در مقدمه این کتاب می خوانیم: در سال 1380 بود که در کلاسهای نثر و شعر کلاسیک فارسی مرتب با پرسشی گنگ در اذهان دانشجویان مواجه می‫شدم که آیا همه‫ی دانشمندان و ادیبان و صاحب قلمان ایران زمین از اهل سنت بوده‫اند؟ و چرا با آمدن صفویت در ایران خشکسالی فرهنگی صورت گرفته؟! البته بنا به روش تدریسی که برای خود اختیار کرده بودم دانشجویان را مکلف می‫نمودم تا خود پس از بحث و بررسی جواب را دریابند. این پژوهشهای دانشجویان باعث شد پرده از خیانتهای بسیار ننگی برداشته شود؛ چه بسا برخی در پاورقیهای تحقیقاتشان بر کتابهای قدیم سعی کرده بودند بسیاری از شاعران و ادیبان و علما و دانشوران فارسی زبان را شیعه جلوه دهند. و چه بسا برخی ابیاتی و یا متونی از کتابها را که با طبع آنها سازگاری نداشته از باب تعصب و تنگ نظری حذف نموده بودند. و چه بسا برخی ابیاتی رکیک و زشت و یا جملاتی در نهایت فقر و افلاس بلاغت به کتابهایی که آیت ادب و بلاغتند افزوده بودند تا نشان دهند که این شاعر، یا آن نویسنده و دانشمند شیعه مذهب بوده است!!.. و چه بسا محققانی که کلمه "رافضی" ـ شیعه ـ را در پاورقی به زیدیان یمن (!) شرح داده‫اند. از آن روز جمع آوری کتابی در این باب ذهن مرا بخود مشغول داشته بود. ولی از آنجا که می‫دانستم چنین مولودی اگر چه بدنیا آید نمی‫تواند در سایه نظام چاپ و نشر کتاب در کشور عزیزمان چهره‫ی تابان خورشید را ببیند این شور و حماس من گل نمی‫انداخت! تا اینکه نام کتاب "خلفای راشدین در نظم و نثر فارسی" گوشهایم را نوازش داد. و هنگامی که فهمیدم کتاب در یک جلد متوسط است دهانم از حیرت واماند که چگونه گردآورنده‫ی کتاب توانسته بحری بی ساحل را در کوزه‫ای ناچیز جای دهد؟! کتاب در حقیقت زحمتی است قابل ارج ولی نه برای همیشه. بلکه تنها پله یا پیکانی است که اول راه را نشانه می‫رود.

پیرامون خرافات مذهبی استادان زیادی شعر سروده اند و حتی از ابیات شاعران معروف کمک گرفته اند تا شعرشان اثر بیشتری داشته باشد. اين كتاب نمونه اي از اين كوشش است

هیچ فردی نمی تواند شهرت دیوان حافظ در بین فارسی زبانان انکار نماید؛ حالا این شهرت بخاطر ابیات فصیح و بلیغ حافظ بوده، و یا اینکه پادشاهان و امرای که نام آنها در این دیوان آمده و مداحی شده اند در گسترش و تعمیم دیوان او نقش آفرینی کرده اند تا زبانزد مردم شده و شهرتی کسب کنند، و یا اینکه شخص حافظ با فکر اباحی که داشته عموم مردم را به معصیت و باده نوشی و گرفتن زلف یار دعوت نموده و مردم نیز با استدلال به ابیات و او خواندن آنها در مجالس و شب نشینی ها باعث تشهیر کتاب حافظ گشته اند... . بهر حال موضوعی است که واقع شده و مردم بدان مبتلا می باشند. علامه ابوالفضل برقعی قمی نیز این خطر را احساس کرده بود که دیوان حافظ سبب گسترش بیکاری و تعطیلی جامعه و رو آوردن به رباب و کباب و توهین به علم و علماء می شود؛ لهذا کتاب «حافظ شکن» را بطور رد بر دیوان حافظ سروده و جواب اشعار او را به شعر داده است و از حربة او بر ردش استفاده نموده است. مؤلف محترم درباره كتابش مي فرمايد: چنانچه از دیوان حافظ پیدا و آشکار است خود حافظ مردی بوده فاضل و دانشمند و در فن شعر و سجع و قافیه و زیباگوئی استاد بوده اما این استادی را در زینت دادن شهوات و موهومات و بدگوئی بمقدسات دینی معروف کرده، ما بشخص حافظ کاری نداریم بلکه بدیوان او نظر داریم دیوان او مجموعه‌ایست از عقائد جریة و اشاعرة قدیم و بی‌بندوباری و عشق و عاشقی و می‌خواری و مدح و تملق از درباریان و ستمگران و تحقر و تمسخر بقیامت و جنت کوثر و بدگوی بعضی و زهد و علم و دیانت و فکر و نظر و مملو است از خط و خال و قر و غمزة دلبر و یک شعر در ترویج عقل و غیرت و صنعت و نی ندارد کسانی که بهو و جنجال دلباخته شعر او شده باشد و مدعای ما را باور نکند یا بگوید ما کلمات او را نمی‌فهمیم کاری نداریم روی سخن با کسی است که استقلال فکری دارد و خود را نباخته و متأمل و تفکر خاص و فارسی را میفهمد مدعای ما این است که دیوان حافظ برای جامعه مضر است و موجب بی‌بندوباری و عقب‌ماندگی و ابزار دست اجانب و دشمنان استقلال است ما می‌گوئیم دیوان حافظ را بدون عصبیت و طرفداری بررسی کنید و تقلید و جنجال را کنار گذارید و با دقت دیوان حافظ شکن را نیز به بینید تا صدق گفتار ما روشن شود