<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:2.xml">مختصر فقه از أدلهء قرآن کريم و سنت صحيح</a></body></html>بدان، شارعي که اشياء نجس و نجس شده را به ما معرفي کرده است، کيفيت پاک کردن آنها را نيز به ما ياد داده است و تنها چيزي که بر ما واجب است اينست که دنباله‌رو فرمان او و اجراکننده اوامر او باشيم. بعضي از نجاسات براي اينکه پاک شوند، لازم است طوري شسته شوند که رنگ، بو و طعم آنها از بين برود؛ ولي براي پاک کردن بعضي ديگر از نجاسات ريختن يا پاشيدن آب و يا کندن نجاست و يا مسح کردن زمين و يا تنها راه رفتن بر زمين پاک، کافي است. بدان که آب در پاک کردن نجاسات اصل است چون شارع اين وصف را به آن داده و فرموده است : 

(خلق الله الماء طهورا) [1] «خداوند آب را پاک کننده خلق کرد» براي پاک کردن نجاسات نمي‌توان غير آب را جايگزين آن کرد، مگر اينکه شارع دستور دهد؛ چراکه با اين کار چيزي را که پاک‌کنندگي آن معلوم نيست جايگزين چيزي مي‌کنيم که پاک‌کنندگي آن معلوم است، و اين برخلاف مقتضاي شريعت است.

حال که اين نکته را فهميدي، دستورات شرعي را دربارة چگونگي پاک کردن چيزهاي نجس يا نجس شده را بيان مي‌کنم: 

1- پاک کردن پوست مردار به وسيله دباغي :
از ابن عباس روايت است : از پيامبر ص شنيدم که مي‌فرمود : (أيما إهاب دبغ فقد طهر) [2] «هر پوستي که دباغي شود، پاک مي‌شود».

2- پاک کردن ظرفي که سگ آنرا ليسيده است : 
از ابوهريره روايت است که پيامبر ص فرمود : (طهور إناء أحدکم إذا ولغ فيه الکلب أن يغسله سبع مرات أولاهن بالتراب) [3] «پاکي ظرف هر يک از شما وقتي که سگ آن را ليسيد اين است که هفت بار آن را بشويد، اولين بار با خاک».

3- پاک کردن لباس آغشته به خون حيض :
از اسماء بنت ابوبکر(رض) روايت است : (جاءت امرأة إلي النبي ص فقالت : إحدانا يصيب ثوبها من دم الحيضة کيف تصنع؟ فقال : تحته ثم تقرصه بالماء، ثم تنضحح، ثم تصلي فيه) [4] «زني نزد پيامبر ص آمد و گفت : اگر لباس يکي از ما به خون حيض آلوده شد چکار بايد بکند؟ پيامبر ص فرمود : بايدآن را از لباسش بزدايد و سپس با نوک انگشتان و آب آن را بشويد و سپس بر روي آن، آب بريزد و در آن نماز بخواند».

اگر بعد از اين کار اثري از خون باقي ماند، اشکالي ندارد : 
از ابوهريره رض روايت است که خوله بنت يسار گفت : (يا رسول الله، ليس لي إلا ثوب واحد و أنا أحيض فيه؟ قال فإذا طهرت فاغسلي موضع الدم ثم صلي فيه، قالت يا رسول الله. إن لم يخرج أثره؟ قال : يکفيک الماء و لايضرک أثره) [5]  «اي رسول خدا، غير از يک لباس، لباس ديگري ندارم و در همان لباس به حيض مي‌افتم؟ فرمود : وقتي پاک شدي محل آغشته به خون را بشوي سپس در آن نماز بخوان، گفتم اي رسول خدا اگر اثرش از بين نرفت چکار کنم؟ فرمود : کافي است بر آن آب بريزي، اثر آن اشکالي ندارد».

4- پاک کردن دامن لباس زن: 
از ام ولد ابراهيم بن عبدالرحمن بن عوف روايت است که او از ام سلمه همسر پيامبر ص سؤال کرد و گفت : (إني امرأة أطيل ذيلي و أمشي في المکان القذر؟ فقالت أم سلمة : قال النبي ص : يطهره مابعده) [6] «من زني هستم که پايين دامنم را دراز مي‌کنم و از محلي که نجاست در آن هست عبور مي‌کنم؟ ام سلمه گفت : پيامبر ص فرمود : آنچه بعد از نجاست است (خاک) آنرا پاک مي‌کند».

5- پاک کردن لباس از ادرار طفل شيرخوار : 
از ابوسمح خادم پيامبر ص روايت است که پيامبرr فرمود : (يغسل من بول الجارية و يرش من بول الغلام) [7] «ادرار دختر بچه (شيرخوار) شسته شود ولي براي پاک کردن ادرار پسر بچه (شيرخوار) کافي است که روي آن آب پاشيده شود».

6- پاک کردن لباس از مذي : 
از سهل بن حنيف روايت است که گفت : بر اثر خروج مذي زياد و غسل کردن زياد دچار رنج و سختي شدم، وضعيت خود را براي پيامبر ص بازگو کردم، پيامبر ص فرمود : (إنما يجزيک من ذلک الوضوء) «کافي است که بعد از خروج آن وضو بگيري، گفتم اي رسول خدا آن قسمتي از لباسم را که به مذي آلوده شود چکار کنم؟ فرمود : (يکفيک أن تأخذ کفا من ماء فتنضح به ثوبک، حيث تري أنه قد أصاب منه) [8] . «کافي است مشتي آب به جايي از لباست که گمان مي‌کني به مذي الوده شده، بپاشي».

7- پاک کردن زير کفش:
از ابوسعيدرض روايت است که پيامبر ص فرمود : 
(إذا جاء أحدکم المسجد فليقلب نعليه و لينظر فيهما فإن رأي خبثا فليمسه بالأرض ثم ليصل فيهما) [9]  «هرگاه يکي از شما به مسجد آمد کفشهايش را وارونه کرده به زير آنها نگاه کند، اگر نجاستي را ديد، آنرا به زمين بمالد و سپس در آنها نماز بخواند».

8- پاک کردن زمين: 
از ابوهريره رض روايت است که گفت : (قام أعرابي فبال في المسجد، فتناوله الناس، فقال لهم النبي ص دعوه، و هريقوا علي بوله سجلا من ماء – أو ذنوبا من ماء – فإنما بعثتم ميسرين و لم تبعثوا معسرين) [10]  (شخصي اعرابي (صحرانشين) بلند شد و در مسجد ادرار کرد، مردم خواستند او را منع کنند پيامبر ص به آنان فرمود : او را به حال خود بگذاريد سپس بر ادرارش دلويي از آب بريزيد، چرا که شما مبعوث شده‌ايد تا سهل‌گير باشيد نه سخت‌گير».

پيامبر ص به ريختن آب بر ادرار اوامر کرد تا در پاک شدن زمين شتاب شود، و اگر محل نجاست به حال خود رها مي‌شد تا اينکه خشک شود و اثر نجاست از بين رود، پاک مي‌شد. به دليل حديث ابن عمر(رض) که گفت : (کانت الکلاب تبول في المسجد و تقبل و تدبر زمان رسول الله ص فلم يکونوا يرشون شيئا) [11] «در زمان پيامبر ص سگها در مسجد ادرار و رفت و آمد مي‌کردند و هيچگاه (بر محل ادرارشان) چيزي نمي‌ريختند».
.......................
[1] السيل الجرار (42 . 48/1)، با تصرف. حافظ در کتاب التلخيص (14/1) گفته است : حديث «خلق الله الماء طهورا» را با اين لفظ نيافتم. اين حديث در روايت ابوسعيد با لفظ «إن الماء طهور لاينجسه شي» آمده است. 
[2] صحيح : [ص. جه 2907]، أ (49/230/1)، ت (1782/135/3)، جه (3609/1193/2)، نس (173/7). 
[3]  صحيح : [ص. ج 3933]، م (279 – 91 – 234/1).
[4] متفق عليه : م (291/240/1)، و اللفظ له، خ (307/410/1).
[5]  صحيح : [ص. د 351]، د (361 – 26/2)، هق (408/2).  
[6]  صحيح : [ص. جه، 43]، ما (44/27)، د (379/44/2)، ت (143/951/1)، جه (531/177/1). 
[7]  صحيح : [ص. نس 293]، د (372/36/2)، نس (158/1). 
[8] حسن : [ص. جه 409]، د [207/358/1]، ت (115/76/1)، جه (506/169/1). 
[9] صحيح : [ص. د 605]، د (636/353/2). 
[10] متفق عليه : [الإرواء 171]، خ (220/323/1)، نس (48 و 49/1)، و رواه مطولا : د (376/39/2)، ت (47/99/1). 
[11] صحيح : [ص. ئ 368]، خ تعليقاً (174/278/1)، د (378/42/2).<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:101.txt">قصر نمازهاي ظهر، عصر و عشاء</a><a class="text" href="w:text:102.txt">مسافت قصر</a><a class="text" href="w:text:103.txt">مكانى كه از آنجا قصر مي شود</a><a class="text" href="w:text:104.txt">مسافر براي انجام کاري اقامت کرد و (از ابتدا) قصد اقامت نداشت</a><a class="text" href="w:text:105.txt">جمع بين دو نماز</a></body></html>قصر نمازهاي ظهر، عصر و عشاء بر مسافر واجب است:

خداوند متعال مي‌فرمايد : 
)وَ إذَا ضَرَبتُم فِي الأرضِ فَلَيسَ عَلَيکُم جُنَاحٌ أنْ تَقصُرُوا مِنَ الصَّلاَةِ إنْ خِفتُم أنْ يَفتِنَکُمً الَّذِينَ کَفَرُوا( (نساء : 101)

«هرگاه در زمين به مسافرت پرداختيد و نماز را کوتاه خوانديد گناهي بر شما نيست اگر ترسيديد ک