گرداند. «نزل‌» از باب‌ «تنزيل‌» است‌ كه‌ مفيد معناي‌ نزول‌ در روندي‌ تدريجي‌ ـ درحالي ‌بعد از حال‌ ديگر و باري‌ پس‌ از بار ديگر به ‌دفعات‌ ـ بر حسب‌ حوادث‌ و رويدادها است‌. نزول‌ قرآن‌ از آسمان‌ دنيا بر حضرت‌ محمد ص به‌ اين‌ شيوه‌ تدريجي‌ بوده‌ است‌ تا بيان‌ و روشنگري‌ آن‌ بليغ‌تر و تأثيرگذاري‌ آن‌ بيشتر و بزرگتر باشد. مراد از «بنده‌اش‌»، پيامبر گرامي‌ ما حضرت‌ محمد ص اند و توصيف‌ ايشان‌ به‌ عبوديت‌ وبندگي‌، براي‌ تكريم‌ و گرامي‌داشت‌ ايشان‌ در مقام‌ منت‌ گذاشتن‌ بر ايشان‌ با نزول ‌قرآن‌ است‌ زيرا مقام‌ عبوديت‌، مقام‌ بس‌ بزرگي‌ است‌ «تا براي‌ عالميان ‌هشداردهنده‌اي‌ باشد» يعني: فرقان‌ را بر بنده‌ خود محمد ص بدين‌ خاطر نازل‌ كرد تا بيم‌دهنده‌ اين‌ حقيقت‌ براي‌ انس‌ و جن‌ باشد كه‌ بعد از مرگ‌ برانگيخته‌ مي‌شوند و به‌سوي‌ خداي‌ عزوجل‌ محشور مي‌گردند تا آنان‌ را در برابر اعمالشان‌ جزا و پاداش ‌دهد.
 
	سوره فرقان آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَلَمْ يَكُن لَّهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏ 
آري‌! قرآن‌ را «همان‌ كس‌» فرو آورده‌ «كه‌ فرمانروايي‌ آسمانها و زمين‌ از آن ‌اوست‌» نه‌ از غير وي‌ پس‌ اوست‌ متصرف‌ در آسمانها و زمين‌ و همگي‌ در وجود و بقاي‌ خويش‌ به‌ او محتاجند «و» همو كه‌ «هيچ‌ فرزندي‌ نگرفته ‌است‌» چنان‌كه ‌يهود و نصاري‌ در مورد عزير و مسيح‌ چنين‌ پندار باطلي‌ دارند «و براي‌ او در فرمانروايي‌ شريكي‌ نيست‌» چنان‌كه‌ طوايف‌ مشركان‌ ـ اعم‌ از بت‌پرستان‌، دوگانه‌پرستان‌ و اهل‌ شرك‌ خفي‌ ـ مي‌پندارند «و همه ‌چيز را آفريده‌ است‌» از تمام ‌موجودات‌ «آن‌گاه‌ چنان‌كه‌ در خور آن‌ بوده‌، آنها را به‌ اندازه‌ مقدر كرده‌ است‌» با اراده ‌حكيمانه‌ خويش‌ پس‌ هر چيز را آن‌گونه‌ كه‌ مناسب‌ حال‌ و به‌صلاح‌ وضعيت ‌اوست‌، آفريده‌ و مقدرات‌ وي‌ ـ اعم‌ از اجل‌ و روزي‌ و ساير امور وي‌ ـ را مقرر و معين‌ ساخته‌ است‌، به‌ طوري‌ كه‌ حجم‌، شكل‌، وظيفه‌، كار، زمان‌، مكان‌ و ميزان‌ هماهنگي‌ آن‌ موجود با ديگر پديده‌ها در اين‌ هستي‌ بزرگ‌ به‌ دقت‌ 