 یاد می‌کند، حال آنکه ذات مقدس باری تعالی از قسم خوردن برای بندگانش بی‌نیاز است. اما او نظر آنها را به عظمت آن چیزی که بدان سوگند می‌خورد جلب می‌کند. زیرا پروردگار جهانیان فقط به امور و چیزهای بزرگ و باعظمت سوگند یاد می‌کند. مسجور در لغت به معنای چیزی است که بر روی آن آتش روشن می‌شود تا گداخته شود. آب با آتش تناقض دارد. زیرا وجود یکی از آن دو با دیگری متناقض است. به طوری که ما با آب، آتش را خاموش می‌کنیم. پس چگونه ممکن است دریا برافروخته و سراپا آتش شود؟ یکی از دانشمندان می‌گوید : مگر نه این است که آب از هیدروژن و اکسیژن تشکیل شده است؟ هیدروژن گازی قابل اشتعال است. اکسیژن نیز به عمل سوختن کمک می‌کند. چنانچه خداوند، این ارتباط سرد میان آنها را از بین ببرد، دریا به توده‌ای از آتش تبدیل می‌شود. این از یک طرف، حال آنکه دانشمند معاصر دیگری می‌گوید : «ثابت شده است که در کف اقیانوس‌ها آتش‌فشان‌هایی وجود دارد که گدازه‌ها را به بیرون پرتاب می‌کنند». این امر نیز یکی از نشانه‌های خداوند در میان آفرینش است. به طوری که اگر این آتش وجود نداشت موجودات زنده نمی‌توانستند در تاریکی شدید کف اقیانوس‌ها زندگی کنند. در دهه شصت قرن بیستم یعنی 1400 سال پس از نازل شدن قرآن اعتراف می‌کنند که سطح همة اقیانوس‌ها و بسیاری از دریاها به وسیلة آتش گداخته شده است که این امر حقیقتی است که قرآن 1400 سال پیش آن را ذکر کرده و آن را دریای برافروخته نامیده است.«هذا عذب فراتٌ و هذا ملح أجاج»
«این یکی کاملاً شیرین و دیگری کاملاً شور است»
یکی از نشانه‌های دال بر عظمت خداوند، شور بودن آب دریاهاست. به طوری که دانشمندان می‌گویند : هر لیتر آب دریا 27 گرم نمک دارد و سالیانه در دنیا 50 میلیون تن نمک از دریا استخراج و تولید می‌شود. نسبت نمک در آب دریا معادل 5/3 درصد مجموع آب دریاهاست. بلکه در هر کیلومتر مکعب از آب دریا 34 میلیون تن نمک وجود دارد.
اگر نمک دریاها استخراج و خشک شود و بر روی خشکی‌ها – پنج قاره جهان – آن را بگسترانیم و همة مکان‌ها را به وسیلة نمک به طور مساوی بپوشانیم ارتفاع نمک بر روی همة خشکی‌ها به 153 متر می‌رسد.
سؤالی که در اینجا جلب‌‌توجه می‌کند این است که : این همه نمک از کجا آمده است. یکی از دانشمندان می‌گوید در دریاها 5/4 میلیون مایل مکعب نمک وجود دارد. همة این ارقام دقیق از کتاب‌های علمی استخراج شده است. پس این نمک از کجا آمده است؟ و چگونه در دریا ریخته شده است؟ در این باره نظریه‌های مختلفی وجود دارد. براساس یکی از آنها در کف اقیانوس‌ها و دریاها صخره‌های نمکی وجود دارد که متلاشی و در آب ذوب می‌شود. نظریه دیگر معتقد است که علت این امر آب جویبارها و رودخانه‌هاست. همة این نظریه‌ها که تلاش می‌کنند مسألة شوری آب دریا را تفسیر کنند به دلیل ساده‌ای به بن‌بست برخورد می‌کنند و آن اینکه در روی زمین تعداد فراوانی دریاچه آب شیرین وجود دارد. اگر آب رودخانه‌ها و جویبارها برای شور کردن آب دریا کافی می‌بود، چرا آب این دریاچه‌های بزرگ و فراوان – که بیشتر به دریاهای کوچک شبیه هستند – میلیون‌ها سال است، شیرین مانده است؟ تفسیر این امر چیست؟ علت شوری آب دریاها همچنان به صورت معمای بزرگی باقی مانده است و جز با آیات زیر قابل تحلیل نیست. خداوند می‌فرماید : 
و هو الذی مرج البحرین هذا عَذبٌ فَراتٌ و هذا مِلْحٌ أُجَاج 
	(فرقان : 53)
«خداوند کسی است که دو دریا را در کنار هم روان می‌سازد [و بر اثر چگالی مخصوص یعنی تفاوت غلظت آب شور و شیرین، با همدیگر مخلوط نمی‌شوند و] این یکی کاملاً شیرین و دیگری کاملاً شور است».
این آب حتی اگر رودخانه‌ها وارد آن شوند، یا صخره‌های نمکی در آن متلاشی شوند یا بر مسیر جویبارها کوه‌هایی از نمک باشد این آب هرگز شور نخوهد شد و شیرین باقی خواهد ماند.
خداوند می‌فرماید : 
و هوالذی مرج البحرین هذا عذب فرات و هذا ملح أُجاج
یعنی «این آب شور نیز آفریده خداست و به اراده او خلق شده است». 
و جعل بینهما برزخاً 	(فرقان : 53)
«در میان آن دو حاجز و مانعی ایجاد کرده است».
حتی اگر رودخانه‌ای از آب شیرین وارد دریا شود و دهها بلکه صدها کیلومتر به مسیر خود ادامه دهد، شور نمی‌شود و شیرین باقی خواهد ماند. زیرا در میان دو دریا حائلی وجود دارد که تا امروز ناشناخته است.
اما : 
(وجعل بینهما برزخاً و حِجْراً محجواً)(1)  
«خداوند در میان آن دو حاجز و مانعی را ایجاد کرده است که آنها را کاملاً از هم جدا کرده است». 
این حایل و حاجز مانع ورود ماهی‌های آب شیرین به آب شور و برعکس می‌شود.
خداوند – عزّ و جلّ – در سورة الواقعه می‌فرماید : 
أفَرَأیتم الماء الذی تشربون* ءأنتم أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أمْ نحنُ المُنْزِلُونَ* لَوْ نشاء جعلناهُ أُجاجاً فَلْوَلا تَشْکُروُنَ 
	(سوره واقعه : آیه 68-70)
«آیا آبی را که می‌نوشید دیده‌اید [و دربارة آن اندیشیده‌اید]* آیا شما آب را از ابر پایین می‌آورید یا ما آن را فرود می‌آوریم؟* اگر ما بخواهیم این آب [شیرین و گوارا] را تلخ و شور می‌کنیم پس چرا نباید شکرگذاری کنید».
یعنی اگر خداوند می‌خواست همانند آب دریاها آن را شور می‌کرد ... پس چرا خدا را به خاطر این نعمت شکرگذاری نمی‌کنید؟
آیه سوم : خداوند می‌فرماید :
مَا یَسْتَوِی الْبَحْرانِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ سائغ شَرَابُه و هذا مِلْحٌ أُجَاجٌ 	(فاطر : 12)
«دو دریا یکسان نیستند. این یکی شیرین و گوارا و برای نوشیدن خوشگوار است و آن دیگر شور و تلخ». 
دربارة مرگ هزاران نفر در دریاها بر اثر تشنگی داستان‌های فراوانی وجود دارد. گاهی کشتی‌ها غرق می‌شوند و بعضی از سرنشینان آنها نجات می‌یابند و سوار قایق‌های نجات می‌شوند. اما بر اثر تشنگی جان خود را از دست می‌دهند در حالی که آنان بر روی آب دریا درحرکتند. بنابراین : 
و ما یستوی البحران هذا عذب فرات سائغ شرابه و هذا ملح أجاج و من کلٍّ تأکلون لحماً طریّاً و تستخرجون حِلیهً تلبسونها و تری الفلک فیه مواخر لتبتغوا من فضله و لعلکم تشکرون 
	(فاطر : 12)
«دو دریا یکسان نیستند. این یکی گوارا و شیرین و برای نوشیدن خوشگوار است و آن دیگر شور و تلخ. [با وجود این تفاوت] از هر دوی آنها گوشت تازه [ماهی‌ها و جانوران دیگر دریا را] می‌خورید و از هر دوی آنها وسایل زینت [مروارید، صدف، درّ، مرجان و غیره] برای زینت بیرون می‌آورید. [به علاوه از هر دو می‌توانید برای نقل و انتقالات استفاده کنید. لذا شما انسانها] می‌بینید کشتی‌ها [در پرتو قانون وزن مخصوص اشیاء از هر طرف دل] دریاها را می‌شکافند و پیش می‌روند تا از فضل خدا بهره گیرید و شکرگذار [این همه نعمت و لطف خداوند] باشید».
یکی دیگر از نشانه‌های خداوند، دریاها هستند که اگر خداوند – سبحانه و تعالی – در هنگام آفرینش زمین نمی‌خواست برای آن حوض‌های بزرگی به وجود آورد، آنها نیز وجود نداشتند. بعضی از دریاها بیش از 10 