ي كه ايشان خيلي زياد به زيارت قبور مي‌رفت. اگر اين كار مشروع بود حتماً پيامبر اين كار را مي‌كرد و حكم آن را براي اصحابش بيان مي‌نمود، چون ايشان در كسب ثواب و ترحم به امت و اداي وظيفه‌ي رسالتش بسيار مشتاق بود.

  رسول الله صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَآله وَسَلَّمَ همان گونه بود كه الله تعالي ايشان را وصف كرده است: [لَقَدْ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ (١٢٨)] 

«بي‌گمان پيامبري از خودتان به ميانتان آمده است. و هر گونه درد و رنج و مصيبتي كه به شما برسد، بر او سخت و گران تمام مي‌شود. اصرار به هدايت شما دارد و نسبت به مؤمنان داراي لطف بوده و بسيار مهربان است».[توبه: 128] 

از آنجا كه  رسول الله صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَآله وَسَلَّمَ چنين كاري انجام نداد، اين امر نشانه‌ي اين است كه عمل مذكور جايز نيست. اصحاب  رسول الله صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَآله وَسَلَّمَ نيز پي بردند كه چنين عملي جايز نيست و به مقتداي خويش پيروي نموده و تنها به دعا و طلب آمرزش براي مردگان بسنده كردند و هيچ گاه ثابت نشده كه صحابه‌ي كرام براي مردگان قرآن بخوانند و ثوابش را به روح آنان اهدا كنند. از  رسول الله صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَآله وَسَلَّمَ نقل شده كه فرموده است: «مَنْ أحْدَثَ فِيْ أمْرِنَا هذا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ ردٌّ»[2]

«هر كس چيزي را در دين ما ايجاد بكند كه از دين ما نيست، پس آن چيز مردود است».

براساس حرف‌هايي كه گفتم معلوم مي‌شود كه برگزاري مجلس ختم قرآن براي هدف مذكور جايز نيست.

وصلي الله علي نبينا محمد وآله وصحبه وسلم

 فتاواي انجمن دايمي بحوث علمي و افتا (9/47-49).
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. مسلم (975) و ابن ماجه (1547). الفاظ از ابن ماجه است.
[2]. بخاري (2697) و مسلم (1718).[23] آيا قرين انسان بعد از مرگ او را همراهي مي‌كند؟

س: قرين كيست؟ آيا به همراه مرده در قبر مي‌آيد؟

ج: قرين همان شيطان است كه به حكم الله تعالي بر انسان مسلّط است و او را به كارهاي بد دستور مي‌دهد و از كارهاي نيك باز مي‌دارد، كما اين كه الله فرموده است: [الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاءِ وَاللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَفَضْلا وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ (٢٦٨)] [بقره: 268]

«شيطان به شما وعده‌ي تهيدستي و فقر مي‌دهد و شما را به انجام گناه دستور مي‌دهد، ولي الله به شما وعده‌ي آمرزش و نعمت مي‌دهد. فضل و رحمت الله وسيع است و او از همه چيز آگاه است».

ليكن هرگاه الله تبارك و تعالي با اعطاي يك قلب سالم، صادق، آخرت‌گرا و الله‌پسند بر انسان منت بگذارد، آنگاه شيطان بر او تسلطي نخواهد داشت، بلكه الله تعالي او را بر شيطان كمك نموده كه در نتيجه‌ از گمراه كردن او عاجز مي‌شود. بنابراين شايسته است كه هرگاه انسان از طرف شيطان دچار وسوسه مي‌شود بايد از او به الله پناه ببرد، همچنان كه الله تعالي فرموده است: [وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (٢٠٠)] [اعراف: 200] 

«اگر وسوسه‌اي از شيطان به تو رسيد به الله پناه ببر. او شنواي داناست».

منظور از نزغ، شيطان اين است كه شما را به ترك طاعت و به انجام معصيت دستور دهد.

هر گاه احساس كردي به ترك طاعات و انجام معصيت رغبت داري بدان كه اين احساس از وسوسه هاي شيطان است و با شتاب از او به الله تعالي پناه ببر. اما ادامه‌ي حضور شيطان تا قبر ممكن نيست. ظاهراً اين ابليس به مجرد مرگ انسان، از او جدا مي‌شود، چون وظيفه‌اش را در مورد آن انسان در همين عالم به انجام رسانده و ديگر نيازي نيست تا قبر با او برود.

 رسول الله صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَآله وَسَلَّمَ فرموده است: «إذا مَاتَ آدَمَ انْقَطَعَ عَمَلُهُ إلاّ مِنْ ثَلاَثٍ: صَدَقَةٍ جَارِيَةٍ، أوْ عِلْمٍ يُنْتَفَعُ بِهِ، أوْ وَلَدٍ صَالِحٍ يَدْعُو لَهُ»[1] 

«هر گاه آدميزاد بميرد پرونده‌ي عمل او قطع مي‌شود؛ جز سه مورد (كه پرونده‌ بازخواهد ماند): صدقه‌ي جاري، علمي كه از آن بهره برده مي‌شود و يا فرزندي كه براي او دعا كند».

شيخ ابن عثيمين- فتاوايي در احكام جنايز ص(427، 428).

 جمع و ترتيب: فهد السليمان
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. مسلم (1631).<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:663.txt">پيامدهاي اندوهِ جايز و ناجايز بر مرده</a><a class="text" href="w:text:664.txt">معناي تعذيب مرده بواسطه‌ي گريه‌ي نزديگانش بر او</a><a class="text" href="w:text:665.txt">بدعت بودن اجتماع تعزيه‌خواني و درست كردن خوراك براي شركت‌كنندگان</a><a class="text" href="w:text:666.txt">كشف شبهاتي پيرامون جمع شدن براي عزاداري</a><a class="text" href="w:text:667.txt">حكم اجاره كردن قاريِ قرآن تا براي روح ميت قرآن بخواند.</a><a class="text" href="w:text:668.txt">حكم مصافحه و بوسيدن يكديگر در هنگام تعزيه</a><a class="text" href="w:text:669.txt">حكم رفتن به تعزيه و نشستن در مجلس آن</a><a class="text" href="w:text:670.txt">حكم سفر براي تعزيه </a><a class="text" href="w:text:671.txt">زيارت شرعي و بدعيِ قبور</a><a class="text" href="w:text:672.txt">حكم اختصاص روز جمعه براي زيارت قبور و دعاي زيارت</a><a class="text" href="w:text:673.txt">حكم رفتن به زيارت قبوري كه به اسم اولياء و بزرگان معروف‌اند.</a><a class="text" href="w:text:674.txt">حكم راه رفتن با كفش در ميان قبور</a><a class="text" href="w:text:675.txt">حكم درست كردن ساختمان بر قبور و نوشتن بر روي آنها</a><a class="text" href="w:text:676.txt">حكم دفن مردگان در مساجد</a><a class="text" href="w:text:677.txt">واجب است كه قبر از مسجد خارج كرده شود</a><a class="text" href="w:text:678.txt">حكم بناي گنبد بر قبور... و آيا براي جواز اين عمل مي‌توان از گنبد قبر  رسول الله (ص) استدلال كرد؟</a><a class="text" href="w:text:679.txt">حكم انتشار تعزيه در روزنامه‌ها</a><a class="text" href="w:text:680.txt">حكم پوشيدن لباس مشكي به خاطر سوگواري بر ميت</a><a class="text" href="w:text:681.txt">حكم گذاشتن گل بر روي قبرها و حكم يك دقيقه سكوت به خاطر مناسبتي</a><a class="text" href="w:text:682.txt">حكم تلقين مرده بعد از دفن</a><a class="text" href="w:text:683.txt">حكم خواندن قرآن بر قبور </a><a class="text" href="w:text:684.txt">نقد و بررسي احاديثي بي‌اساس پيرامون حالات مردگان در قبر</a><a class="text" href="w:text:685.txt">تحريم آويزان كردن عكس ميت و زنده</a></body></html>‍[24] پيامدهاي اندوهِ جايز و ناجايز بر مرده

س: آيا گريه كردن بر مرده جايز است؟ در صورتي كه گريه همراه با نوحه‌خواني، زدن به سر و صورت و پاره كردن لباس‌ها همراه باشد، آيا چنين گريه اي بر مرده تأثير دارد؟

ج: مرثيه‌سرايي و نوحه‌خواني و همچنين پاره كردن لباس‌ها و زدن بر سر و صورت و... جايز نيست، در صحيحين از ابن‌مسعود روايت شده كه  رسول الله صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَآله وَسَلَّمَ فروده است: «لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَطَمَ الْخُدُودَ، وَشَقَّ الْجُيُوبَ، وَدَعَا بِدَعْوَى الْجَاهِلِيَّةِ».[1]

«كسي كه (هنگام مصيبت) به سر و صورت خود بزند 