َ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ} النور: ١٩
خداوند می فرمايد: هرآينه آنان که دوست ميدارند عمل فحشاء و منکر در ميان مسلمين اشاعه يابد برای شان عقوبت درد دهندهء در دنيا و آخرت باشد. نور: 19 

240- وعن أَبي هريرة رضي اللَّه عنه عن النبي صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « لا يسْتُرُ عَبْدٌ عبْداً فِي الدُّنْيَا إِلاَّ سَتَرهُ اللَّه يَوْمَ الْقيامَةِ » رواه مسلم.

240- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که فرمود:
نمی پوشاند بنده بندهء را (يعنی عيوب او را) مگر اينکه خداوند در روز قيامت او را (عيوب) می پوشاند.

241- وعنه قال: سمِعت رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقول: « كُلُّ أَمَّتِي مُعَافًى إِلاَّ المُجاهرين، وإِنَّ مِن المُجاهرةِ أَن يعمَلَ الرَّجُلُ بالليلِ عمَلا، ثُمَّ يُصْبحَ وَقَدْ سَتَرهُ اللَّه عَلَيْهِ فَيقُول: يَا فلانُ عَمِلْتُ الْبَارِحَةَ كذَا وَكَذَا، وَقَدْ بَاتَ يَسْترهُ ربُّه، ويُصْبحُ يَكْشفُ سِتْرَ اللَّه » متفق عليه.

241- و هم از ابو هريره رضی الله عنه روايت شده که گفت:
از رسول الله صلی الله عليه وسلم  شنيدم که می فرمود: همهء امتم مورد عفو قرار می گيرند، مگر اعلان کنندگان، و از زمرهء اعلان اينست که مرد در شب عملی را انجام دهد، و باز صبح کند، در حاليکه خداوند آنرا بر وی پوشيده داشته، و بگويد ای فلان من ديشب چنين و چنان کردم، در حاليکه شب را سپری کرده و خداوند آنرا بر وی پوشيده، و او صبح کرده و آنچه را که خدا پوشيده داشته ظاهر می کند.
ش: زيرا در اعلان کردن معصيت استخفاف و توهين به حق خدا و رسول و مؤمنان صالحش است، و در آن نوعی عناد و سرکشی است. اما در پوشيده نگهداشتن آن استخفافی نيست.

242- وعنه عن النبي صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « إِذَا زَنَتِ الأَمةُ فَتبينَ زِناهَا فَليجلدْها الحد، ولا يُثَرِّبْ عَلَيْهَا، ثمَّ إِنْ زَنَتِ الثَّانية فَلْيجلدْها الحدَّ ولا يُثرِّبْ عَلَيْهَا، ثُمَّ إِنْ زَنتِ الثَّالثةَ فَلْيبعَها ولوْ بِحبْلٍ مِنْ شعرٍ » متفق عليه.

242- و هم از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
پيامبر صلی الله عليه وسلم فرمود: هرگاه کنيزی زنا کند و زنايش ثابت شود، بايد حد را بر وی جاری کند و توبيخش ننمايد و باز اگر بار دوم زنا کرد، بايد حد را بر او جاری کند و توبيخش ننمايد، اگر بار سوم زنا کرد بايد او را بفروشد، اگر چه به ريسمانی از موی باشد.

243- وعنه قال: أُتِيَ النَّبِيُّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم بِرجلٍ قَدْ شرِب خَمْراً قال: « اضْربُوهُ» قال أَبُو هُرَيْرةَ : فمِنَّا الضَّارِبُ بِيدهِ والضَارِبُ بِنَعْله، والضَّارِبُ بِثوبِه. فَلَمَّا انْصَرَفَ قَال بعْضُ الْقَوم: أَخْزاكَ اللَّه، قال: لا تقُولُوا هَكَذا لا تُعِينُوا عليه الشَّيْطان » رواه البخاري.

243- و هم از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که گفت:
مردی را به حضور پيامبر صلی الله عليه وسلم آوردند که شراب خورده بود، فرمود: او را بزنيد. ابو هريره رضی الله عنه گفت: پس بعضی از ما به دستش او را می زد و بعضی به کفشش و بعضی به جامه اش، چون بازگشت بعضی از کسانی که حاضر بودند، گفتند: خدا ترا خوار کند، آنحضرت صلی الله عليه وسلم فرمود: اينطور نگوييد، شيطان را بر وی ياری ندهيد.


 
قال الله تعالي: {وَافْعَلُوا الْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ} الحج: ٧٧
خداوند می فرمايد: و کار نيکو کنيد تا رستگار شويد. حج: 77

244- وعن ابن عمرَ رضي اللَّهُ عنهما أَن رسولَ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: «المسلمُ أَخــو المسلم لا  يَظلِمُه ولا يُسْلِمُه. ومَنْ كَانَ فِي حاجةِ أَخِيهِ كانَ اللَّهُ فِي حاجتِهِ، ومنْ فَرَّجَ عنْ مُسلمٍ كُرْبةً فَرَّجَ اللَّهُ عنه بها كُرْبةً من كُرَبِ يومَ القيامةِ ، ومن سَتَرَ مُسْلماً سَتَرَهُ اللَّهُ يَومَ الْقِيامَةِ » متفق عليه.

244- از ابن عمر رضی الله عنهما روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم  فرمود: مسلمان برادر مسلمان است، بر او ظلم نمی کند، او را به دشمنش تسليم نمی نمايد. کسی که در صدد برآوردن حاجت برادرش باشد، خداوند در صدد برآورده ساختن حاجت اوست. کسی که گره کار مسلمانی را بگشايد، خداوند به عوض آن در قيامت مشکلی از مشکلاتش را می گشايد، وکسی که عيب مسلمانی را بپوشد، خداوند در روز قيامت عيب او را می پوشاند.

245- وعن أَبي هريرة رضي اللَّه عنه، عن النبيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « من نَفَّس عن مؤمن كُرْبة منْ كُرب الدُّنْيا، نفَّس اللَّه عنْه كُرْبة منْ كُرَب يومِ الْقِيامَةِ ، ومنْ يسَّرَ على مُعْسرٍ يسَّرَ اللَّه عليْه في الدُّنْيَا والآخِرةِ ، ومنْ سَتَر مُسْلِماً سَترهُ اللَّه فِي الدنْيا والآخرة ، واللَّه فِي عوْنِ العبْد ما كانَ العبْدُ في عوْن أَخيه، ومنْ سلك طَريقاً يلْتَمسُ فيهِ عِلْماً سهَّل اللَّه لهُ به طريقاً إلى الجنَّة . وما اجْتَمَعَ قوْمٌ فِي بيْتٍ منْ بُيُوتِ اللَّه تعالَى ، يتْلُون كِتَابَ اللَّه، ويَتَدارسُونهُ بيْنَهُمْ إلاَّ نَزَلَتْ عليهم السَّكِينةُ ، وغَشِيَتْهُمُ الرَّحْمةُ ، وحفَّتْهُمُ الملائكَةُ ، وذكَرهُمُ اللَّه فيمَنْ عنده. ومنْ بَطَّأَ به عَملُهُ لمْ يُسرعْ به نَسَبُهُ » رواه مسلم.

245- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
پيامبر صلی الله عليه وسلم فرمود: کسی که مشکلی از مشکلات دنيوی مؤمنی را حل کند،خداوند مشکلی از مشکلات روز قيامت او را حل می کند، وکسی که با تنگدستی سهلگيری کند، خداوند در دنيا و قيامت با او سهلگيری می کند. کسی که عيب مسلمانی را بپوشد، خداوند در دنيا و آخرت عيب او را می پوشد. خداوند در صدد کمک بنده است، تا لحظه ای که بنده در صدد کمک به برادرش باشد. کسی که در طلب علم راهی را طی کند، خداوند در عوض برايش راهی را بسوی بهشت هموار می سازد. گرد نمی آيد گروهی در خانه ای از خانه ها های خدا، که کتاب خدا را تلاوت نموده، و يا هم به شکل درس تکرار کنند، مگر اينکه حالت اطمينان قلب به آنها دست داده و رحمت شامل حالشان شده، و ملائکه ايشان را احاطه می کنند، و خداوند آنها را در نزد کسانی که نزد اويند ياد می کند، و کسی که او را عملش عقب براند، نسبش او را پيش نمی اندازد.
ش: درين حديث فضيلت حل مشکلات مسلمين و نفع رساندن به ايشان به آنچه ممکن است، از قبيل علم، مال يا مقام يا نصيحت بوی يا رهنمائی بر کار خير يا ياری دادن او شخصاً يا نمايندگی اش، يا وسيله شدن برای کار خيرش، يا شفاعت کردن او يا دعايش در پشت سر تذکر يافته است.


قال الله تعالي: { مَّن يَشْفَعْ شَفَاعَةً حَسَنَةً يَكُن لَّهُ نَصِيبٌ مِّنْهَا} النساء: ٨٥
خداوند می فرمايد: هر که شفاعت کند، شفاعتی نيک، باشد او را بهرهء از ثواب آن. نساء: 85 

246- وعن أَبي موسى الأَشعري رضي اللَّه عنه قال: كان النبي صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم إِذَا أَتَاهُ طالِبُ حا