ء را بالا نموده و گفت: آيا برای اين حج لازم است؟
فرمود: بلی و برای تو مزد است.
ش: گفت: آيا برای اين پسرک حج است؟
فرمود: آری و ترا اجر است.
اجر دور ساختن کودک از آنچه بر محرم حرام است، يا به سبب احرام زن از جای کودکش هرگاه پدر بدان وصيت کرده باشد و وصی برای او اجازه داده باشد.
زيرا بدون وصيت و اذن ولی يا وصی احرام زن از جای آن کودک جواز ندارد.

1283- وَعَنْ أ نس، رضي اللَّه عنه، أنَّ رسول اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم حَجَّ على رَحْل، وَكَانتْ زامِلتَه. رواه البخاري.

1283- از انس رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم بر شتری حج نمود و اين شتر بارکش امتعه اش هم بود.

1284- وَعَنِ ابنِ عبَّاس، رضي اللَّه عَنْهُمَا، قَال: كَانَت عُكاظُ وَمِجَنَّة، وَذو المجَازِ أَسْواقاً في الجَاهِلِيَّة، فَتَأَثَّمُوا أن يَتَّجرُوا في الموَاسِم، فَنَزَلت: { لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أن تَبْتَغُوا فَضلاً مِن رَبِّكُم } [البقرة: 198 ]في مَوَاسِم الحَج. رواهُ البخاريُّ.

1284- از ابن عباس رضی الله عنهما روايت است که گفت:
عکاظ و مجنه و ذوالمجاز، بازارهائی بودند در جاهليت، و ترسيدند که اگر در موسمهای حج تجارت کنند گنهکار شوند، پس نازل شد: گناهی نيست بر شما که در هنگام حج کسب معاش نموده و از فضل خداوند روزی طلبيد.

قا الله تعالی: { وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ} العنكبوت: ٦٩
و قال تعالی: { وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ} الحجر: ٩٩
و قال تعالی: { وَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ وَتَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلاً} المزمل: ٨
و قال تعالی: { فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ} الزلزلة: ٧
و قال تعالی: {وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ اللَّهِ هُوَ خَيْراً وَأَعْظَمَ أَجْراً} المزمل: ٢٠
و قال تعالی: {وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ} البقرة: ٢٧٣
والآيات في الباب كثيرة معلومة .

خداوند می فرمايد: آنانی که در راه ما جهاد کردند همانا آنها را به راههای هدايت مان رهنمونی می کنيم و هر آئينه خداوند با نيکو کاران است. عنکبوت: 69
و هم می فرمايد: پرستش و عبادت کن خدايت را تا مرگت فرا رسد. حجر: 99
و نيز می فرمايد: اسم پروردگارت را ياد نموده و برای عبادت او از هر جهت گسسته شده و به وی متوجه شو. مزمل: 8
و می فرمايد: هر کس باندازهء يک ذرهء کوچک عمل خير انجام دهد پاداشش را می يابد. زلزال: 7
و در جای ديگر می فرمايد: آنچه برای خويش پيش می فرستيد آن را در نزد خداوند می يابيد، آن بهتر است و اجر آن فزونتر. مزمل: 20
و نيز می فرمايد: آنچه از خير نفقه می کنيد همانا خداوند به آن دانا است. بقره: 273

و أما الاحاديث:
احاديثی که در اين مورد روايت شده بقرار ذيل است:

95- فالأَول: عن أبي هريرة رضي اللَّه عنه. قال قال رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: «إِنَّ اللَّه تعالى قال: منْ عادى لي وليًّاً. فقدْ آذنتهُ بالْحرْب. وما تقرَّبَ إِلَيَ عبْدِي بِشْيءٍ أَحبَّ إِلَيَ مِمَّا افْتَرَضْت عليْهِ: وما يَزالُ عبدي يتقرَّبُ إِلى بالنَّوافِل حَتَّى أُحِبَّه، فَإِذا أَحبَبْتُه كُنْتُ سمعهُ الَّذي يسْمعُ به، وبَصره الذي يُبصِرُ بِهِ، ويدَهُ التي يَبْطِش بِهَا، ورِجلَهُ التي يمْشِي بها، وَإِنْ سأَلنِي أَعْطيْتَه، ولَئِنِ اسْتَعَاذَنِي لأُعِيذَّنه» رواه البخاري.
95- از ابو هريره رضی الله عنه روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم  فرمود: خداوند می فرمايد: کسی که با دوستم دشمنی کند با او اعلان جنگ می کنم. از وسائلی که بنده ام به من تقرب و نزديکی می جويد، آنچه بر وی فرض کرده ام به من محبوب تر است. بنده ام هميشه بوسيلهء نوافل به من تقرب می جويد، تا اينکه او را دوست می دارم. چون وی را دوست داشتم من شنوائی اش می شوم که بدان می شنود، و بينائی اش که بدان می بيند، و دستی که بدان چنگ می زند، و پاييکه بدان می رود واگر از من چيزی بطلبد به وی می دهم و اگر به من پناه جويد، به وی پناه می دهم.
ش: حافظ بن حجر در فتح الباری 11/295 می گويد: اينها مثلهايست و معنايش اين است که خداوند برای بنده اش در اعمالی که بوسيلهء اين اعضاء انجام می دهد توفيق عنايت می کند، و او را به اعمال علاقمند می سازد، بنحوی که اعضای او را برايش حفظ نموده گوش او را از شنيدن لهو، چشمش را از ديدن منهيات، و دست او را از چنگ زدن به معاصی، و پای او را از دويدن بدنبال باطل باز ميدارد.
و هم گفته که مراد از اين تعبيرات سرعت اجابت دعاء و کامرانی در رسيدن به هدف است، زيرا تلاشهای انسان بوسيلهء اين اعضاء انجام می شود. (مترجم)

96- الثاني: عن أَنس رضي اللَّه عنه عن النبي صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم فيمَا يرْوِيهِ عنْ ربهِ عزَّ وجَلَّ قال: «إِذَا تقرب الْعبْدُ إِليَّ شِبْراً تَقرَّبْتُ إِلَيْهِ ذِراعاً، وإِذَا تقرَّب إِلَيَّ ذراعاً تقرَّبْتُ منه باعاً، وإِذا أَتانِي يَمْشِي أَتيْتُهُ هرْوَلَة» رواه البخاري.

96- از انس رضی الله عنه از پيامبر صلی الله عليه وسلم از آنچه که از پروردگارش روايت می کرد، نقل می کند که فرمود:
هرگاه بنده ام يک وجب به من تقرب جويد، من يک گز به وی نزديک می گردم و چون يک گز به من تقرب جويد من يک باع (اندازهء کردن هر دو دست{به اصطلاح خود مانی بدخشان: قلاچ}) به وی نزديک می شوم و هرگاه به آهستگی سويم آيد، بطرف او می دوم.
ش: اين از باب تمثيل از هر دو طرف است و معنايش اين است که آنکه طاعتی انجام دهد هر چند کم باشد من با چندين برابر ثواب با او روبرو می شوم، و هر اندازه طاعتش فزونی يابد ثوابم فزونی می يابد و هر گاه او با تأنی به انجام طاعات بپردازد، ثوابم به سرعت او را در می يابد. فتح الباری 13/ 427 – 429. مترجم

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:561.txt">1</a><a class="text" href="w:text:562.txt">2</a><a class="text" href="w:text:563.txt">3</a><a class="text" href="w:text:564.txt">4</a><a class="text" href="w:text:565.txt">5</a><a class="text" href="w:text:566.txt">6</a><a class="text" href="w:text:567.txt">7</a><a class="text" href="w:text:568.txt">8</a><a class="text" href="w:text:569.txt">9</a><a class="text" href="w:text:570.txt">10</a><a class="text" href="w:text:571.txt">11</a><a class="text" href="w:text:572.txt">12</a><a class="text" href="w:text:573.txt">13</a><a class="text" href="w:text:574.txt">14</a><a class="text" href="w:text:575.txt">15</a><a class="text" href="w:text:576.txt">16</a><a class="text" href="w:text:577.txt">17</a><a class="text" href="w:text:578.txt">18</a><a class="text" href="w:text:579.txt">19</a></body></html>كتاب جهاد

234- باب فضيلت جهاد

قال الله تعالی: { وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَآفَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَآفَّةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ} التوبة: ٣٦
و قال تعالی: {كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَّكُمْ وَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئاً وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَعَسَى أَن تُحِبُّواْ شَيْئاً وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ وَاللّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ} البقرة: ٢١٦
و قال تعالی: