خن‌ استقامت ‌ورزيدند... و گفتند؛ پروردگار ما الله(ج)  است‌، سپس‌ چيزي‌ را به‌ وي‌ شريك ‌نياوردند». عمر(رض) در تفسير آن‌ فرمود: «سوگند به‌ خداي‌ عزوجل‌ كه‌ آنها در راه ‌طاعت‌ وي‌ استقامت‌ ورزيدند، سپس‌ بسان‌ مكر و فريب‌ روباهان‌، نيرنگ ‌نكردند». عثمان(رض) در تفسير آن‌ فرمود: «ثم‌ استقاموا ـ يعني‌ گفتند: پروردگار ما الله(ج)  است‌، سپس‌ عمل‌ خود را براي‌ خدا(ج) خالص‌ گردانيدند». علي‌(رض) در تفسير آن‌ فرمود: «آنها كساني‌ اند كه‌ گفتند: پروردگار ما الله(ج) است‌، سپس ‌فرايض‌ را به‌جا آوردند».
نظريات‌ تابعين‌ در معناي‌ استقامت‌ نيز به‌ همان‌ معاني‌اي‌ است‌ كه‌ ذكر شد.
آري‌! فرشتگان‌ بر اين‌ پايداران‌ مؤمن‌ با استقامت‌، فرود مي‌آيند همراه‌ با اين ‌مژده‌: «هان‌! بيم‌ مداريد» از امور و رخدادهاي‌ آخرت‌ كه‌ بر آنها پيش‌ افگنده ‌مي‌شويد «و اندوهگين‌ نباشيد» بر آنچه‌ كه‌ از امور دنيا از دست‌ داده‌ايد زيرا اينك ‌خداي‌ منان‌ شما را از هرگونه‌ غم‌ و اندوهي‌ آسوده‌خاطر گردانيده‌ است‌ «و مژده ‌باد شما را به‌ بهشتي‌ كه‌ وعده‌ داده‌ مي‌شديد» به‌ آن‌ در دنيا؛ زيرا شما قطعا به‌ بهشت‌ مي‌رسيد و در آن‌ مستقر شده‌ و در نعمتهاي‌ آن‌ جاودانه‌ به‌سر مي‌بريد.
ابن‌عباس‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ كريمه‌ در شأن‌ ابوبكر صديق(رض) نازل‌ شد زيرا مشركان‌ گفتند: پروردگار ما الله(ج)  است‌ و فرشتگان ‌دخترانش‌ و اين‌ بتان‌ نيز شفيعان‌ ما نزد وي‌ هستند. لذا آنها بر اين‌ گفته‌ خود كه‌: «پروردگار ما الله است‌» استقامت‌ نورزيده‌ و انحراف‌ پيشه‌ كردند در حالي‌كه ‌ابوبكر(رض) گفت‌: «پروردگار ما الله يگانه‌ است‌، براي‌ او شريكي‌ نيست‌ و محمد‌ص بنده‌ و پيامبر وي‌ است‌. پس‌ او بر اين‌ سخن‌ خويش‌ استقامت‌ ورزيد». درحديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ انس‌بن‌مالك‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌‌خدا‌ص اين‌ آيه‌ كريمه ‌را تلاوت‌ كرده‌ سپس‌ فرمودند: «مردم‌ اين‌ سخن‌ (يعني‌ ربنا الله‌) را گفتند، آن‌گاه ‌بيشترشان‌ كافر شدند لذا هر كس‌ بر آن‌ بميرد (در حالي‌ كه‌ به‌ مفاد آن‌ پايبند باشد) بي‌گمان‌ او از كساني‌ است‌ كه‌ استقامت‌ ورزيده‌ است‌».
	آيه  31
‏متن آيه : ‏
‏ نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِي أَنفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
فرشتگان‌ در هنگام‌ احتضار مؤمنان‌ به‌ ايشان‌ مي‌گويند: «ما در زندگي‌ دنيا و در آخرت‌ اولياي‌ شما هستيم» يعني‌: ما در امور دنيا و آخرت‌، عهده‌دار نگهباني‌ و ياريگري‌ شما هستيم‌ لذا شما به‌ هر مرام‌ نيكي‌ نايل‌ شده‌ و از هر بيمي‌ نجات ‌مي‌يابيد. به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است‌: ما در دنيا نگهبانان‌ اعمال‌ شما و در آخرت ‌دوستان‌ شما هستيم‌ كه‌ در آن‌ براي‌ شما شفاعت‌ كرده‌ و از شما با اكرام‌ و اعزاز پذيرايي‌ مي‌كنيم‌ و همين‌طور شما را از وحشت‌ قبور، از هول‌ و هراس‌ نفخه‌ صور و از صحنه‌هاي‌ هولناك‌ رستاخيز و نشور، در امنيت‌ و انس‌ و فارغ‌ بالي‌ تمام‌ قرار داده‌، شما را از «صراط» به‌ سلامت‌ گذرانده‌ و به‌ بهشت‌هاي‌ پر ناز و نعمت ‌مي‌رسانيم‌ «و هر چه‌ دلهايتان‌ خواهش‌ داشته‌ باشد، در آنجا براي‌ شما فراهم‌ است» از انواع‌ لذتها و نعمتها «و در آنجا آنچه‌ درخواست‌ كنيد» از خواهشها و آرزوها «شما راست» بي‌هيچ‌ دغدغه‌ و دلهره‌اي‌.
 
آيه  32
‏متن آيه : ‏
‏ نُزُلاً مِّنْ غَفُورٍ رَّحِيمٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«ميهماني‌اي‌ از جانب‌ الله آمرزگار مهربان‌ است» نزل‌: آنچه‌ كه‌ براي‌ بهشتيان‌ در حال‌ فرود آمدنشان‌ به‌ بهشت‌ از روزي‌ و ميهماني‌ آماده‌ ساخته‌ مي‌شود.
اينها همه‌، از سخنان‌ فرشتگان‌ به‌ استقامت‌ ورزان‌ مؤمن‌ است‌.
 
	آيه  33
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحاً وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كيست‌ نيكوتر به‌ اعتبار سخن» يعني‌: كسي‌ نيكوسخن‌تر و خوشگفتارتر نيست‌ «از آن‌ كس‌ كه‌ مردم‌ را به‌سوي‌ الله» يعني‌: به‌سوي‌ توحيد و طاعت‌ وي ‌«دعوت‌ كرد» پس‌ دعوت‌ به‌سوي‌ الله(ج)، بهترين‌ سخني‌ است‌ كه‌ يك‌ انسان‌ به‌انسان‌ ديگري‌ مي‌گويد «و» كيست‌ نيكوتر به‌ اعتبار سخن‌ از آن‌ كس‌ كه‌ «عمل ‌صالح‌ كرد و گفت‌: من‌ از مسلمانانم» و تسليم‌ و منقاد پروردگارم‌ مي‌باشم‌. پس‌ هركس‌ كه‌ ميان‌ دعوت‌ بندگان‌ به‌سوي‌ شريعت‌ خداي‌ سبحان‌ و عمل‌ شايسته‌ ـ كه‌ انجام‌ فرايض‌ خداوند (ج) به‌همراه‌ اجتناب‌ از محرمات‌ وي‌ است‌ ـ جمع‌ كرد و در دين‌ خويش‌ از مسلمين‌ بود نه‌ از غير ايشان‌، قطعا هيچ‌ كس‌ از او نيكوسخن‌تر، نيكوروش‌تر و بيش‌ ثواب‌تر در عملش‌ نيست‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آمده‌ است‌ كه‌: اين‌ آيه‌كريمه‌ در شأن‌ مؤذنان‌ نازل‌ شده ‌است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عمر(رض) نيز آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌‌خدا‌ص فرمودند: «خدايا! بر مؤذنان‌ بيامرز» و اين‌ دعا را سه‌بار تكرار كردند. به‌قولي ‌ديگر: اين‌ آيه‌ كريمه‌ در باره‌ خود پيامبر اكرم‌ص نازل‌ شد؛ چنان‌كه‌ نقل‌ شده‌ است‌ كه‌: «هر وقت‌ حسن‌ بصري‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ را مي‌خواند، مي‌گفت‌: او رسول‌‌خدا‌ص است‌، او حبيب‌ خدا(ج)  است‌، او ولي‌ خدا(ج) است‌، او برگزيده‌ خدا(ج) است‌، او بهترين‌ خلق‌ خدا(ج) است‌، به‌ خدا(ج) سوگند كه‌ او دوست‌داشته‌ترين‌ اهل‌ زمين‌ در نزد حق‌ تعالي‌ است‌ كه‌ به‌ دعوتش‌ لبيك‌ گفت‌ ومردم‌ را نيز به‌سوي‌ آنچه‌ كه‌ خودش‌ اجابت‌ كرده‌ بود، دعوت‌ كرد». اما حق‌ اين‌ است‌ كه‌ اين‌ آيه‌كريمه‌، عام‌ است‌ و هر دعوتگري‌ به‌سوي‌ خداوند (ج)  را شامل ‌مي‌شود.
از اين‌ آيه كريمه‌ دانسته‌ مي‌شود كه‌ دعوتگران‌ راه‌ الله(ج)  ناگزير بايد عمل‌ صالح‌ـ يعني‌ اداي‌ فرايض‌، بسيار انجام ‌دادن‌ نوافل‌ و مستحبات‌، اجتناب‌ از محرمات‌، اعلام‌ اعتقاد صريح‌ خود در همه‌ امور عقيدتي‌ و اخلاص‌ عمل‌ براي‌ خداوند (ج) را ـ با هم‌ جمع‌ كنند.
 
	آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و نيكي‌ و بدي‌ برابر نيست» يعني‌: نيكي‌اي‌ كه‌ خداوند (ج)  به‌ آن‌ راضي‌ است ‌و بر آن‌ پاداش‌ مي‌دهد، با بدي‌اي‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ آن‌ را ناپسند داشته‌ و بر آن ‌مجازات‌ مي‌كند، يكسان‌ نيست‌. به‌قولي‌: مراد از «حسنه‌» در اينجا، مدارا و گذشت‌ و مراد از «سيئه‌» خشو