‌ ص فرانگرفتم‌ زيرا ايشان‌ هر روز جمعه‌ آن‌ را در هنگامي‌ كه‌ به‌ مردم‌ خطبه‌ ايراد مي‌كردند، بر منبر مي‌خواندند». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «عمربن‌الخطاب‌(رض) از ابوواقد ليثي‌ سؤال‌ كرد كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص در نمازهاي‌ عيدقربان‌ و عيد فطر چه‌ سوره‌هايي‌ را مي‌خواندند؟ او پاسخ‌ داد: ايشان‌ در آنها ﴿ق وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ ‏)و( اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانشَقَّ الْقَمَرُ ‏ )را مي‌خواندند». حكمت‌ تلاوت‌ آن ‌در اعياد اين‌ است‌ كه‌ اعياد روزهاي‌ شادي‌ و زينت‌ است‌ پس‌ سزاوار آن‌ است‌ كه‌ شادي‌ و طرب‌ عيد، انسان‌ مؤمن‌ را از ياد آخرت‌ غافل‌ نكند و انسان‌ در چنين‌ روزهايي‌ نيز، به‌ ياد بيرون‌ آمدن‌ خود به‌ سوي‌ ميدانهاي‌ حساب‌ باشد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2580.txt">آيه  16</a><a class="text" href="w:text:2581.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:2582.txt">آيه  18</a><a class="text" href="w:text:2583.txt">آيه  19</a><a class="text" href="w:text:2584.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:2585.txt">آيه  21</a><a class="text" href="w:text:2586.txt">آيه  22</a><a class="text" href="w:text:2587.txt">آيه  23</a><a class="text" href="w:text:2588.txt">آيه  24</a><a class="text" href="w:text:2589.txt">آيه  25-26</a><a class="text" href="w:text:2590.txt">آيه  27</a><a class="text" href="w:text:2591.txt">آيه  28</a><a class="text" href="w:text:2592.txt">آيه  29</a><a class="text" href="w:text:2593.txt">آيه  30</a><a class="text" href="w:text:2594.txt">آيه  31</a><a class="text" href="w:text:2595.txt">آيه  32</a><a class="text" href="w:text:2596.txt">آيه  33</a><a class="text" href="w:text:2597.txt">آيه  34</a><a class="text" href="w:text:2598.txt"> آيه  35</a></body></html>سوره طه آيه  102
‏متن آيه : ‏
‏ يَوْمَ يُنفَخُ فِي الصُّورِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«روزي‌ كه‌ در صور دميده‌ مي‌شود» مراد نفخه‌ دوم‌، يعني‌ نفخه‌ رستاخيز است‌ كه ‌مردم‌ بعد از آن‌ براي‌ محاسبه‌ حشر مي‌شوند «و در آن‌ روز مجرمان‌ را كبودچشم‌ برمي‌انگيزيم‌» مراد: مشركان‌ و گنه‌كاراني‌اند كه‌ به‌ سبب‌ گناهاني‌ كه‌ خداوند(ج) برآنان‌ نيامرزيده ‌است‌، مؤاخذه‌ مي‌شوند. يعني‌: آنان‌ را تشنه‌ برمي‌انگيزيم‌ زيرا سياهي‌ چشم‌هايشان‌ براثر تشنگي‌ به‌ كبودي‌ مي‌گرايد. همچنان‌ احتمال‌ دارد كه ‌مراد كبودي‌ بدنهايشان‌ و از جمله‌ چشمانشان‌ در اثر شدت‌ خشم‌، پشيماني‌، حسرت‌ و گرانباريشان‌ باشد.
 
	سوره ق آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و به‌ راستي‌ ما انسان‌ را آفريده‌ايم‌ و مي‌دانيم‌ كه‌ نفس‌ او به‌ او چه‌ وسوسه‌ مي‌كند» يعني: ما آنچه‌ را كه‌ در نهان‌ و قلب‌ و ضمير انسان‌ خلجان‌ مي‌زند، نيز مي‌دانيم‌ پس ‌علم‌ ما به‌ تمام‌ امور انسان‌ احاطه‌ دارد. توسوس: از وسوسه‌؛ به‌ معناي‌ صداي‌ پوشيده‌ و پنهان‌ است‌ «و ما از شاهرگ‌ به‌ او نزديكتريم‌» وريد: شاه‌رگ‌ خوني‌ گردن‌ است‌ كه‌ به‌ قلب‌ متصل‌ مي‌باشد. يعني: ما به‌ او از رگ‌ جان‌ او كه‌ در اندرون‌ قلبش‌ قرار دارد نزديكتريم‌ پس‌ چگونه‌ آنچه‌ كه‌ در قلبش‌ هست‌، بر ماپنهان‌ مي‌ماند.
 
	سوره ق آيه  17
‏متن آيه : ‏
‏ إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيَانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِيدٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ خداي‌ سبحان‌ به‌ بيان‌ اين‌ حقيقت‌ مي‌پردازد كه‌ او با وصف‌ آن‌كه‌ به‌ خفاياي‌ قلب‌ فرزند آدم‌ عالم‌ و آگاه‌ است‌ اما در عين‌ حال‌ بر او دو فرشته‌ را نيز برگمارده‌ است‌ تا به‌ منظور الزام‌ حجت‌، همه‌ چيز او را بنويسند و عملش‌ را نگاهداري‌ كنند پس‌ مي‌فرمايد: «آن‌گاه‌ كه‌ دو فراگيرنده‌ فرامي‌گيرند» يعني: دو فرشته‌اي‌ كه‌ به‌ وي‌ موكل‌ و گمارده‌اند و هرآنچه‌ را كه‌ مي‌گويد و عمل‌ مي‌كند، ثبت‌ مي‌كنند «كه‌ از راست‌ و چپ‌ او نشسته‌اند» يعني: آن‌ دو فرشته‌، از جانب‌ راست‌ و چپ‌ او نيز نشسته‌اند. قعيد: كسي‌ است‌ كه‌ همراهت‌ مي‌نشيند.
 
	سوره ق آيه  18
‏متن آيه : ‏
‏ مَا يَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هيچ‌ سخني‌ را به‌ زبان‌ در نمي‌آورد» آدمي‌ «مگر اين‌كه‌ نزد او نگهبان‌ حاضر و ناظري‌ است‌» كه‌ بر سخن‌ و عملش‌ نظارت‌ كرده‌، آن‌ را مي‌نويسد و ثبت‌ مي‌كند پس‌ آن‌ دو فرشته‌ نگهبان‌، حاضر و آماده‌اند. به‌ قولي: آنها همه ‌چيز انسان‌ حتي ‌ناله‌ وي‌ در بيماري‌اش‌ را مي‌نويسند. كه‌ ابن‌كثير نيز اين‌ قول‌ را ترجيح‌ داده‌ است‌. نقل‌ است‌ كه: آن‌ دو فرشته‌ جز در وقت‌ جماع‌ (مقاربت‌) و در هنگام‌ رفتن‌ به‌قضاي‌ حاجت‌ (توالت‌) از انسان‌ كناره‌ نمي‌گيرند ولي‌ حتي‌ در اين‌ حالات‌ نيز، آنچه‌ را كه‌ مي‌گويد و مي‌كند، مي‌دانند و مي‌نويسند. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ابي‌امامه‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص فرمودند: «نويسنده‌ نيكي‌ها در جانب ‌راست‌ انسان‌ و نويسنده‌ بديها و گناهان‌ در جانب‌ چپ‌ او قرار دارد پس‌ نويسنده ‌نيكي‌ها بر نويسنده‌ بديها امين‌ (مراقب‌) است‌ و چون‌ شخص‌ عمل‌ نيكي‌ را انجام ‌داد، فرشته‌ جانب‌ راست‌، آن‌ نيكي‌ را ده‌ برابر مي‌نويسد و چون‌ عمل‌ بدي‌ را انجام‌ داد، به‌ فرشته‌ جانب‌ چپ‌ مي‌گويد: نوشتن‌ آن‌ را هفت‌ ساعت‌ فروگذار و آن‌ را در دم‌ ننويس‌، شايد او تسبيح‌ بگويد يا آمرزش‌ بخواهد». ولي‌ بايد دانست‌كه‌ بر وسوسه‌ نفس‌ و خواطر و خلجانات‌ دروني‌ انسان‌، عقابي‌ مترتب‌ نيست‌ زيرا در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «إن‌ الله‌ تجاوز لأمتي‌ عما حدثت‌ به‌ أنفسها ما لم‌ تتكلم‌ به أو تعمل‌ به: خداوند متعال‌ از امت‌ من‌ آنچه‌ را كه‌ نفسهايشان‌ بدان‌ حديث ‌مي‌گويد، در گذشته‌ است‌ تا آن‌گاه‌ كه‌ به‌ آن‌ [حديث‌ نفس] سخن‌ نگويند، يا عمل‌ نكنند».
 
	سوره ق آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ وَجَاءتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ذَلِكَ مَا كُنتَ مِنْهُ تَحِيدُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و سكره‌ موت‌ حق‌ را آورد» يعني: در هنگام‌ سكرات‌ مرگ‌، حقيقت‌ بر انسان ‌آشكار شده‌ و صدق‌ و راستي‌ آنچه‌ كه‌ پيامبران(ع) از اخبار رستاخيز و وعده‌ها و هشدارهاي‌ آن‌ آورده‌اند، بر او مبرهن‌ و هويدا مي‌گردد. سكره‌ موت: سختي‌ و فشار مرگ‌ است‌ كه‌ انسان‌ را بي‌هوش‌ كرده‌ و بر عقلش‌ غالب‌ مي‌شود چنان‌ كه‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عائشه‌ رضي‌الله عنها آمده‌ است‌ كه‌ پيامبر ص در حال سكرات‌ مرگ‌ تحت‌ فشار آن‌ قرارگرفتند، به‌ گونه‌اي‌ كه‌ عرق‌ را از چهره‌ خويش ‌پاك‌ مي‌كردند و در اين‌ اثنا فرمودند: «سبحان‌ الله‌! إن‌ للموت‌ سكرات: پاك‌ است‌ خداوند! همانا براي‌ مرگ‌ سختي‌هايي‌ است‌». «اين‌» مرگ‌ «همان‌ است‌ كه‌ از آن‌ كناره‌ مي‌گرفتي‌» و