اده تر شود، از جمله ي اين اصول:

1- پناه بردن به جوهر اسلام در مسائل مرتبط به مشکل مورد نظر و پذيرش دستور قرآن و سنت در آن مورد و عرضه نمودن مشکلات خويش به اين منهج و گردن نهادن به تصميم و نظر دين در مورد آن. 
2- رازداري، هيچ کدام نبايد کس ديگري را از اختلاف ميان خويش باخبر سازد. 
3- بهترين فرد در بين آن ها کسي است که اول سلام کند و به ديگري روي نموده و ترکش ننمايد و آشتي کرده و از ديگري درگذرد. 
4- نصيحت و سفارش به حق و حقيقت در ميانشان و موعظه و پند نيکو به همديگر. 
5- درک متقابل و پذيرش دلايل يکديگر و گفتگوي آرام و اعتراف نمودن به خطا و اشتباه خويش راهي براي حل مشکلات و اختلافات في مابين است. 
6- اختلاف هرگز به معني مشاجره و دشمني نيست. 
7- آراستگي به صبر و شکيبايي و بردباري، دوري از خشم و از کوره در رفتن. 
8- زن بايد اخلاقي نرم و سربراه داشته باشد. 
9- معذرت خواهي: کسي که احساس مي کند خطا از وي بوده است بايد از طرف مقابل معذرت بخواهد. 
10- اختلاف در مورد يک دستور ديني ثابت و مشخص جايز نيست. 
11- اختلاف بر سر حق يکي بر ديگري جايز نيست، مانند اينکه شوهر از دادن نفقه ي همسرش خودداري کند يا زن از اطاعت شوهرش امتناع ورزد. 
12- دوري از حرام در هنگام بروز اختلاف؛ بنابراين دشنام دادن و سوگند طلاق خوردن و مانند اين ها جايز نمي باشد. 
13- دادن تذكرهاي مثبت و سازنده به يکديگر، و موضع نيکو و صحيح زوجين در طول مدت بروز اختلاف و در کشمکش هاي في مابين. 
14- آگاهي و هوشيار بودن هر دو؛ بدانند که تنها برنده ي اختلافات بين زن و شوهر همان دشمن هميشگي خدا و دشمن آن ها يعني شيطان است. 
15- جز در دايره ي خانه از هم دوري نگزينند، بنابراين جايز نيست که شوهر خانه را ترک گفته و به منزل يکي از دوستان يا جاي ديگري برود، مگر آنکه احساس کند در انجام اين کار خير و صلاحي هست و چنانچه از سودمند بودن اين عمل مطمئن باشد، حتماً بايد از منزل خارج شود. 
16- زن نيز، هر مشکلي که باشد، خانه ي شوهرش را ترک نموده و به منزل پدرش نرود. 
17- دور ساختن فرزندان از مشکلات و مسائل بين خود. زن و شوهر در مقابل آن ها باهم جر و بحث و مشاجره نکنند. 
18- براي حل آن بشتابند: به حال خود گذاشتن مشکل براي مدت طولاني و عدم تلاش براي حل آن جايز نيست. 
19- کاستن از مدت زمان اختلاف هايشان، زن و شوهر بايد باهم بر سر يک مدت زماني معين به توافق برسند و با گذشتن زمان مورد نظر اختلاف هرچه باشد بايد پايان يابد.
20- مرد حق ندارد زنش را به شدت بزند، يا جاي آن بر بدنش بماند و جايز نيست که بر صورت وي زده يا او را زشت بخواند. 
21- چنانچه زن و شوهر با هم به توافق نرسند آنگاه بايد شخص ثالثي را، که به شايستگي و امانت داري معروف باشد، از مشکل خود باخبر سازند تا ميان آنان آشتي و سازش برقرار کند، بهتر است فرد مذکور از نزديکان آن ها باشد. 
22- درصورت دامنه دار شدن اختلافات ميان زوجين، بايد از هرطرف مردي را برگزينند تا از طرف آن ها باهم به مشورت پرداخته در حل مشکل بکوشند. 
23- چنانچه زن و شوهر بدانند که زندگي زناشويي آن ها قابل تحمل نبوده و همه ي راه هاي علاج و سازگاري به شکست انجاميد و ازدواج براي آنان به دردسر و معضل تبديل شد، در اين حالت تنها وسيله ي اي که باقي مي ماند همان طلاق مي باشد. شايد بواسطه ي ان اوضاع بهبود يافته و از ضرر و زيان طرفين جلوگيري شود. خداوند متعال مي فرمايد: {وإن يتفرقا يغن الله كلا من سعته}
[نساء: 130] يعني: «و اگر آن دو از يكديگر جدا شوند خداوند هر يك را از گشايش خود بى‏نياز گرداند.»
همچنين خداوند باري تعالي مي فرمايد: {واللاتي تخافون نشوزهن فعظوهن واهجروهن في المضاجع واضربوهن فإن أطعنكم فلا تبغوا عليهن سبيلا إن الله كان عليًا كبيرًا. وإن خفتم شقاق بينهما فابعثوا حكمًا من أهله وحكمًا من أهلها إن يريدا إصلاحًا يوفق الله بينهما إن الله كان عليمًا خبيرًا} [نساء: 34-35] يعني: « و زنانى را كه از نافرمانى آنان بيم داريد [نخست] پندشان دهيد و [بعد] در خوابگاه‏ها از ايشان دورى كنيد و [اگر تاثير نكرد] آنان را بزنيد پس اگر شما را اطاعت كردند [ديگر] بر آنها هيچ راهى [براى سرزنش] مجوييد كه خدا والاى بزرگ است. و اگر از جدايى ميان آن دو [ زن و شوهر] بيم داريد پس داورى از خانواده آن [شوهر] و داورى از خانواده آن [زن] تعيين كنيد اگر سر سازگارى دارند خدا ميان آن دو سازگارى خواهد داد آرى خدا داناى آگاه است.»

مشكلات زندگي زناشويي، درجه و حساسيت هايش، حاشيه هاي تاثيرگذار و درجه ي تاثير گذاري آن و ... اشکال متفاوت و متعددي دارد. از جمله مشکلاتي که زن و شوهر با آن روبرو مي شوند: غيرت، رفتار نادرست با خانواده ي طرف مقابل، سرسختي يکي از زوجين، بدزباني مرد، زن پرحرف و سؤال و پرس و جو کننده در مورد همه چيز، و ديگر موارد.

مشكل غيرت:
غيرت ورزي از لحاظ شرعي مباح و از عادات ارزشمند به شمار مي آيد. مرد مسلمان همسرش را دوست مي دارد و آرزوي خير و صلاح او را دارد و ناهنجاري رفتاري و سبک شدن وي را ناپسند مي شمارد و هرچيزي را که از قدر و منزلت وي بکاهد برنمي تابد. بنابراين غيرت مرد درباره ي همسرش از ايمان وي نشأت مي گيرد و هر زن مسلماني بدان افتخار کرده و با آن احساس خوشبختي مي کند. پيامبر صلى الله عليه و سلم مي فرمايد: (إن الله يغار، وإن المؤمن يغار، وغيرة الله أن يأتي العبد ما حرَّم الله) يعني: «خداوند به غيرت مي آيد و آن، زماني است كه مؤمن، مرتكب كارهايي شود كه خداوند، حرام گردانيده است.»_[متفق عليه]

مردي که نسبت به خانواده اش داراي غيرت نبوده و از ديدن خودنمايي همسرش در برابر بيگانگان يا مشاهد ه ي او در حال سخن گفتن نرم و نازک با مردان ديگر خشمگين نشود، ديوث و بي غيرت بوده و قباحت و زشتي را براي خانواده ي خويش مي پذيرد. پيامبر صلى الله عليه و سلم مي فرمايد: (ثلاثة لا يدخلون الجنَّة: العاق لوالديه، والديوث، ورَجُلَة النساء (وهي التي تتشبه بالرجال من النساء)) يعني: «سه دسته وارد بهشت نمي شوند: فرزند عاق(نافرمان) والدين، ديوث(مرد بي غيرت)، زن مردنما (زني که خود را شبيه مردان نمايد)» [نسائي]
يک مرد مسلمان (همچنين يک زن مسلمان) نبايد جز در مواقع لازم بر همسرش به غيرت آيد. رسول خدا صلى الله عليه و سلم فرموده است: (من الغيرة ما يحبه الله، ومنها ما يكره الله، فأمَّا ما يحبُّ الله فالغيرة في الريبة (أي: في مواطن الشك)، وأما ما يكره فالغيرة في غير ريبة) يعني: «غيرتي هست که خداوند آن را دوست دارد، و غيرتي هست که خداوند آن را ناپسند مي دارد؛ اما آنچه خداوند آن را مي پسندد غيرت در مواضع تهمت(جاهاي شک برانگيز) و آنچه ناپسند مي داردغيرت در موارد خالي از شک و شبهه.» [ابن ماجه]

براين اساس بر هر کدام از زوجين لازم است که خود را از اماکن و موقعيت هاي شبهه ناک دور نگاهدارند. پيامبر صلى الله عليه و سلم مي فرمايد: (إن الحلال بيِّن، وإن الحرام بيِّن وبينهما أمور مشتبهات لا يعلمهن كثير من الناس، فمن اتقى الشبهات فقد استبرأ لدينه 