

خداوند متعال مي‌فرمايد : 
) وَلاَتَقتُلُوا أنفَسَکُم إنَّ اللهَ کَانَ بِکُم رَحِيماً، وَمَن يَفعَل ذَلِکَ عُدوَاناً وَظُلماً فَسَوفَ نُصلِيهِ نَاراً، وَکَانَ ذَلِکَ عَلَي اللهِ يَسِيرًا((نساء : 29 - 30)
«و خودکشي نکنيد، بي‌گمان خداوند نسبت به شما مهربان بوده است، و کسي که چنين کاري را تجاوزگرانه و ستمگرانه مرتکب شود او را با آتش دوزخ مي‌سوزانيم، و اين کار بر خدا آسان است».
و مي‌فرمايد:
)وَمَن يَّقتُل مُؤمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزَائُهُ جَهَنَّمُ خَالِداً فِيهَا وَغَضِبَ اللهُ عَلَيهِ وَلَعَنَهُ وَأعَدَّ لَهُ عَذَاباً عَظِيماً((نساء : 93)
«و کسي که مؤمني را از روي عمد بکشد، کيفر او دزوخ است و جاودانه در آنجا مي‌ماند و خداوند بر او خشم مي‌گيرد و او را از رحمت خود محروم مي‌سازد و عذاب عظيمي براي وي آماده مي‌کند».

و مي‌فرمايد : 
)مِن أجلِ ذَلِکَ کَتَبنَا عَلَي بَنِي إسرَائِيلَ أنَّهُ مَن قَتَلَ نَفساً بِغَيرِ نَفسٍ أو فَسَادٍ فِي الأرضِ فَکَانَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَ مَن أحيَاهَا فَکَأنَّمَا أحيَا النَّاسَ جَمِيعاً ((مائده : 32)
«و همين جهت بر بني‌اسرائيل مقرر داشتيم که هر کس انساني را بدون ارتکاب قتل يا فساد در زمين بکشد، چنان است که گويي همه انسانها را کشته است، و هر کس انساني را از مرگ رهايي بخشد، چنان است که گويي همه مردم را زنده کرده است ».

از ابوهريره رض روايت است که پيامبر ص فرمود : (اجتنبوا السبع الموبقات، قيل يا رسول الله و ما هن؟ قال : الشرک بالله، والسحر، و قتل النفس التي حرمالله إلا بالحق، و أکل ما اليتيم، و أکل الربا، والتولي يوم الزحف و قذف المحصنات الغافلات المؤمنات)[1] «از هفت (گناه) هلاک کننده بپرهيزيد، گفته شد : اي رسول خدا! آنها چه هستند؟ فرمود: شريک قرار دادن به خدا، سحر، کشتن کسي که خداوند آن را حرام کرده است مگر به حق، خوردن مال يتيم، خوردن ربا، فرار از ميدان جنگ در روز مقابله با دشمن، و تهمت زدن به زنان مؤمن و پاکدامن و بي‌خبر».

از عبدالله بن عمر بن خطاب(رض) روايت است که پيامبر ص فرمود : (لزوال الدنيا أهون علي الله من قتل رجل مسلم)[2] «از بين رفتن دنيا نزد الله آسان‌تر است از کشتن انساني مسلمان».

از ابوسعيد خدري و ابوهريره روايت است که پيامبر ص فرمود : (لو أن أهل السماء و أهل الأرض اشترکوا في دم مؤمن لأکبهم الله في النار)[3] «اگر تمام ساکنان آسمان و زمين در کشتن مؤمني شرکت کنند، خداوند همه آنها را در آتش (جهنم) مي‌اندازد».

از عبدالله بن مسعود رض روايت است که پيامبر ص فرمود : (أول ما يقضي بين الناس في الدماء)[4] «اولين چيزي که درباره آن (در قيامت) بين مردم قضاوت مي‌شود خونها (ي ريخته شده) است».

همچنين از او روايت است که پيامبر ص فرمود : (يجي الرجل آخذا بيد الرجل فيقول : يا رب : هذا قتلني، فيقول الله له : لم قتلته؟ فيقول : قتلته لتکون العزة لک، فيقول : فإنها لي، ويجي الرجل آخذا بيد الرجل، فيقول : إن هذا قتلني، فيقول الله له، لم قتلته؟ فيقول : لتکون العزة لفلان، فيقول : إنها ليست لفلان، فبوء بإثمه)[5]. (در روز قيامت) مردي مي‌آيد در حالي که دست مرد ديگري را گرفته است مي‌گويد : پروردگارا! اين شخص مرا کشته است، خداوند به او مي‌فرمايد : چرا او را کشته‌اي؟ مي‌گويد : او را کشتم تا عزت تنها براي تو باشد، خداوند مي‌فرمايد : عزت براي من است، مردي ديگر مي‌آيد درحالي که دست مردي را گرفته است و مي‌گويد : اين شخص مرا کشته است؟ خداوند به او مي‌گويد : چرا او را کشته‌اي؟ مي‌گويد : تا عزت براي فلاني باشد، خداوند مي‌فرمايد : عزت براي فلاني نيست. و اين گناهش (قتل) بر گناهان ديگران افزوده مي‌شود».
...........................
[1]) متفق عليه : خ (2766/393/5)، م (89/92/1)، د (2857/77/8)، نس (257/6).
[2]) صحيح : [ص. ج 5077]، ت (1414/426/2)، نس (82/7).
[3]) صحيح : [ص. ج 5247]، ت (1419/427/2).
[4]) متفق عليه خ (8864/187/12)، م (1678/1304/.3)، ت (1418/427/2)، نس (83/7).
[5]) صحيح : [ص. نس 3732]، نس (84/7).خودکشي حرام است

از ابوهريره رض روايت است که پيامبر ص فرمود : (من تردي من جبل فقتل نفسه فهو في نار جهنم، يتردي فيه خالدا مخلدا فيها أبدا، و من تحسي سما فقتل نفسه، فسمه في يده يتحساه في نار جهنمف خالدا مخلدا فيها أبدا، و من قتل نفسه بحديدة فحديدته في يده يجأ بها في بطنه في نار جهنمخالدا مخلدا فيها أبداً)[1] «هر کس خودش را از کوهي پرت کرده و بکشد هميشه، به صورت استمرار در جهنم پرت مي‌شو و تا ابد در آن باقي مي‌ماند، و هر کس با خوردن سم خودکشي کند، وارد جهنم مي‌شود در حالي که سم را در دست گرفته و آنرا مي‌خورد و تا ابد در آتش جهنم به همين عذاب گرفتار مي‌ماند، و هر کس با آهني خودش را بکشد، در آتش جهنم آن را به شکمش فرو مي‌برد، و در آنجا تا ابد باقي مي‌ماند».
از جندب بن عبدالله روايت است که پيامبر ص فرمود : 
(کان فيمن کان قبلکم رجل به جرح، فجزع، فأخذ سکينا، فحزبها يده، فما رقأ الدم حتي مات، قال الله تعالي : بادرني عبدي بنفسه، حرمت عليه الجنة)[2] «در گذشتگان قبل از شما مردي زخمي بر بدن داشت، بي‌تابي کرد و کاردي را برداشت و با آن دستش را بريد. خون بند نيامد تا اينکه فوت کرد، خداوند متعال فرمود : قبل از آنکه بنده‌ام را بميرانم مبادرت به خودکشي کرد، لذا بهشت را بر او حرام کردم».
از جابر روايت است که طفيل بن عمرو دوسي نزد پيامبر ص آمد وگفت : اي رسول خدا! آيا قلعه‌اي محکم و نيرويي بازدارنده نمي‌خواهي؟ (جابر گويد : آن قلعه‌اي از دَوس بود (در جاهليت) پيامبر ص پيشنهاد او را رد کرد، چراکه خداوند افتخار پشتيباني و نصرت را به انصار داده بود، وقتي پيامبر ص به مدينه هجرت کرد طفيل بن عمرو نيز با يکي از افراد قومش به آنجا هجرت نمود، آب و هواي مدينه با آنها سازگار نشد، لذا آنمرد مريض شد و بي‌تابي کرد، و در نتيجه با تيرهاي نوک پهني که داشت انگشتانش را قطع کرد، خون از دودستش جاري شد تا مُرد، طفيل بن عمرو او را با هيئتي زيبا در حالي که دستش را پوشانده بود در خواب ديد، به او گفت : پروردگارت باتو چه کرد؟ گفت : به خاطر هجرتي که به سوي پيامبرش ص کرده بودم مرا بخشيد، سپس طفيل گفت : چرا دستهايت را پوشانده‌اي؟ گفت : به من گفتند : آنچه را خود از بين برده‌اي برايت درست نمي‌کنيم، طفيل اين خواب را براي پيامبر ص بازگو کرد پيامبر فرمود : خدايا دودستش را نيز ببخش».[3]
..........................
[1]) متفق عليه : خ (5778/247/10)، م (109/103/1)، ت (2116/260/3)، د (3855/354/10)، ابوداود جمله بعد از «و من تحسي سماً ...» را روايت نکرده است، نس (67/4).
[2]) متفق عليه : خ (3463/496/6)، م (113/107/1).
[3]) صحيح : [مختصر م 97]، م (116/108/1).
آنچه به سبب آن قتل مباح مي ‌شود
 
خداوند متعال مي‌فرمايد : 
( وَلاَتَقتلُوا النَّفسَ الَّتِي حَرَّمَ اللهُ إلاَّ بِالحَقِّ ) (إسراء : 33)
«و کسي را نکشيد که خداوند کشتن او را – جز به حق – حرام کرده است».
از ابن عمر روايت است که پيامبر ص فرمود : (أمرت أن أقاتل الناس حتي يشهدوا أن لا إلا إلا الله، و أن محمدا رسول الله، و يقيموا ا