ذشت‌، كه ‌عبارت‌ بود از:
1ـ آنها براي‌ حق‌ تعالي‌ از بندگانش‌ جزء (فرزند) قرار دادند.
2ـ آنها فرشتگان‌ را كه‌ بندگان‌ خداي‌ رحمانند، دختر خواندند.
3ـ آنها گفتند: اگر خدا نمي‌خواست‌ ما بتان‌ را پرستش‌ نمي‌كرديم‌.
4ـ آنها گفتند: چرا اين‌ قرآن‌ بر يكي‌ از بزرگان‌ دو شهر مكه‌ يا طايف‌، نازل‌ نشده ‌است‌.
سوره زخرف آيه  58
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالُوا أَآلِهَتُنَا خَيْرٌ أَمْ هُوَ مَا ضَرَبُوهُ لَكَ إِلَّا جَدَلاً بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
همچنين‌ مشركان‌ با پيامبر ص مجادله‌ كردند «و گفتند: آيا خدايان‌ ما بهترند» در نزد تو اي‌ محمد ص! «يا عيسي‌؟» يعني: اگر قضيه‌ بدين‌ صورت‌ باشد كه‌ لزوما هر كسي‌ كه‌ جز خدا مورد پرستش‌ قرار گيرد، به‌ آتش‌ دوزخ‌ وارد شود، در اين‌صورت‌، ما نيز به‌ اين‌كه‌ خدايان‌ ما با عيسي‌ و عزير و فرشتگان‌ در جهنم‌ همراه ‌باشند، راضي‌ هستيم‌! «آن‌ مثل‌ را جز از راه‌ جدل‌ براي‌ تو نزدند» يعني: آن‌ مثل ‌نامربوط در مورد عيسي‌(ع) را براي‌ تو نزدند مگر به‌خاطر اين‌كه‌ با تو به‌ ناروا ستيزه‌ و مجادله‌ كنند زيرا آنها مي‌دانند كه‌ حرف‌ «ما» در آيه: (انكم‌ و ـ ما ـ تعبدون‌ من ‌دون‌ الله‌ حصب‌ جهنم‌) «انبياء/98»، براي‌ غير عقلا به‌ كار مي‌رود بنابراين‌، آيه‌ كريمه ‌نه‌ شامل‌ عيسي‌ مي‌شود و نه‌ شامل‌ عزير و فرشتگان. از سوي‌ ديگر، آنها با اين‌جدال‌ خود، خواهان‌ حق‌ نيز نبودند زيرا حقيقت‌ در مورد عيسي(ع) چيز ديگري ‌غير از اين‌ سفسطه‌هايشان‌ است‌، چرا كه‌ عيسي‌(ع) عقيده‌ توحيد را آورد و قوم‌ خويش‌ را نيز با اين‌ سخن‌ به‌ آن‌ سفارش‌ كرد و فرمود: «خداوند پروردگار ما، خداوند يگانه‌اي‌ است‌» «مائده‌72/». «بلكه‌ آنان‌ مردمي‌ ستيزه‌ جويند» خصمون: آنهابسيار ستيزه‌جو و در دشمني‌ و خصومت‌، بسيار سرسخت‌ و زياده‌رو اند.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابي‌امامه(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌‌خدا‌ص فرمودند: «ما ضل‌ قوم‌ بعد هدي‌ كانوا عليه‌ إلا أورثوا الجدل‌، ثم‌ تلا رسول‌ الله ص هذه‌ الآية: هيچ‌ قومي‌ بعد از هدايتي‌ كه‌ بر آن‌ بودند، گمراه‌ نشدند مگر اين‌كه‌ جدل‌ و ستيزه‌ جويي‌ در آنان‌ جانشين‌ شد. سپس‌ رسول‌ خدا ص اين‌ آيه‌ كريمه‌ را تلاوت‌ كردند».
 
	سوره زخرف آيه  59
‏متن آيه : ‏
‏ إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنَاهُ مَثَلاً لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«عيسي‌ جز بنده‌اي‌ كه‌ بر وي‌ انعام‌ كرده‌ايم‌، نيست‌» يعني: عيسي‌(ع) بنده‌اي‌ است ‌كه‌ ما با انعام‌ نبوت‌ بر وي‌، گراميش‌ داشته‌ و او را مورد اكرام‌ و اعزاز قرار داديم ‌«و» عيسي(ع) نيست‌ مگر كسي‌ كه: «او را براي‌ بني‌اسرائيل‌ مثلي‌» يعني: نشانه‌ وعبرتي‌ «ساختيم‌» كه‌ به‌ وسيله‌ او، به‌ قدرت‌ خداي‌ سبحان‌ پي‌ ببرند زيرا عيسي‌(ع) بدون‌ پدر به‌ دنيا آمد همچنين‌ او مردگان‌ را زنده‌ مي‌كرد و كور و پيس‌ مادرزاد وهر بيماري‌ را ـ به‌ اذن‌ الهي‌ ـ شفا مي‌بخشيد.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:24.txt">آيه  84</a><a class="text" href="w:text:25.txt">آيه  85</a><a class="text" href="w:text:26.txt">آيه  86</a><a class="text" href="w:text:27.txt"> آيه  87</a><a class="text" href="w:text:28.txt">آيه  88</a><a class="text" href="w:text:29.txt"> آيه  89</a><a class="text" href="w:text:30.txt">آيه  90</a><a class="text" href="w:text:31.txt">آيه  91</a><a class="text" href="w:text:32.txt">آيه  92</a><a class="text" href="w:text:33.txt">آيه  93</a><a class="text" href="w:text:34.txt"> آيه  94</a><a class="text" href="w:text:35.txt">آيه  95</a><a class="text" href="w:text:36.txt">آيه  96</a><a class="text" href="w:text:37.txt">آيه  97</a></body></html>سوره طه آيه  76
‏متن آيه : ‏
‏ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَذَلِكَ جَزَاء مَن تَزَكَّى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«جنات‌ عدن‌» يعني‌ بهشتهاي‌ هميشه‌ماندگار «كه‌ از زير آن‌ جويبارها روان‌ است‌، جاودانه‌ در آن‌ مي‌مانند و اين‌ است‌ پاداش‌ كسي‌ كه‌ به‌ پاكي‌ گراييده‌ است‌» و از كفر و گناهان‌ موجب ‌آورنده‌ دوزخ‌ پرهيز كرده‌ است‌. ابن‌كثير ترجيحا بر آن‌ است‌ كه‌ اين‌ آيات‌، حكايت‌ سخنان‌ ساحران‌ در پاسخ‌ فرعون‌ است‌.
 
	سوره زخرف آيه  60
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ نَشَاء لَجَعَلْنَا مِنكُم مَّلَائِكَةً فِي الْأَرْضِ يَخْلُفُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر بخواهيم‌، البته‌ به‌ جاي‌ شما فرشتگاني‌ در روي‌ زمين‌ كه‌ جانشين‌ شما گردند، پديد مي‌آوريم‌» يعني: اگر مي‌خواستيم‌، شما را نابود كرده‌ و به‌جاي‌ شما فرشتگاني ‌را در روي‌ زمين‌ پديد مي‌آورديم‌ كه‌ آن‌ را آباد كنند و در آن‌ جانشين‌ شما باشند. يعني: بدانيد كه‌ هرچند حال‌ عيسي‌(ع) شگفت‌آور و عجيب‌ است‌ اما خداوند(ج) بر آفرينش‌ عجيب‌تر از آن‌ نيز تواناست‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2302.txt"> آيه  61</a><a class="text" href="w:text:2303.txt">آيه  62</a><a class="text" href="w:text:2304.txt"> آيه  63</a><a class="text" href="w:text:2305.txt">آيه  64</a><a class="text" href="w:text:2306.txt">آيه  65</a><a class="text" href="w:text:2307.txt">آيه  66</a><a class="text" href="w:text:2308.txt">آيه  67</a><a class="text" href="w:text:2309.txt">آيه  68</a><a class="text" href="w:text:2310.txt">آيه  69</a><a class="text" href="w:text:2311.txt"> آيه  70</a><a class="text" href="w:text:2312.txt">آيه  71</a><a class="text" href="w:text:2313.txt">آيه  72</a><a class="text" href="w:text:2314.txt"> آيه  73</a></body></html>سوره زخرف آيه  61
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِنَّهُ لَعِلْمٌ لِّلسَّاعَةِ فَلَا تَمْتَرُنَّ بِهَا وَاتَّبِعُونِ هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و همانا او» يعني: عيسي(ع) «نشانه‌اي‌ براي‌ قيامت‌ است‌» يعني: نزول ‌عيسي(ع) از آسمان‌، از جمله‌ نشانه‌هايي‌ است‌ كه‌ قيامت‌ با آن‌ شناخته‌ مي‌شود زيرا اين‌ نزول‌، از علائم‌ قيامت‌ است‌ و خداي‌ سبحان‌ قبل‌ از برپايي‌ قيامت‌ او را از آسمان‌ فرود مي‌آورد. چنان‌كه‌ خروج‌ دجال‌ نيز از ديگر نشانه‌هاي‌ قيامت ‌مي‌باشد. شايان‌ ذكر است‌؛ احاديث‌ وارده‌ در باره‌ فرود آمدن‌ عيسي‌(ع) از آسمان‌ قبل‌ از روز قيامت‌ ـ كه‌ به‌ عنوان‌ امامي‌ عادل‌ و داوري‌ دادستان‌ فرود مي‌آيد ـ متواتر مي‌باشد از جمله‌ حديث‌ شريف‌ ذيل‌ به‌ روايت‌ صحيح‌ مسلم‌ از رسول‌ خدا ص است‌ كه‌ فرمودند: «... در اثنايي‌ كه‌ مسيح‌ دجال‌ ظهور نموده‌ است‌، بناگاه‌ خداوند متعال‌ مسيح‌بن‌مريم‌ را فرومي‌فرستد و او در محل‌ مناره‌ سپيد شرق‌ جامع‌ دمشق ‌فرود مي‌آيد در حالي‌كه‌ دو جامه‌ رنگ‌ شده‌ به‌ ورس‌ و زعفران پوشيده‌ و دو كف ‌دست‌ خويش‌ را بر بالهاي‌ دو فرشته‌ نهاده‌ است‌ و چون‌ سرش‌ را فرود آورد، از آن ‌قطرات‌ آب‌ مي‌چكد و چون‌ آن‌ را بردارد، آب‌ به‌ شكل‌ دانه‌هاي‌ درشت‌ مرواريد از آن‌ فرو مي‌لغزد پس‌ هيچ‌ كافري‌ را نرسد كه‌ بوي‌ دم‌ عيسي‌(ع) را دريابد مگر اين‌كه‌ مي‌ميرد و نهايت‌ نفوذ دم‌ او ت