‌ حديث‌ شريف‌ فرمودند: «اهل‌ كتاب‌ را نه‌ تصديق‌ كنيد و نه‌تكذيب، بلكه‌ بگوييد: به‌ خداوند و به‌ آنچه‌ نازل‌ كرده‌ ايمان‌ آورده‌ايم‌ - تا به‌آخر آيه‌». «و» نيز ايمان‌ آورده‌ايم‌ «به‌ آنچه‌ بر ما نازل‌ شده‌ و به‌ آنچه‌ بر ابراهيم‌ واسحاق‌ و يعقوب‌ و اسباط نازل‌ شده‌» اسباط: فرزندان‌ دوازده‌گانه‌ يعقوب‌(ع) هستندكه‌ هريك‌ از آنها فرزنداني‌ داشته‌ اند. «سبط» در بني‌اسرائيل‌ به‌منزله‌ «قبيله‌» درميان‌ اعراب‌ است‌ «و» ايمان‌ آورده‌ايم‌ «به‌ آنچه‌ به‌ موسي‌ و عيسي‌ و آنچه‌ به‌ همه‌پيامبران‌ از سوي‌ پروردگارشان‌ داده‌شده، ميان‌ هيچ‌يك‌ از آنان‌ فرق‌ نمي‌گذاريم‌» كه‌ به‌برخي‌ از آنها ايمان‌ آورده‌ و به‌ برخي‌ ديگر كافر گرديم، چنان‌كه‌ يهود و نصاري‌كردند، بلكه‌ ما مسلمانان‌ به‌ تمام‌ انبيا و پيامبراني‌ كه‌ خداوند(ج) فرستاده‌ و به‌ همه‌كتابهايي‌ كه‌ نازل‌ نموده، ايمان‌ داريم‌ «و ما در برابر او تسليم‌ هستيم‌» و هيچ‌ ستيز وكشمكشي‌ را با او در ملكش‌ نمي‌پسنديم‌. آري‌! بر مسلمانان‌ است‌ كه‌ اين‌ حقايق‌ را اعلام‌ نمايند و ايمان‌ درست‌ و راستين‌ نيز چنين‌ ايماني‌ است‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1771.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:1772.txt">آيه  39</a><a class="text" href="w:text:1773.txt">آيه  40</a><a class="text" href="w:text:1774.txt">آيه  41</a><a class="text" href="w:text:1775.txt">آيه  42</a><a class="text" href="w:text:1776.txt">آيه  43</a><a class="text" href="w:text:1777.txt">آيه  44</a><a class="text" href="w:text:1778.txt">آيه  45</a></body></html>آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَصْنَعُ الْفُلْكَ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلأٌ مِّن قَوْمِهِ سَخِرُواْ مِنْهُ قَالَ إِن تَسْخَرُواْ مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنكُمْ كَمَا تَسْخَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و نوح‌ كشتي‌ را مي‌ساخت‌» يعني‌: شروع‌ به‌ ساختن‌ آن‌ كرد «و هربار كه‌ اشرافي ‌از قوم‌ او بر آن‌ كشتي‌ مي‌گذشتند، او را مسخره‌ مي‌كردند» و مي‌گفتند: اي‌ نوح‌! بعد از نبوت‌، اكنون‌ نجار شده‌اي‌! يا مي‌گفتند: شگفتا! در خشكي‌ كشتي‌ مي‌سازي‌، آخر كشتي‌ در خشكي‌ چگونه‌ شناور مي‌شود؟ «مي‌گفت‌: اگر ما را مسخره ‌مي‌كنيد» امروز به‌ سبب‌ ساختن‌ كشتي‌ «ما نيز شما را همان‌گونه‌ كه‌ مسخره‌ مي‌كنيد، مسخره‌ خواهيم‌ كرد» در فرداي‌ عذاب‌، به‌ هنگام‌ غرق‌ شدنتان‌ در توفان‌.
 
	آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَن يَأْتِيهِ عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ به‌زودي‌ خواهيد دانست‌ كه‌ بر سر چه‌ كسي‌ عذابي‌ مي‌آيد كه‌ خوارش‌ سازد» وآن‌، غرق‌ شدن‌ در دنياست‌ «و بر او عذابي‌ پايدار فرود مي‌آيد» كه‌ همانا عذاب ‌پايدار دوزخ‌ در آخرت‌ است‌؟.
 
	آيه  40
‏متن آيه : ‏
‏ حَتَّى إِذَا جَاء أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِيهَا مِن كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلاَّ مَن سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ آمَنَ وَمَا آمَنَ مَعَهُ إِلاَّ قَلِيلٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تا آن‌گاه‌ كه‌ فرمان‌ ما» يعني‌: عذاب‌ ما «در رسيد و تنور فوران‌ كرد» يعني‌: آب ‌چنان‌ جوشش‌ گرفت‌ كه‌ حتي‌ از تنور نانوايي‌ فوران‌ كرد. به‌ قولي‌: مراد تنور نانوايي‌ نيست‌ بلكه‌ مراد روي‌ زمين‌ است‌ و فوران‌ آن‌ نشانه‌ آغاز توفان‌ بود «گفتيم‌: در كشتي‌ از هر جنسي‌» يعني‌: از هر صنفي‌ از اصناف‌ حيوانات‌ روي‌ زمين‌ «دو نر و ماده‌ را حمل‌ كن‌ و نيز خانواده‌ات‌ را» ايشان‌ شامل‌ همسر وي‌، فرزندانش‌ وهمسرانشان‌ بودند «مگر آن‌ كسي‌ كه‌ حكم‌ ما از پيش‌ بر او مقرر شده‌ است‌» كه‌ از غرق‌شدگان‌ است‌، او را حمل‌ نكن‌ و بدان‌ كه‌ اين‌ حكم‌ بر او مقرر نشده‌ مگر از روي‌ علم‌ به‌ اين‌ امر كه‌ او كفر را به‌ اراده‌ خويش‌ انتخاب‌ مي‌كند «و بردار» دركشتي‌ «كساني‌ را كه‌ ايمان‌ آورده‌اند» با تو از قومت‌. سپس‌ خداي‌ سبحان‌ قلت ‌ايمان‌آورندگان‌ همراه‌ با نوح‌(ع)  را نسبت‌ به‌ كساني‌ كه‌ به‌ وي‌ كفر ورزيده‌ بودند وصف‌ نموده‌ مي‌فرمايد: «و با او جز عده‌ اندكي‌ ايمان‌ نياورده‌ بودند» به‌ قولي‌: همه‌آنان‌ هشتاد تن‌ بودند كه‌ سه‌ تن‌ از پسران‌ نوح‌(ع)  به‌ نامهاي‌ سام‌، حام‌ و يافث‌ با همسرانشان‌ نيز در جمله‌ آنان‌ قرارداشتند.
	آيه  41
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَ ارْكَبُواْ فِيهَا بِسْمِ اللّهِ مَجْرَاهَا وَمُرْسَاهَا إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و گفت‌» نوح‌(ع)  «در كشتي‌ سوار شويد، به‌ نام‌ خداست‌ روان‌ شدنش‌ و لنگرانداختنش‌» روان ‌شدن‌ كشتي‌ در توفان‌ و لنگر انداختنش‌ پس‌ از پايان‌ آن‌، به‌ نام‌خدا(ج)  و به‌ لطف‌ و رحمت‌ وي‌ است‌. اين‌ سخن‌ را گفت‌ تا آنان‌ را متوجه‌ الطاف ‌الهي‌ بگرداند «همانا پروردگار من‌ آمرزنده‌» است‌ گناهان‌ مؤمنان‌ با اخلاص‌ را «مهربان‌ است‌» كه‌ نجات ‌دادن‌ اين‌ گروه‌ براي‌ بقاي‌ نسل‌ بشر و نسل‌ حيوانات‌ و جانداراني‌ كه‌ نوح‌(ع)  آنها را با خود در كشتي‌ بعد از طوفان‌ حمل‌ كرد، از مهرباني ‌و فضل‌ و بخشايش‌ وي‌ است‌. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ بر مبناي‌ سنت‌ نوح‌ (ع) ، بردن‌ نام‌خدا(ج)  در آغاز سوارشدن‌ بر كشتي‌ يا هر وسيله‌ سواري‌ ديگري‌ مستحب‌ است‌چنان‌كه‌ رسول‌ خداص در حديث‌ شريف‌ فرموده‌اند: «امان‌ امتم‌ از غرق‌ ـ وقتي‌كه‌ به‌كشتي‌ سوار مي‌شوند ـ اين است‌ كه‌ بگويند: بسم‌الله الملك )‏ وَمَا قَدَرُواْ اللّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قَالُواْ مَا أَنزَلَ اللّهُ عَلَى بَشَرٍ مِّن شَيْءٍ قُلْ مَنْ أَنزَلَ الْكِتَابَ الَّذِي جَاء بِهِ مُوسَى نُوراً وَهُدًى لِّلنَّاسِ تَجْعَلُونَهُ قَرَاطِيسَ تُبْدُونَهَا وَتُخْفُونَ كَثِيراً وَعُلِّمْتُم مَّا لَمْ تَعْلَمُواْ أَنتُمْ وَلاَ آبَاؤُكُمْ قُلِ اللّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ ‏( «انعام/‌91»، ﴿بِسْمِ اللّهِ مَجْرَاهَا وَمُرْسَاهَا إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏﴾  ‌».
آيه  42
‏متن آيه : ‏
‏ وَهِيَ تَجْرِي بِهِمْ فِي مَوْجٍ كَالْجِبَالِ وَنَادَى نُوحٌ ابْنَهُ وَكَانَ فِي مَعْزِلٍ يَا بُنَيَّ ارْكَب مَّعَنَا وَلاَ تَكُن مَّعَ الْكَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آن‌ كشتي‌، آنان‌ را در ميان‌ موجي‌ كوه‌ آسا مي‌برد» اين‌ تعبير، بيانگر شدت‌ هول ‌و هراسها و نيرومندي‌ توفاني‌ است‌ كه‌ تمام‌ روي‌ زمين‌ را فراگرفته‌ و پوشانده‌ بود ولي‌ خداوند(ج)  به‌ فضل‌ و رحمت‌ خويش‌ كشتي‌ و سرنشينان‌ آن‌ را به‌ رغم‌ آن‌ توفان‌ مهيب‌ و در دل‌ آن‌ موجهاي‌ كوه‌ پيكر كه‌ سرتاسر زمين‌ را فرا گرفته‌ بود، به‌سلامت‌ نگه‌ داشت‌ «و نوح‌، پسرش‌ را بانگ‌ در داد» به‌ قول