ند، برخاسته، از ايمان قلبي است كه اموري را تصديق نموده است. اعمال ظاهر، دليلي و گواهي بر تأييد اعتقاد دروني هستند. اعمال ظاهري شعبه اي از مطلق ايمان و بخشي از آن هستند.

ابن تيميه مي گويد:[7] كسي كه در نظريات خوارج  و مرجئه در باب ايمان، به خوبی بينديشد متوجه خواهد شد كه اعتقادات اين دو گروه مخالف با فرموده هاي رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ است، اگر خوب بينديشد مي داند كه اطاعت الله و رسول از تمام ايمان است. پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اين گونه نبود كه هر كس مرتكب گناهي شد او را تكفير كند.

اگر فرض كنيم گروهي به پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بگويند: هر چه شما از جانب الله تعالي براي ما آورده ايد به آن ايمان قلبي داريم، با زبان هم كلمه ي توحيد را مي خوانيم؛ اما در هيچ موردي از شما اطاعت نمي كنيم؛ نماز نمي خوانيم، روزه نمي گيريم، حج نمي كنيم، راست نمي گوئيم، به امانت خيانت مي كنيم، وفاي به عهد نمي كنيم، صله ي رحم انجام نمي دهيم، به كارهاي خوبي كه دستور داده ايد عمل نمي كنيم، شراب مي خوريم، با محارم خويش نزديكي و نكاح مي كنيم، هر كس از اصحاب تو را كه توانستيم مي كشيم، به اموال آنها دستبرد مي زنيم، با تو مي جنگيم، با دشمنان عليه تو مبارزه مي كنيم، آيا هيچ عاقلي فكر مي كند كه پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ با اين وضعيت به آنان بگويد: شما مؤمن هستيد، و ايمانتان هم كامل است، روز قيامت براي شما شفاعت مي كنم، اميدوارم هيچ كس از شما وارد جهنم نشود؛ هر مسلماني مي داند كه پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ به اين افراد مي گفت: شما كافرترين افراد به دستورات الله تعالي هستيد؛ اگر اين افراد توبه نمي كردند رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ گردن همه را مي زد.

شيخ الاسلام ابن تيميه گويد: هرگاه واژه ي ايمان در قرآن و حديث به صورت مطلق بكار رود، برترين آن «لا اله الا الله» و پايين ترين آن برداشتن خاك و خاشاك از سر راه است؛ بنابراين هرآنچه كه الله تعالي دوست دارد داخل در اسم ايمان است، همچنين واژه هاي بر (نيكي)، تقوي، دين، يا دين اسلام هر گاه بصورت مطلق بكار روند شامل تمام مواردي مي باشند كه مورد پسند الله عزوجل است.

در روايتي آمده است كه از رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ در مورد ايمان سؤال شد، الله تعالي اين آيه را نازل فرمود:« لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ » [بقره(177] « آنكه رويهايتان را به مشرق و مغرب آريد، نيكى نيست.»

ابن تيميه در ادامه  مي گويد: ايماني مورد مدح و ستايش است كه همراه با عمل باشد. در هيچ موردي ايمان منهاي عمل مورد ستايش قرار نگرفته است. آنچه ذكر شد ديدگاه ابن تيميه در باب ايمان است، اگر كسي مطلبي غير از آنچه ذكر شد از ايشان نقل كند، به ايشان دروغ نسبت داده است.

اما آنچه كه در حديثي آمده است: گروهي بدون هيچ عمل خيري وارد بهشت مي شوند؛ بايد گفت اين حديث بصورت عام شامل كساني نمي شود كه با وجود توان و قدرت، اعمال را ترك كنند، بلكه اين حديث در مورد كساني است كه بنا به عذري نتوانسته اند عملي انجام دهند، و يا معناي حديث را بگونه اي توجيه نمود كه با نصوص محكم شرع و اجماع سلف صالح سازگار باشد. «انجمن دايم پژوهشهاي علمي و افتا» در ضمنِ اين فتوا، توصيه مي كند، در مسايل اعتقادي نبايد به جدال و نزاع پرداخت، زيرا اين كار انسان را به جاهاي خطرناك و باريك مي كشاند.

به منظور فراگيري مسايل اعتقادي، مطالعه ي كتابهاي ائمه ي دين و سلف صالح كه مطابق با منهج قرآن و سنت نگارش يافته ‌‌‌‌‌‌اند الزامي است؛ «انجمن دايم پژوهشهاي علمي و افتا» از مطالعه ي كتابهاي مخالفين اهل سنت و جماعت و كتابهايي كه جديداً توسط افرادي عالم نما كه علم را از مسير صحيح فرا نگرفته اند تأليف شده اند بر حذر مي دارد.

اين افراد به اصطلاح عالم، بي پروا و بدون انديشه، و با مخفي كاري در باب اصول اعتقادات قلم فرسايي نموده اند و خود تفكرات مذهب مرجئه را پذيرفته و ديگران را به سوي آن دعوت مي دهند، و از روي ظلم آن را به اهل سنت نسبت داده اند، با اين شيوه مردم را در اشتباه انداخته اند، و ظالمانه و ستمگرانه با قطع و بريده اقوال ابن تيميه و علماي سلف و با بهره برداري از سخنان اجمالي بدون در نظر گرفتن موارد تفصيل آن، مذهب خود را تقويت نموده اند، نصيحت ما به اين افراد اين است كه تقوا پيشه كنند و در فكر رشد و ترقي خويش باشند، و با اين مذهب باطل مسير صحيح را مسدود نكنند، و «انجمن دايم پژوهشهاي علمي و افتا» همه ي مسلمانان را هشدار مي دهد تا فريب مخالفان اهل سنت و جماعت را نخورند.

الله تعالي به همه علم سودمند، عمل صالح و فهم دين نصيب كند.

  و صلي الله و سلم علي نبينا محمد وآله و صحبه اجمعين.

انجمن دايم پژوهشهاي علمي و افتا- از كتاب 

(التحذير من الإرجاء و بعض الكتب الداعية إليه) ص(7-14)
--------------------------------------------------------------------------------
[1] « العقيدة الواسطية» ص (39).

[2] كتاب الايمان ص (162).

[3] «كتاب الإيمان الأوسط» ص (447). أو « مجموع الفتاوي» (7/556،555)

[4] «كتاب الإيمان» ص (114،113)

[5] مسلم(35)

[6]. مجموع فتاواي(7/644)

[7]. كتاب الايمان. ص(272)[31] حكم سفر براي تعزيه 

س: مسافرت به قصد تعزيه چه حكمي دارد؟ مثلاً انساني به خاطر تسليت و تعزيه از شهر خود به شهر ديگري مسافرت مي‌كند!

ج: از نظر بنده، سفر به قصد تعزيه جايز نيست، مگر آن كه انسان از بستگان بسيار نزديك ميت باشد و نرفتن او براي تعزيه به قطع صله رحم منجر بشود، در اين صورت مي‌گوئيم كه سفر براي تعزيه جايز است تا قطع صله‌ي رحم پيش نيايد.

 شيخ ابن عثيمين- مجموعه فتاوا و رسايل (17/345).[32] زيارت شرعي و بدعيِ قبور

س: كساني كه به زيارت قبور و خصوصاً به زيارت قبور اولياء مي‌روند و سپس سوره‌ي فاتحه را بر سر قبر اولياء مي‌خوانند- كما اين كه در برخي از كشورهاي همسايه‌ي عربي قبرهايي تحت همين عنوان وجود دارد- و علي‌رغم اين كه عده‌اي از اين افراد مي‌گويند: كه قصد ما از اين زيارت شرك نمي‌باشد، ليكن اگر من به زيارت فلان «ولي» نروم، در خواب من آمده و مي‌گويد: چرا به زيارت من نمي‌آيي؟ بفرماييد كه اين مسئله داراي چه حكمي هست؟

ج: رفتن به زيارت قبور براي مردان مسلمان جايز است، همچنان كه الله تعالي اين عمل را جايز قرار داده است، و دليل آن گفتار  رسول الله صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَآله وَسَلَّمَ است كه فرموده است: «زُوْروا الْقُبْورَ فَإنَّهَا تُذَكِّركُمُ الآخِرَةَ»[1]

«قبرها را زيارت كنيد، چون آنها شما را به ياد آخرت مي‌اندزاند».

امام مسلم رحمه‌الله در صحيح خود از بريده‌بن‌حصيب رضی الله عنه روايت كرده است كه  رسول الله صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَآله وَسَلَّمَ به ياران خود آموزش مي‌داد كه هنگام زيارت قبور چنين بگويند: «السّلامُ عَلَيْكُمْ أهْلَ الدِّيَارِ مِنَ الْمُوْمنينَ والْمُسْلِمِْنَ، وَ إ