ي ضروري، ممانعت نمايد. چرا که جز انسان بزرگوار با زن با بزرگي و احترام برخورد نمي کند و جز فرومايگان با زن با سبکي و بي احترامي رفتار نمي نمايند. 
حق سرپرستي تنها به مرد داده شده است؛ چرا که مرد توانايي تحمل رنج و سختي هاي کار کردن و دشواري هاي زندگي را داشته و مي تواند با دورانديشي بيش تري در مورد مسائل بيانديشد و آن چه بايد پيش انداخته شود را پيش انداخته و کاري را که بايد به تعويق بيافتد را به آينده موکول مي نمايد. خداوند متعال مي فرمايد: {الرجال قوامون على النساء بما فضل الله بعضهم على بعض وبما أنفقوا من أموالهم} [نساء: 34] يعني: « مردان سرپرست زنانند به دليل آنكه خدا برخى از ايشان را بر برخى برترى داده و [نيز] به دليل آنكه از اموالشان خرج مى‏كنند.»

از جمله وظايفي که زن در قبال شوهرش بر عهده دارد از اين قرار مي باشند:

1-اطاعت کردن:
دين اسلام اطاعت از شوهر را بر زن واجب کرده است؛ تا زمانيکه به معصيت خداوند و گناه فرمان نداده باشد، چون در نافرماني از خالق متعال اطاعت کردن از هيچ مخلوقي درست نيست. خداوند متعال بهشت برين را براي زني که به خوبي در اطاعت شوهرش باشد مهيا ساخته است. پيامبر خدا صلى الله عليه و سلم چنين مي فرمايد: (إذا صلَّت المرأة خمسها، وصامت شهرها، وحفظت فرجها، وأطاعت زوجها، قيل لها: ادخلي الجنة من أي أبواب الجنة شئت) يعني: «زمانيکه زني نمازها پنجگانه اش را به جاي آورد، روزه ي ماه رمضان را بگيرد، عفت و پاکدامني اش را حفظ نموده و از شوهرش اطاعت کند به او گفته مي شود: از هرکدام از دروازه هاي بهشت که خواهي وارد شو!» [احمد، و طبراني]

آن حضرت صلي الله عليه و سلم همچنين مي فرمايد: (أيما امرأة ماتت، وزوجها عنها راضٍ؛ دخلت الجنة) يعني: «هر زني که بميرد و شوهرش از او راضي باشد، به بهشت داخل مي گردد.» [ابن ماجه] و از حضرت ابن عباس -رضي الله عنهما- روايت مي شود که مي گويد: زني نزد پيامبر صلى الله عليه و سلم آمده و گفت: يا رسول الله، من نماينده ي گروهي از زنان به سوي شما هستم. اين جهاد را که خداوند بر مردان واجب ساخته است و اگر زخمي شوند پاداش مي گيرند، اگر کشته شوند نزد پروردگار خويش زنده و روزي داده شده اند ولي ما (جماعت زنان) به آن ها رسيدگي مي کنيم و خدمتشان مي کنيم، ما را از آن (اجر و پاداش جهاد) چه بهره اي هست؟ پيامبر صلى الله عليه و سلم فرمود: (أبلغي من لقيت من النساء أن طاعة الزوج، واعترافًا بحقه يعدل ذلك (أي: يساويه (وقليل منكن من يفعله) يعني: «از من به زناني که ديدي برسان که اطاعت شوهر و گردن نهادن به حقوق وي با آن (پاداش جهاد و شهادت) برابر است.» [بزار، و طبراني]

2- پاسخ دادن به تمايل شوهر به نزديکي کردن:
زن بايد درصورت درخواست شوهرش براي نزديکي، براي پيشگيري از فتنه و سيراب نمودن شهوت، درخواستش را اجابت کند. پيامبر صلى الله عليه و سلم بيان مي فرمايد که: (إن المرأة تقبل في صورة شيطان، وتدبر في صورة شيطان، فإذا رأى أحدكم من امرأة ما يعجبه فليأتِ أهله، فإن ذلك يرد ما في نفسه) يعني: « زن به صورت شيطان مي آيد و وقتي پشت کرده و مي رود نيز در صورت شيطان است. اگر کسي از شما زني را ببيند و از او خوشش بيايد، بايد به سوي عيالش برود و آن چيزي را که در نفس وي مي باشد را بازمي دارد.» [مسلم] و مي فرمايد: (إذا دعا الرجل امرأته إلى فراشه، فلم تأته، فبات غضبان عليها، لعنتها الملائكة حتى تصبح) يعني: «هرگاه شخصي زنش را به بستر خود بطلبد، و او با وي همبستر نشود، و شوهرش با حالتي خشمناک بخوابد، فرشتگان تا صبح او را لعنت مي کنند.» [بخاري، و مسلم، و احمد]

اطاعت کردن از شوهر براي نزديکي درصورت وجود موانع شرعي زير واجب نيست:
- وقتي که زن در حالت حيض يا نفاس باشد. 
- درحال روزه ي فرض، مانند روزه ي ماه رمضان يا نذر يا روزه ي کفاره باشد. اما شب مي تواند با وي نزديکي نمايد. چنانکه خداوند متعال در قرآن کريم فرموده است: {أحل لكم ليلة الصيام الرفث إلى نسائكم هن لباس لكم وأنتم لباس لهن} [بقره: 187] يعني: « در شبهاى روزه همخوابگى با زنانتان بر شما حلال گرديده است آنان براى شما لباسى هستند و شما براى آنان لباسى هستيد.»

- در حالت احرام براي حج يا عمره باشد.
- اگر از وي بخواهد که از پشت با وي نزديکي نمايد.

آنچه براي شوهر در دوران حيض زن حلال است:
نزديکي با زن در حالت حيض وي حرام است. با توجه به فرمان خداوند در قرآن که مي فرمايد: {فاعتزلوا النساء في المحيض ولا تقربوهن حتى يطهرن} [بقره: 222] يعني: « پس هنگام عادت ماهانه از [آميزش با] زنان كناره گيرى كنيد و به آنان نزديك نشويد تا پاك شوند.» اما مرد مي تواند از باقي اندام زن به جز شرمگاهش بهره بگيرد. 
از حضرت عايشه -رضي الله عنها- نقل شده که رسول الله صلى الله عليه و سلم در حالت حيض ما از ما مي خواست تا ازار پوشيده و از بالاي ازار با وي همبستر مي شد. [مسلم] 

چنانچه مردي با همسرش در حالت حيض نزديکي کند و از حرام بودن آن آگاه بوده باشد، مرتکب گناهي کبيره شده است و بايد توبه کرده و اگر در ابتداي دوره ي قاعدگي باشد يک دينار صدقه بدهد و درصورتيکه نزديکي در آخر دوره ي قاعدگي باشد بايد نيم دينار صدقه بدهد، که پيامبر صلى الله عليه و سلم فرموده است: (إذا واقع الرجل أهله، وهي حائض، إن كان دمًا أحمر فليتصدَّقْ بدينار، وإن كان أصفر فليتصدَّقْ بنصف دينار)يعني: «اگر مردي يا عيالش نزديکي نمود و او در حال حيض بود، چنانچه خون سرخ رنگ بود يک دينار و اگر زرد رنگ بود بايد نيم دينار صدقه بدهد.» _[ابوداود، و حاكم] در مورد نفاس هم بر اساس حيض قياس مي شود.

3- آرايش زن براي شوهر:
بر زن واجب است که براي شوهرش خود را بيارايد و هر روز برايش چنان خود را نمايان سازد که گويي عروسي در شب زفاف است. از انواع آرايش هاي شناخته شده در دوران پيامبر صلى الله عليه و سلم اين موراد هستند: توتيا(سرمه)، حنا و عطر. رسول خدا صلى الله عليه و سلم مي فرمايد: (عليكم بالإثمد، فإنه يجلو البصر، وينبت الشعر) يعني: «سرمه بزنيد که ديدگان را جلا مي دهد و به رشد مو کمک مي کند.» [ترمذي، و نسائي]
در آن زمان زنان با زيور آلات خود را زينت مي بخشيدند و لباس هاي به رنگ سرخ مي پوشيدند. پيامبر صلى الله عليه و سلم به يارانش امر مي فرمود که وقتي از سفر بازمي گردند بلافاصله به خانه نرودند؛ تا همسرش بتواند خود را براي او آماده و آراسته کند. از حضرت جابر-رضي الله عنه – روايت شده که پيامبر صلى الله عليه و سلم از آنکه مرد شب هنگام بي اطلاع به خانه بيايد نهي مي فرمود. [متفق عليه]
توصيفي که يکي از زنان از شوهرش حکايت مي کند جالب است، وقتي که مي گويد: 

شوهر من مردي است هيزم شکن ( که درختان را قطع کرده و چوب ها را از کوه گرد مي آورد، سپس به بازار برده و مي فروشد و با آن مايحتاجات خانه را مي خرد)، من رنجي را که وي در راه کسب روزي براي ما مي کشد را به خوبي احساس مي کنم و گرماي عطش و تشنگي او را در کوه ها را احساس مي کنم که انگار مي خواهد گلويم را بسوزاند، ب