) . 
لمن أراد أن (یکمل) الرضاعة(3) .
أربعة أشهر وعشر (لیال)(4)  (36). 
والصلاة الوسطی (وصلاة العصر) که املای حفصه (رض) است(5) . 
وشاورهم فی (بعض) الأمر(6) . 
حرمنا علیهم طیبات (کانت) أحلّت لهم(7) . 
(تقیة) الله خیر لکم به جای «بقیة»(8) . 
وأما الغلام (فکان کافراً) وکان أبواه مؤمنین(9) . 
فناداها (ملک) من تحتها(10) . 
از ابن عباس روایت شده است که در قرائت در آیة 5 و 6 از سورة طه، بر: 
(الرَّحْمَنُ عَلَى الْعَرْشِ)(طه، 20 / 5)
وقف می‌کرد و از: 
(اسْتَوَى(5) لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ...(6))(طه، 20 / 5-6)
شروع می‌کرد(11) . آیا این روش قرائت، مشکل اعتقادی بین اهل سنت و معتزله در خصوص مشکل ذات و صفات خدا و رابطة آنها با حقیقت و مجاز را حل نمی‌کند؟ (37). 
قرائتی از او را می‌یابیم که بزرگانی با قرائت آن موافقند و به پیامبر(ص) نسبت داده می‌شود چه بسا بر اتصال سند این قرائت، نص باشد چه از طریق مختلف روایت شده است، چنان که به ابن مسعود، عکرمه، عطاء بن ابی‌ریاح، عطاء بن یسار، محمدبن علی [باقر]، جعفربن محمد [صادق]، علی‌بن حسین [سجاد] و ابن ابی‌عبیده منسوب است این قرائت: «والشمس تجری لا مستقر لها»(12) 
است که چه بسا آشکارا با حقایق علم ستاره‌شناسی در باب حرکت خورشید هماهنگ باشد (38). 
آشکارا پیداست، زیادت یا تغییرهایی که این روایت‌ها قرائتی در بر دارند، برای بیان معنای مشخصی است که مراد آیه می‌باشد. این روایت‌ها اگرچه بافت بیانی عبارت قرآنی را سست می‌سازند ولی، حداقل به نظر ابن عباس، مراد از عبارت قرآنی را در بیشتر مواقع، مشخص می‌نمایند. 
پس مصحف ابن عباس در حقیقت، همان مصحف عثمانی است که ثبوت آن از وی به تواتر رسیده است از این رو، جایگاه حقیقی این روایت‌ها، در تفسیر ابن عباس می‌باشد [تنویر المقیاس، به همت فیروزآبادی]. 
-----------------------------------------------------------------------------------
1) نک : بقره (2)، بخشی از آیه 208. بنگرید به الکرمانی، شواذ القراءة، ص 28 [قرائت عمومی : ... ادخلوا فی السلم ...]. 
2) نک : بقره (2)، بخشی از آیه 227. بنگرید به : ابن خالویه، المختصر من کتاب البدیع، ص 4؛ ابوحیان، البحر المحیط، ج 2، ص 183 و شواذ القراءة، ص 39 [قرائت عمومی «و ان عزموا الطلاق» است. سرحت المرأة أی طلقتها]. 
3) نک : بقره (2)، بخشی از آیه 233. بنگرید به : شواذ القراءة، ص 40 و البحر المحیط، ج 2، ص 213 [قرائت عمومی : ان یتم ...]. 
4) نک : بقره (2)، بخشی از آیه 234. بنگرید به : شواذ القراءة، ص 40 و البحر المحیط، ج 2، ص 223. 
5) نک : بقره (2)، بخشی از آیه 238. بنگرید به : ابوحیان، البحر المحیط،ج 2، ص 240، الکرمانی، شواذ القراءة، ص 41؛ ابن خالویه و المختصر، ص 15. 
6) نک : آل‌عمران (3)، بخشی از آیه 159. بنگرید به : البحر المحیط، ج 3، ص 99؛ ابن جنی، المحتسب، ص 41 و شواذ القراءة، ص 55. 
7) نک : نساء (4)، بخشی از آیه 160. بنگرید به : شواذ القراءة، ص 66 و البحر المحیط، ج 3، ص 394. 
8) نک : هود (11)، بخشی از آیه 86. بنگرید به : شواذ القراءة، ص 114 و البحر المحیط، ج 5، ص 252 و المختصر، ص 60 [تقیة به معنای تقوای الهی].
9) نک : کهف (18)، بخشی از آیه 80. بنگرید به : البحر المحیط، ج 6، ص 154. 
10) نک : مریم (19)، بخشی از آیه 24. بنگرید به : البحر المحیط، ج 6، ص 183 [به قولی دیگر، منادی، عیسی(ع) بوده است]. 
11) الکرمانی، شواذ القراءة، ص 150. 
12) شواذ القراءة، ص 202؛ ابن خالویه، المختصر من کتاب البدیع، ص 126؛ ابوحیان، البحر المحیط، ج 7، ص 336 و ابن جنی، المحتسب، ص 136. <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:42.txt">عنوان</a><a class="text" href="w:text:43.txt">بازگشت به مصحف علی (رض)</a><a class="text" href="w:text:44.txt">1- قرائت‌هایی با ویژگی لهجه‌ای</a><a class="text" href="w:text:45.txt">2- قرائت‌های با ویژگی تفسیری یا موافق با رسم الخط عثمانی</a></body></html>علی‌بن ابیطالب، پسر عموی پیامبر(ص) از دوران نوجوانی یکی از پیشگامان در اسلام بود. وی در تمام حوادث و مراحل دعوت جاویدان اسلام حضور داشت و با آن زندگی می‌کرد و پیامبر(ص) را در بیشتر حوادث و جنگ‌ها همراه بود. از کسانی است که قرآن را در روزگار پیامبر(ص) به حفظ داشته است و علاوه بر این، از کاتبان وحی هم بوده است. 
علی (رض) یکی از کسانی است که بر مصحف نمونه [امام] اجماع کرده است، چون بنا به قول ابن ابی‌داود، وقتی عثمان (رض) مصاحف را سوزاند، علی (رض) فرمود: «اگر او چنین نمی‌کرد، من می‌کردم»(1) . قرائت چهار تن از قاریان هفتگانه به او ختم می‌شود: 
1- ابوعمرو بن علاء از نصر بن عاصم و یحیی بن یعمر که هر دو از ابوالاسود آموزش قرائت دیده‌اند و او هم از علی (رض)(2) . 
2- عاصم بن ابی‌النجود از عبدالرحمن سلمی که وی مستقیماً بر علی (رض) قرائت کرده است(3) . امروز قرائت عاصم از طریق حفص بن سلیمان بن مغیره در بیشتر کشورهای شرقی شایع است. 
3- حمزه الزیات از [امام] جعفر صادق (رح) و ایشان محمد باقر (رح) و ایشان از [امام] علی‌زین العابدین (رح) و ایشان از پدرشان [امام] حسین (رح) فراگرفته‌اند و [امام حسین (رض)] هم بر پدرشان علی (رض) قرائت کرده‌اند(4) . 
4- کسائی که نزد حمزه با سند پیشین قرائت کرده است(5) . 
چه بسا در این سندها، سند قرائت حمزه از همه بیشتر جلب نظر نماید چون در این سند، سلسله راویان امامان اهل بیت (رض) به طور منظم آورده شده است به گونه‌ای که در پرتو آن می‌توان مطمئن شد که این نیکان از اهل بیت از اجماع مسلمانان بر مصحف نمونه [امام] خارج نشده‌اند. 
نشانة رضایت آنها هم این است که محتوای این مصحف را بدون کم یا زیاد کردن یا ادعایی که به کمال این اثر جاودان وحی لطمه ‌زند، برای مردم قرائت کرده و آموزش داده‌اند. 
علی (رض) را بسیار علاقمند به حفظ سلامت متن قرآن، آن گونه که در رسم الخط عثمانی ثبت شده، می‌یابیم به طوری که هر کس قصد دست یازیدن به این رسم الخط را داشت نهی می‌فرمود. 
از جمله این که ابن خالویه در ذکر قرائت علی (رض) در آیه «وطلع منضود» که با (عین) به جای (حاء) خوانده است (قرائت عمومی: وطلح منضود) می‌گوید: علی آن را بر بالای منبر قرائت کرد. به ایشان گفته شد: آیا آن را در مصحف تغییر دهیم؟ فرمود: «شایستة قرآن نیست که تغییر یابد»(6) . 
چه علاقه و اشتیاقی از این بالاتر که علی (رض) بخواهد رسم الخط مصحف، همان‌گونه که هست، باقی بماند و کوچکترین تغییری در آن رخ ندهد، حتی به تبدیل «عین» به «حاء» یا «حاء» به «عین. به نظر وی، مهم آن نیست که تغییر مطابق با قرائت او باشد و لاغیر، بلکه مهم آن است که برای مردم این کار سنت نگردد، سنتی که رویة خطرناکی به حساب آمده و مردم را تشویق می‌نماید که هر جا ضرورت دیدند دست به تغییراتی بزنند که هوای نفس به آن حکم می‌راند و در نتیجه متن وحیانی دچار تحریف و تغییر گردد. علی (رض) کسی نیست که این نکتة مهم را فراموش کرده باشد که هر کس سنت بدی را پایه‌گذاری نماید، باید بار گناه آن و کسانی که به آن عمل کرده‌اند را تا روز قیامت به دوش کشد. 
قطعاً خداوند وی را به پاس این سنت نیکو پاداش خواهد داد، چرا که مردم را از ایجاد تغییر در قرآن بازداشت و کتاب خداوند تا روز قیامت محفوظ ماند. 
در این که در تار