 چنان‌ كه‌ امروز نيز در گمراهي‌اي‌ بس‌ دور و دراز از حق‌ قرار دارند.
آن‌گاه‌ خداي‌ عزوجل‌ براي‌ كامل‌ ساختن‌ اين‌ پاسخ‌، نظر آنان‌ را به‌ مظاهر قدرت‌ خويش‌ جلب‌ كرده‌ مي‌فرمايد:
 
سوره سبأ آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ أَفَلَمْ يَرَوْا إِلَى مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُم مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِن نَّشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفاً مِّنَ السَّمَاءِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً لِّكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا به‌سوي‌ آنچه‌ ـ از آسمان‌ و زمين‌ ـ كه‌ پيش‌ رويشان‌ و پشت‌ سرشان‌ است‌، ننگريسته‌اند؟» خداوند متعال‌ اين‌گونه‌ به‌ سرزنش‌ آنان‌ مي‌پردازد در حالي‌ كه‌برايشان‌ روشن‌ مي‌كند كه‌ اين‌گونه‌ قضاوت‌ و برداشت‌ ـ جز به‌سبب‌ عدم‌ تفكر و تدبرشان‌ در آفرينش‌ آسمان‌ و زمين‌ ـ از آنان‌ سر نزده‌ است‌ زيرا اگر آنها در اين ‌آفرينش‌ مي‌انديشيدند، يقينا به‌ قدرت‌ بي‌مثال‌ خداوند(ج) پي‌ مي‌بردند و به‌ تبع‌ آن ‌به‌ روز آخرت‌ نيز يقين‌ پيدا مي‌كردند. معناي‌:(إِلَى مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُم) اين‌است‌ كه‌: آنان‌ چون‌ بنگرند، آسمان‌ را هم‌ پشت‌ سر خود مي‌بينند و هم‌ پيش‌ روي‌ خود و همه‌ اينها از عجايب‌ و شگفتي‌هايي‌ است‌ كه‌ بر قدرت‌ و يگانگي ‌خداوند(ج) دلالت‌ مي‌كند. همين‌گونه‌ چون‌ در زمين‌ بنگرند، آن‌ را هم‌ پشت‌ سر و هم‌ پيش‌ روي‌ خويش‌ مي‌بينند، كه‌ اين‌ نيز دلالت‌ روشني‌ همانند دلالت‌ آسمان‌ به‌همراه‌ دارد. پس‌ اگر آنها با تدبر و تعمق‌ به‌سوي‌ آسمان‌ و زمين‌ بنگرند، قطعا خواهند دانست‌ كه‌ آفريننده‌ اين‌ دو پديده‌ عظيم‌، قادر است‌ تا قيامت‌ را نيز بر پاداشته‌ و بر آنها به‌ طور شتابان‌ و سريع‌، عذاب‌ را بفرستد «اگر بخواهيم‌ آنان‌ را در زمين‌ فرو مي‌بريم» چنان‌كه‌ قارون‌ را فرو برديم‌ «يا پاره‌هايي‌ از آسمان» يعني‌: قطعه‌هايي‌ از آن‌ را «بر آنان‌ فرو مي‌اندازيم» چنان‌كه‌ آن‌ را بر اصحاب‌ «ايكه‌» فروافگنديم‌.[2] پس‌ چگونه‌ از عذاب‌ حق‌ تعالي‌ احساس‌ ايمني‌ مي‌كنند؟! «قطعا در اين‌ امر» كه‌ ذكر شد؛ از آفرينش‌ آسمان‌ و زمين‌ «نشانه‌اي‌ است» واضح‌ و دلالتي ‌است‌ آشكار «براي‌ هر بنده‌ منيبي» كه‌ با توبه‌ و اخلاص‌ به‌سوي‌ پروردگارش ‌رجوع‌ مي‌كند.
آيه‌ كريمه‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ فقط كسي‌ نشانه‌هاي‌ قدرت‌ الهي‌ را در آفرينش ‌و اعاده‌ آن‌ مي‌بيند كه‌ به‌ وصف‌ انابت‌، يعني‌ بازگشت‌ دايمي‌ فروتنانه‌ مطيعانه‌ به‌سوي‌ الله أ، موصوف‌ باشد.
 
[2] نگاه‌ كنيد به‌ سوره‌ «حجر/78».سوره سبأ آيه  10
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ مِنَّا فَضْلاً يَا جِبَالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَالطَّيْرَ وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌راستي‌ داوود را از جانب‌ خود فضلي‌ داديم» كه‌ اين‌ فضل‌ و مزيت‌، دادن‌ نبوت‌ و كتاب‌ زبور و به‌قولي‌: دادن‌ نيروي‌ نرم ‌كردن‌ آهن‌ به‌ وي‌ بود. بهتر اين ‌است‌ كه‌ گفته‌ شود: اين‌ فضل‌ همان‌ چيزي‌ است‌ كه‌ خداوند(ج) در همين‌ آيه‌ از: (َيا جِبَالُ أَوِّبِي... ) تا آخر آن‌ ذكر كرده ‌است‌. «اي‌ كوهها! همراه‌ او تسبيح‌ گوييد» يعني‌ گفتيم‌: اي‌ كوهها! همراه‌ داوود و همصدا با تسبيح ‌گفتن‌ او، تسبيح‌ گوييد «و پرندگان‌ را» يعني‌: پرندگان‌ را نيز براي‌ او رام‌ گردانيده‌ و گفتيم‌: همراه‌ با او تسبيح‌ گوييد.
آري‌! خداوند متعال‌ به‌ داوود صدايي‌ بس‌دلكش‌، نيرومند و مؤثر عنايت‌ كرده ‌بود. چنان‌ كه‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌‌خدا‌ص شب ‌هنگام‌ صداي‌ ابوموسي ‌اشعري‌(رض) را كه‌ مشغول‌ قرائت‌ قرآن‌ بود شنيدند پس ‌ايستادند و به‌ قرائت‌ او گوش‌ فرا دادند آن‌گاه‌ فرمودند: «لقد اوتي‌ هذا مزمار من  ‌مزامير آل‌ داوود: به‌راستي‌ به‌ اين‌ شخص‌، مزماري‌ از مزامير آل‌ داوود داده‌ شده ‌است‌». «و آهن‌ را براي‌ او نرم‌ گردانيديم» تا هر چه‌ مي‌خواهد با آن‌ بسازد. به‌قولي‌: آهن‌ در دست‌ داوود مانند شمع‌ نرم‌ مي‌شد و آن‌ را بي‌نيروي‌ آتش‌ به‌ هرشكلي‌ كه‌ مي‌خواست‌ تبديل‌ مي‌كرد.
 
سوره مريم آيه  96
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدّاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ به‌ مؤمنان‌ اين‌ بشارت‌ عظيم‌ مي‌رسد: «همانا كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌اند، به‌زودي‌ خداي‌ رحمان‌ براي‌ آنها» در دل‌هاي‌ بندگان ‌«محبتي‌ قرار مي‌دهد» بي‌آن‌كه‌ ايشان‌ با كسي‌ رابطه‌ دوستي‌ برقرار كنند و نيز خود خداي‌ رحمان‌ ايشان‌ را دوست‌ مي‌دارد. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «إذا أحب‌ الله ‌عبداً نادي‌ جبريل‌: إني‌ قد أحببت‌ فلاناً فأحببه‌، فينادي‌ في‌السماء ثم‌ ينزل‌ له ‌المحبة‌ في‌ أهل ‌الأرض‌، وإذا أبغض‌ الله‌ عبداً نادي‌ جبريل‌: إني‌ قد أبغضت‌ فلاناً، فينادي‌ في‌ أهل‌ السماء، ثم‌ ينزل‌ له‌ البغضاء في‌ الأرض‌: چون‌ خداي‌ عزوجل‌ بنده‌اي‌ را دوست‌ بدارد، جبرئيل‌ را ندا مي‌كند كه‌ اي‌ جبرئيل‌! من‌ فلان‌ كس‌ را دوست‌ گرفتم‌ پس‌ تو نيز او را دوست‌ بدار. آن‌گاه‌ جبرئيل‌ در آسمان‌ ندا مي‌كند، سپس‌ در ميان‌ اهل‌ زمين‌ نيز برايش‌ محبت‌ فرود آورده‌ مي‌شود. و چون‌ خداي‌ عزوجل‌ بنده‌اي‌ را دشمن ‌بدارد، جبرئيل‌ را ندا مي‌كند كه‌: من‌ بر فلان‌ كس‌ خشم‌ گرفتم‌ پس‌ او را دشمن‌ بدار. آن‌گاه‌ جبرئيل‌ در اهل‌ آسمان‌ ندا مي‌كند، سپس‌ در زمين‌ نيز برايش‌ دشمني ‌فرود آورده‌ مي‌شود».
 
سوره سبأ آيه  11
‏متن آيه : ‏
‏ أَنِ اعْمَلْ سَابِغَاتٍ وَقَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَاعْمَلُوا صَالِحاً إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«فرموديم‌ كه‌ زره‌هاي‌ بلند و رسا بساز» سابغات‌: زره‌هاي‌ كامل‌، وسيع‌ و گشادي ‌است‌ كه‌ تمام‌ بدن‌ را بپوشاند. يادآور مي‌شويم‌ كه‌ داوود(ع) اولين‌ سازنده‌ زره‌ در دنياست‌. «و در بافتن‌ حلقه‌ها اندازه‌ را نگاه ‌دار» سرد: بافته‌هاي‌ زره‌ است‌. گفته ‌مي‌شود: السرد و الزرد: و هر دو به‌ معناي‌ بافتن‌ حلقه‌هاي‌ زره‌ است‌. يعني‌: زره‌ را نه‌ آنچنان‌ كوچك‌ و نازك‌ بساز كه‌ سست‌ و شكننده‌ بوده‌ و در برابر ضربات‌ دشمن ‌استحكام‌ دفاعي‌ نداشته‌ باشد و نه‌ آنها را چنان‌ بزرگ‌ و ضخيم‌ بساز كه‌ بر پوشنده‌ خود سنگيني‌ كند. «و كار شايسته‌ كنيد» اي‌ اهل‌بيت‌ داوود! «در حقيقت‌ من‌ به‌ آنچه‌ مي‌كنيد بينايم» و آگاه‌ پس‌ شما را در برابر سخنان‌ و اعمال‌ نيكتان‌ پاداش ‌مي‌دهم‌.
 
	سور