 ‌صلاه‌ و سلام‌ گفتن‌ بر آن‌ حضرت‌ ص، صلاه‌ و سلام‌ گفتن‌ بر ديگران‌ كه‌ اهل‌ آن‌ باشند جايز است، مانند اين‌ كه‌ گفته‌ شود: «اللهم‌ صل‌ و سلم‌ علي‌ رسول‌ الله‌ و آله‌ واصحابه: خدايا! درود و سلام‌ بفرست‌ بر رسول‌ خدا ص و بر آل‌ و اصحابشان‌». در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ كعب‌بن‌ عجره‌(رض) آمده‌است‌ كه‌ گفت: يكي‌ از اصحاب‌ أ خطاب‌ به‌ رسول‌ خدا ص گفت: يا رسول‌الله! اما سلام‌گفتن‌ بر شما را كه‌ شناختيم، يعني‌ در قعده‌؛ آن‌گاه‌ كه‌ در «التحيات‌» چنين‌ مي‌خوانيم: «السلام ‌عليك‌ أيها النبي‌ ورحمة‌ الله‌ وبركاته‌» پس‌ بفرماييد كه‌ صلاه‌ بر شما چگونه‌ است‌؟ فرمودند؛ بگوييد: «اللهم‌ صل‌ علي‌ محمد وعلي‌ آل‌ محمد كما صليت‌ علي‌ إبراهيم‌ وعلي‌آل‌ إبراهيم‌ إنك‌ حميد مجيد. اللهم‌ إنك‌ حميد مجيد».
در باب‌ فضيلت‌ درود فرستادن‌ بر رسول‌ خدا ص نيز در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ انس‌(رض) آمده‌ است: «من‌ صلي‌ علي‌ صلاة واحدة صلي‌ الله‌ عليه‌ عشر صلوات‌ وحط عنه‌ عشر خطيئات: هركه‌ بر من‌ يك‌ بار درود بفرستد، خداوند متعال‌ بر او ده‌ بار درود مي‌فرستد و از دوش‌ او ده‌ گناه‌ را سبك‌ مي‌گرداند». همچنين‌ درحديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ علي‌ابن‌الحسين‌ از پدرش‌(رض) آمده‌است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «البخيل‌ من‌ ذكرت‌ عنده‌ ثم‌ لم‌ يصل‌ علي: بخيل‌ كسي‌ است‌ كه‌ نام‌ من‌ نزد وي‌ برده‌ شود اما بر من‌ درود نفرستد». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «ما منكم‌ من‌ أحد يسلم‌ علي‌ إلا رد الله‌ علي‌ روحي‌ حتي‌ أرد عليه‌ السلام: هيچ‌ كس‌ ازشما نيست‌ كه‌ بر من‌ سلام‌ گويد مگر اين‌ كه‌ خداوند روح‌ من‌ را به‌ من‌ برمي‌گرداند تا جواب‌ سلام‌ وي‌ را به‌ وي‌ برگردانم‌».
بايد دانست‌ كه‌ درود گفتن‌ بسيار بر سول‌اكرم‌ ص در روز جمعه، در هنگام ‌زيارت‌ قبر آن‌ حضرت‌ ص، بعد از اذان‌ و در هنگام‌ حضور نماز جنازه‌ مسنون ‌است‌. سهل‌بن‌ عبدالله تستري‌ مي‌گويد: «درود فرستادن‌ بر سول‌ خدا ص افضل‌عبادات‌ است‌ زيرا اول‌ خداوند (ج) و فرشتگان‌ وي‌ عهده‌دار آن‌ شده‌اند و سپس ‌حق‌ تعالي‌ مؤمنان‌ را به‌ آن‌ دستور داده‌ در حالي‌ كه‌ ساير عبادات‌ اين‌چنين‌ نيست‌». اما درود فرستادن‌ بر رسول‌ خدا ص در نماز، نزد شافعي‌ واجب‌ و نزد جمهور فقها سنتي‌ ستوده‌ است‌.
 
سوره أحزاب آيه  57
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَاباً مُّهِيناً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ كساني‌ كه‌ خدا و پيامبرش‌ را مي‌رنجانند، خدا آنان‌ را در دنيا و آخرت‌ لعنت‌ كرده‌» يعني: آنان‌ را از رحمت‌ خويش‌ طرد كرده‌ «و برايشان‌ عذابي‌ خواركننده‌ آماده‌ كرده‌است‌» آنان‌ مشركان‌ و يهود و نصاري‌اند كه‌ به‌ خداوند (ج) نسبت‌ فرزند را دادند. همچنين‌ همه‌ كساني‌ كه‌ خداي‌ تعالي‌ و تقدس‌ را دشنام‌ مي‌دهند، يا به‌ وي ‌نسبتي‌ مي‌دهند كه‌ ـ به‌ هر گونه‌ و شكلي‌ ـ اهانت‌آميز است، در زمره‌ اين‌ گروه ‌داخل‌ مي‌شوند. چنان‌كه‌ آيه‌ كريمه‌ ناظر بر كساني‌ نيز هست‌ كه‌ رسول‌ خدا ص را تكذيب‌ كرده، چهره‌ مبارك‌ آن‌ حضرت‌ ص را مجروح‌ و خون‌آلود ساخته‌ و دندان‌ آن‌ حضرت‌ ص را شكستند و كساني‌ كه‌ گفتند: او ديوانه، يا شاعر، يا دروغگو يا ساحر است‌. و هر سخن‌ يا عملي‌ كه‌ رسول‌ خدا ص را مي‌رنجاند، نيز در حكم‌ اين‌ آيه‌ داخل‌ است‌.
 
	سوره مريم آيه  94
‏متن آيه : ‏
‏ لَقَدْ أَحْصَاهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و يقينا آنها را به‌ احصا آورده‌» يعني‌: حق تعالي‌ همه‌ كساني‌ را كه‌ در آسمانها و زمين‌ اند، تحت‌ حصر و حساب‌ آورده‌ «و شمار كرده ‌است‌ آنان‌ را، شماركردني‌» يعني‌: بعد از آن‌كه‌ آنها را تحت‌ شمارش‌ آورده ‌است‌، افراد و اشخاصشان‌ را نيز شمار كرده‌ است‌ بنابراين‌، حال‌ احدي‌ از آنان‌ بر او مخفي‌ نيست ‌و كسي‌ نمي‌تواند از حاضر شدن‌ در پيشگاه‌ وي‌ تخلف‌ كند.
 
	سوره أحزاب آيه  58
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ مردان‌ و زنان‌ مؤمن‌ را بي‌ آن‌كه‌ مرتكب‌ عملي‌ ناروا شده‌ باشند، آزار مي‌رسانند» يعني: آنان‌ را به‌ وجهي‌ از وجوه‌ آزار رساني‌ به‌ ناحق‌ و ناروا مي‌آزارند؛ مانند گفتن‌ سخني‌ زشت، يا در پيش‌ گرفتن‌ رفتاري‌ نادرست‌ با آنان ‌«قطعا بهتان‌ و گناه‌ آشكاري‌ به‌ گردن‌ گرفته‌ اند».
ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ در آزار رساندن‌ به‌ خداوند (ج) و پيامبرش‌ ص، حكم‌ مطلق‌ ذكر شد زيرا اين‌ كار ابدا و به‌ هيچ‌ صورتي‌ حق‌ نيست‌ اما آزار رساندن‌ به‌ مؤمنان‌ به‌قيد: (بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا)  : (بي‌ آن‌كه‌ مرتكب‌ عملي‌ ناروا شده‌ باشند) مقيد ساخته‌ شد زيرا آزار دادن‌ مؤمن‌ گاهي‌ به‌ حق‌ است‌ و گاهي‌ به‌ ناروا؛ آنچه‌ كه‌ به‌ حق‌ است، در حد و تعذير مي‌باشد: مثلا اگر مؤمن‌ كسي‌ را دشنام‌ دهد، يا او را بزند، يا به‌ قتل‌رساند، در اين‌ صورت‌ جايز است‌ كه‌ با او اين‌ عمل‌ به‌ عنوان‌ حد و قصاص‌ انجام ‌شود و اگر مالي‌ را تلف‌ كند، بر او غرامت‌ مانند آن‌ است‌ و چه‌بسا كه‌ مرتكب ‌معصيتي‌ شود و در قبال‌ آن‌ تعزير گردد.
بايد دانست‌ كه‌ از سخت‌ترين‌ انواع‌ آزاررساني‌ به‌ مؤمن، طعنه‌زدن‌ به‌ اصحاب ‌رسول‌ خدا ص، غيبت‌ مسلمانان‌ و مباح‌ شمردن‌ آبروي‌ ايشان‌ است‌.
 
سوره أحزاب آيه  59
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُل لِّأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاء الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِن جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَن يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُوراً رَّحِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ پيامبر! به‌ زنان‌ و دخترانت‌ و به‌ زنان‌ مسلمانان‌ بگو: جلبابهاي‌ خود را بر خود نزديك‌ سازند» جلباب: چادر يا جامه‌ گشادي‌ است‌ كه‌ زنان‌ بر روي‌ لباس‌ خود مي‌اندازند و تمام‌ بدنشان‌ را مي‌پوشاند. نزديك ‌كردن‌ جلباب‌ بر خود به‌ اين‌ معني ‌است‌ كه‌ آن‌ را بر خود فروپوشانند تا تجمل‌ و زينتي‌ را كه‌ خداي‌ عزوجل‌ ايشان‌ را به‌ پنهان‌ كردن‌ آن‌ دستور داده‌است، بر ايشان‌ بپوشاند. ابن‌عباس(رض) در تفسير آيه ‌كريمه‌ مي‌گويد: «خداوند متعال‌ زنان‌ مؤمن‌ را فرمان‌ داد تا چون‌ از خانه‌هاي‌ خود براي‌ حاجتي‌ بيرون‌ مي‌روند، صورت‌ خود را از بالاي‌ سر با چادر بپوشانند و فقط يك‌ چشم‌ خويش‌ را آشكار سازند». «اين‌» فروپوشيدن‌ چادرها «نزديك‌تر 