 ابوداود(2834) آن را صحيح دانسته است.
[6] بيهقي در السنن كبري (18640)ونگا مجموع الفتاوا(25/325)والآداب الشرعية لابن مفلح(3/417) هردو اين حديث را صحيح دانسته اند.
[7] بيهقي در سنن كبري (18641)و بخاري در تاريخ كبير (1804)
[8] بيهقي در السنن كبري (18642) ابن تيميه در اقتضاء الصراط المستقيم(1/200) و ابن قيم في احكام اهل الذمة (3/1248) اسناد اين روايت را صحيح دانسته‌اند.
[9] احكام اهل ذمه(1/441)
[10] مسلم (770)[212] حكم افتتاح مساجد با جلسه و گردهمايي

س: حكم افتتاح مساجد با جلسه، گردهمايي و تبليغات براي اين عمل چيست؟

ج: مسجد با برگذاري نماز افتتاح مي‌شود و آبادي آن با ذكر الله، تلاوت قرآن، گفتن سبحان الله، الحمد لله، آموزش علوم شرعي، و مانند اين‌امور است كه موجب بلند گردانيدن مقام و جايگاه مساجد مي‌گردد، است.

الله تعالي مي‌فرمايد: « فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ (٣٦)رِجَالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالأبْصَارُ (٣٧)لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ (٣٨)» «نور/36-38

 (در خانه‌هايي [مساجد] كه الله اجازه داده [ديوارهاي] آن را بالا برند، خانه‌هايي كه الله در آن ذكر مي‌شود و صبح و شام در آن تسبيح او مي‌گويند، مرداني كه نه تجارت و نه معامله‌اي آنان را از ياد الله و بر پا داشتن نماز غافل نمي‌كند، آن‌ها از روزي مي‌ترسند كه در آن، دل‌ها وچشم‌ها زير و رو مي‌شود، [آن‌ها به سراغ اين كار مي‌روند] تا الله آنان را به بهترين اعمالي كه انجام داده‌اند پاداش دهد و از فضل خود بر پاداش‌شان بيافزايد و الله به هر كس بخواهد بي‌حساب روزي مي‌دهد). 

رسول الله صلی الله علیه وسلم ، خلفاي راشدين، ديگر صحابه و پيشوايان هدايت بعد از ايشان، مساجد را اينگونه آباد مي‌كردند، بايد دانست كه تمام خوبيها در اقتدا به روش آنان و عمل به همان چيزي است كه آنان در افتتاح مساجد، عمل مي‌كردند لذا مساجد به همان صورتي آباد مي‌شود كه آنان با عبادت‌ها و آن‌چه در مفهوم عبادت از شعائر اسلام است، آباد مي‌كردند.

در حقيقت از رسول الله صلی الله علیه وسلم ، پيروانش و پيشوايان هدايت ثابت نيست كه مساجد را با جشن و دعوت به آن، آن طور كه امروزه مردم دعوت مي‌كنند، از شهرهاي مختلف جمع مي‌شوند و به مناسبت تمام شدن ساخت آن جلسه مي‌گيرند، اين كار ثابت نيست.

اگر اين كار امر پسنديده‌اي مي‌بود قطعاً رسول الله صلی الله علیه وسلم از همه مردم در اين كار سبقت مي‌گرفتند و آن را براي امتش سنت قرار مي‌دادند يا خلفا و صحابه نيز به پيروي از ايشان در زمان خود آن را انجام مي‌دادند. اگر چنين چيزي اتفاق مي‌افتاد، حتما براي ما نقل مي‌شد؛ بنابراين برگذاري اين چنين مراسمي صحيح نيست لذا نبايد دعوت به اين جلسات اجابت شود و حتي در برگزاري آن كمك مالي و... جواز ندارد، چرا كه خير و خوبي در پيروي از سلف و پيشكسوتان نيك سيرت است و شر و بدي در بدعت‌هاي خلف و نسلهاي بعدي است.

اما در اين كه برخي از صحابه رسول الله صلی الله علیه وسلم را به خانه‌ي خود دعوت كردند تا در جايي از خانه‌ي‌شان دو ركعت نماز بخواند، تا صاحب‌خانه آن جا را براي خود جاي نماز قرار دهد، دليلي نيست تا جلسات افتتاح مساجد كه امروزه رسم است را توجيه كنند، چرا كه صحابه پيامبر صلی الله علیه وسلم را براي جلسه و جشن دعوت نمي‌كردند، بلكه براي نماز گزاردن دعوت مي‌كردند. پيامبر صلی الله علیه وسلم براي خواندن چنين نمازي مسافرت نكردند، وانگهي سفر به خاطر چنين جلساتي در عمومِ نهي از مسافرت كردن غير از سه مسجد معروف، داخل است. به اين ترتيب شايسته است از چنين رسمي كه بدعت است دست بردارند و به امور واقعي مساجد و... كه در زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم و پيروانش كه پيشوايان هدايت‌اند، اكتفا كنند.

 والله ولي التوفيق و صلي الله علي نبينا محمد و آله و صحبه و سلم

انجمن دايمي از كتاب فتاواي اسلاميه كه محمد المسند جمع آوري كرده است.(1/18) وكتاب البدع و المحدثات كه حمود المطر جمع آوري كرده است. (ص/‌233)[213] حكم توسل و اقسام آن

س: حكم توسل چيست؟ اقسام آن كدام است؟ 

 ج: توسل يعني: وسيله گرفتن و به هر چيزي كه فرد را به مقصد مي‌رساند وسيله مي‌گويند. از مصدر «الوصل» گرفته شده است، چون صاد و سين به جاي يكديگر به كار مي‌روند. همان طور كه مي‌گويند: صراط، سراط، بصطه و بسطه.

توسل در دعا (و خواندن) الله اين است كه دعاكننده در دعاي خود چيزي را وسيله قرار دهد كه موجب اجابت آن شود. ناگزير براي اين كه آن چيز سبب قبولي دعا باشد، به دليل نياز داريم و اين فقط از ادله‌ي شريعت ثابت مي‌شود.

لذا هر كس چيزي را وسيله‌اي براي قبوليت دعايش قرار دهد كه دليل شرعي نداشته باشد، در حقيقت بدون علم چيزي را به الله نسبت داده است، چون از كجا مي‌داند چيزي را كه وسيله قرار داده از چيزهايي است كه الله به آن راضي است و سبب قبولي دعايش مي‌شود.

دعا از انواع عبادت است و عبادت موقوف به شريعت ‌است، لذا الله تعالي عمل كسي را كه بدون اذن الله از شريعتي پيروي نمايد، رد كرده و آن را از انواع شرك قرار داده است.

الله تعالي مي‌فرمايد: «‌ أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ »

 (آيا آنان شريكاني (معبوداني) دارند كه بي‌اذن الله آئيني براي آن‌ها ساخته‌اند). «شوري/21»

و مي‌فرمايد:« اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَمَا أُمِرُوا إِلا لِيَعْبُدُوا إِلَهًا وَاحِدًا لا إِلَهَ إِلا هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ (٣١)»

 ([آن‌ها] دانشمندان و راهبان [عبادت‌گزاران] خويش را معبودهايي در برابر الله قرار دادند و [هم‌چنين] مسيح فرزند مريم را‌، در حالي‌كه دستور نداشتند. جز معبود يكتا را كه معبود [بر حقي] جز او نيست، عبادت كنند، او پاك و منزه است از آن چه همتايش قرار مي‌دهند). «توبه/31»

توسل در دعا از الله بر دو قسم است:

قسم اول: وسيله‌اي باشد كه در شريعت آمده و اين خود انواع مختلفي دارد:

اول- توسل به اسما و صفات و افعال الله: فرد با اسم، صفت يا فعلي كه مقصودش را ايجاب مي‌كند، به الله توسل مي‌جويد.

الله تعالي مي‌فرمايد: « وَلِلَّهِ الأسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا »

 (و براي الله نام‌هاي نيكي است، الله را با آن نام‌ها بخوانيد). [اعراف:180]

(به طور مثال) فرد مي‌گويد: اي اللهِ رحيم بر من رحم كن! اي معبود غفور، مرا ببخش! و امثال اين‌ها.

پيامبر صلی الله علیه وسلم مي‌‌فرمايد: « اللَّهُمَّ بِعِلْمِكَ الْغَيْبَ وَقُدْرَتِكَ ع