 در هیچکدام از گیاهان آنچه با سلیقه همه انسان‌ها سازگار باشد و در معالجة همة بیماری‌ها مؤثر باشد، وجود ندارد. بلکه قصد از آن، شفای همة بیماری‌هایی است که از رطوبت ناشی می‌شود. ابوبکربن العربی می‌گوید : خاصیت شفابخش عسل بیشتر از سیاه‌دانه است. با این وجود در بعضی از بیماری‌ها چنانچه فرد عسل بخورد، اذیت می‌شود. اگر قصد و مراد از سخن پروردگار دربارة عسل، این باشد که برای اکثریت قریب به اتفاق مردم خاصیت شفابخش دارد، این سخن دربارة سیاه‌دانه نیز به حقیقت نزدیک‌تر است»(2).  پس عسل که خداوند دربارة آن فرموده است : 
فیه شفاء للناس
«در آن شفایی برای مردم وجود دارد».(3)  
تا این حد خاصیت شفابخش ندارد. زیرا خداوند دربارة آن نفرموده است : شفا فقط در آن است.
دو دانشمند بزرگ علم پزشکی که در پیشرفته‌ترین دانشگاههای جهان تحقیق می‌کردند به این نتیجه رسیدند که سیاه‌دانه باعث تقویت دستگاه ایمنی و دفاعی بدن می‌شود. دستگاه ایمنی بدن را از همة امراض به ویژه بیماری‌های میکروبی و سرطانی حفظ می‌کند. هر اندازه که دستگاه ایمنی انسان تقویت شود، توانایی فرد برای مقابله با بیماری‌های میکروبی و سرطانی بیشتر می‌شود. این دو پزشک به وسیلة آزمایش‌های فراوان به این نتیجه رسیدند که استفاده از یک گرم سیاه‌دانه هر روز دو بار به مدت چهار هفته عملکرد و تأثیر سلول‌های غذد لنفاوی را 25 درصد افزایش می‌دهد. غدد لنفاوی دارای سلول‌هایی هستند که مواد سمی سلولی تولید می‌کنند که به دفاع از بدن کمک می‌نماید. هرگاه انسان به مدت 4 هفته هر روز دوبار و هر بار یک گرم سیاه‌دانه مصرف کند، غدد و سلول‌های لنفاوی که وظیفه آنها ساختن پادزهر و کشتن میکروبهاست 25 درصد بیشتر فعالیت می‌کنند.
تحقیقات فراوانی درباره این دانه انجام شده است. از جمله اینکه سیاه‌دانه‌ دارای فسفات، آهن، فسفر و 28 درصد انواع چربی‌هاست. اسرارآمیز بودن سیاه‌دانه به برکت وجود این روغنهاست. در این چربی‌ها آنتی‌بیوتیک‌ها، آنتی‌ویروس‌ها، مواد کشنده میکروب‌ها، مواد ضدسرطان، هورمون‌های تقویت‌کننده، افزایش‌دهندة ادرار و صفرا، آنزیم‌های هضم‌کننده، آنتی‌اسیدها و همچنین مواد فعال‌کننده و آرام‌بخش وجود دارد. در این شکی نیست که پیامبر – صلی الله علیه و سلم – بیهوده سخن نمی‌گوید و خداوند – سبحانه و تعالی – به وسیلة وحی او را از این امر مطلع نموده است به همین دلیل فرموده است : «از سیاه‌دانه استفاده کنید که در آن برای هر دردی به جز مرگ شفایی وجود دارد».
بسیاری از مردم از سیاه‌دانه استفاده کرده و خواص درمانی فراوان آن را دریافته‌اند. سیاه‌دانه ر درمان بیش از 50 بیماری تأثیر دارد. از جمله آنها : بیماری‌های پوستی، روده‌ای، عصبی، تب، عروق و شریانها. اگر سیاه‌دانه دارو هم نباشد حداقل می‌توان گفت واکسن است. به همین دلیل که پیامبر – علیه ا لصلاه و السلام – فرموده است : «علیکم بهذه الحبه السودآء فإنّ فیها شفاءً من کلِّ داءٍ إلاّ السام». 
در بسیت و سومین کنفرانس داروسازان جهان تحقیقی ارائه شده که در آن آمده بود که شونیز یا سیاه‌دانه در کاهش فشارخون تأثیر دارد. چنانکه می‌دانیم افزایش فشارخون بیماری خطرناکی است و تا امروز پزشکان علت این بیماری را به طور دقیق نمی‌دانند. اما در بیست و سومین کنفرانس داروسازان جهان تحقیق دقیقی ارائه شد که خلاصه آن این است که سیاه‌دانه در کاهش فشارخون مؤثر است. در یکی از دانشگاه‌های مصر پس از تحقیقات دقیقی که از طریق کشت میکروب‌ها در ظرف‌هایی که سیاه‌دانه به صورت محلول، پودر و ... وجود دارد، انجام شد به این نتیجه رسیدند که سیاه‌دانه رشد میکروبها را در محیط پیرامون خود متوقف می‌کند.
همچنین تحقیق سومی دربارة سیاه‌دانه انجام شد. خلاصه آن این است که سیاه‌دانه برای درمان تنگی نفس شدید بسیار مفید است. دانشمندان تا امروز علت دقیق و علاج آن راکشف نکرده‌اند.
دانشمندانی که در زمینه پزشکی به زبان عربی تألیفاتی داشته‌اند، از جمله ابن‌سینا در القانون که از جمله مشهورترین کتابهای پزشکی است، معتقد است که سیاه‌دانه برای درمان سرماخوردگی، افزایش ادرار، شکستن سنگ مثانه و سنگ کلیه، افزایش شیر مادر، تسکین سردرد، و از بین بردن زگیل مفید است. وی در القانون به این امور اشاره کرده است.
زمانی فرا می‌رسد که مردم امور دیگری را دربارة سیاه‌دانه کشف خواهند کرد. به همین دلیل باید از راهنمایی‌های پیامبر – صلی الله علیه و سلم – که فرمودند : «علیکم بهذه الحبه السوداء» استفاده کنیم. (علیکم) در اینجا اسم فعل است به معنای انجام بدهید یعنی آن را بخورید. «فإنَّ فیها شفاء من کلِّ داء إلاّ السّام»
--------------------------------------------------------------------------
1) البخاری (5364)، مسلم (2215)، ترمذی (2041) لفظ حدیث از کتاب سنن ترمذی روایت شده است.
2) فتح الباری (10/145).
3) سورة نحل آیه 69.یکی از پزشکان آیاتی را که در آنها نام گیاهی از گروه ادویه‌ها در آنها آمده است، جمع‌آوری کرده است و مشاهده کرد که در قرآن نام سه گیاه از این دسته گیاهان ذکر شده است، اولین گیاه زنجبیل است. خداوند می‌فرماید : 
ویسقون فیها کأساً کان مِزاجُها زنجبیلاً 	(نساء : 17)
«در آنجا از جام‌های شرابی بدیشان می‌دهند که آمیزة آن زنجبیل است».
دومین عنصر مسک است. خداوند می‌فرماید :
خِتَامُهُ مِسْکٌ 	(مطففین : 26)
«مُهر و دربند آن از مشک است» [و با دست زدن بدان، بوی عطر مشک، در فضا پراکنده می‌شود]».
عنصر سومی که در قرن ذکر شده است، کافور می‌باشد. خداوند می‌فرماید :
إنَّ الأبرار یشربون من کأسٍ کان مِزاجُها کافوراً 	(مطففین : 5)
«نیکان جام‌های شرابی را سر می‌کشند و می‌نوشند که آمیخته به کافور است».
در اینجا می‌خواهیم دربارة زنجبیل صحبت کنیم. این پزشک همة آنچه در کتب طبی قدیمی دربارة زنجبیل نوشته شده بود مطالعه نمود، همچنین هفت تحقیق علمی که از سوی مراکز علمی معتبر انجام شده بود، بررسی و مطالعه نمود. وی در مقاله‌اش به نام تحقیقاتی که دربارة این ماده انجام شده است اشاره کرده است. آنچه در این زمینه جلب‌توجه می‌کرد این بود که : چنانکه در کتب طبی قدیمی آمده است، زنجبیل باعث گرم شدن بدن، کمک به هضم غذا، نرم کننده شکم، پاک کننده و تقویت‌کننده می‌باشد. زنجبیل برای درمان التهاب حنجره، سرماخوردگی مفید است. همچنین برای کاهش درد ورم مفاصل و دل‌پیچه بسیار مفید است. همچنین دارای خاصیت ضدتهوع می‌باشد. جوشاندة آن برای بیماری‌های چشم مفید است. این امور در کتب قدیمی پزشکی ذکر شده است. حال ببینیم کتاب‌های پزشکی جدید درباره آن چه گفته‌اند؟
در تحقیقات جدیدی که دانشمندانی آن را انجام داده‌اند که از ذکر نام آن در قرآن کریم اطلاع نداشتند، آمده است که زنجبیل باعث تقویت و شادابی قلب و دستگاه تنفس و تقویت جمع شدن عضله قلب می‌شود. یعنی همانند مانند دکوکسین عمل می‌ک