‌ هلاك‌كننده‌ مردم‌ شهرها به‌ستم‌ نيست‌ زيرا او برتر از آن‌ است‌ كه ‌ستم‌ كند بلكه‌ به‌ امتها عذر نمايانده‌ و فقط در صورتي‌ هلاكشان‌ مي‌كند كه‌ سزاوار اين‌ هلاكت‌ باشند و او با فرستادن‌ پيامبران‌ حامل‌ بيم‌ و اميد به‌سوي‌ مردم‌، پرده ‌پندار و غفلت‌ و بي‌خبري‌ را از جلو روي‌ آنان‌ برمي‌دارد. يا معني‌ اين‌ است: خداوند(ج) هلاك‌كننده‌ شهرها نيست‌ به‌ سبب‌ ستمي‌ كه‌ كرده‌اند، مگر بعد از برپاكردن‌ حجت‌ بر آنان‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:110.txt">آيه  77</a><a class="text" href="w:text:111.txt">آيه  78</a><a class="text" href="w:text:112.txt">آيه  79</a><a class="text" href="w:text:113.txt">آيه  80</a><a class="text" href="w:text:114.txt">آيه  81</a><a class="text" href="w:text:115.txt">آيه  82</a><a class="text" href="w:text:116.txt">آيه  83</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1091.txt">آيه  132</a><a class="text" href="w:text:1092.txt">آيه  133</a><a class="text" href="w:text:1093.txt">آيه  134</a><a class="text" href="w:text:1094.txt">آيه  135</a><a class="text" href="w:text:1095.txt">آيه  136</a><a class="text" href="w:text:1096.txt">آيه  137</a></body></html>آيه  132
‏متن آيه : ‏
‏ وَلِكُلٍّ دَرَجَاتٌ مِّمَّا عَمِلُواْ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و براي‌ هريك‌ طبق‌ كار و كردارشان‌ درجاتي‌ است‌» براي‌ هريك‌ از دو گروه‌ جن ‌و انس‌ در آخرت‌، برحسب‌ اعمالشان‌، درجات‌ و مراتب‌ متفاوتي‌ ـ در بهشت‌ يا دوزخ‌ ـ است‌ «و پروردگارت‌ از آنچه‌ مي‌كنند، غافل‌ نيست‌» ابويوسف‌ ومحمد ـ رحمهماالله ـ با اين‌ آيه‌ استدلال‌ كرده‌اند بر اين‌ كه: جنيان‌ نيز در برابر طاعت ‌حق‌ تعالي‌ پاداش‌ داده‌ مي‌شوند و به‌ بهشت‌ وارد مي‌شوند.
 
	آيه  133
‏متن آيه : ‏
‏ وَرَبُّكَ الْغَنِيُّ ذُو الرَّحْمَةِ إِن يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَسْتَخْلِفْ مِن بَعْدِكُم مَّا يَشَاءُ كَمَا أَنشَأَكُم مِّن ذُرِّيَّةِ قَوْمٍ آخَرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و پروردگار تو غني‌ و صاحب‌ رحمت‌ است‌» يعني: خداي‌ سبحان‌ از خلقش ‌بي‌نياز است‌، نه‌ به‌ خودشان‌ نيازي‌ دارد نه‌ به‌ عبادتشان‌، نه‌ ايمانشان‌ به‌ وي‌ نفعي‌ مي‌رساند، نه‌ كفرشان‌ به‌ وي‌ زياني‌ اما با وجود اين‌ بي‌نيازي‌، بر آنان‌ صاحب‌ رحمت‌ و مهرباني‌ است‌، كه‌ رحمت‌ وي‌ بر ايشان‌ با وجود كمال‌ بي‌نيازي‌، خود بيانگر منتهاي‌ فضل‌ و كرم‌ وي‌ است‌ و از رحمت‌ اوست‌ كه‌ آنان‌ را به‌ تكاليف ‌چندي‌ مكلف‌ كرده‌ است‌ تا ايشان‌ را در معرض‌ منافعي‌ هميشگي‌ قرار دهد «اگر بخواهد، شما را از ميان‌ مي‌برد» و با عذاب‌ ريشه‌كن‌ مي‌كند اي‌ بندگان‌ نافرمان‌! «وبعد از شما» يعني: بعد از نابود ساختنتان‌ «هركه‌ را بخواهد» از خلقش‌ «جانشين ‌مي‌سازد» از آنان‌ كه‌ نسبت‌ به‌ شما در برابر او فرمان‌ پذيرترند «همچنان‌ كه شما را از نسل‌ قومي‌ ديگر پديد آورد» به‌ قولي: مراد از آن‌ قوم‌، سرنشينان‌ كشتي‌ نوح‌(ع) اند.
 
	آيه  134
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ مَا تُوعَدُونَ لآتٍ وَمَا أَنتُم بِمُعْجِزِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«قطعا آنچه‌ به‌ شما وعده‌ داده‌ مي‌شود» از برانگيختن‌ در قيامت‌ و مجازات‌ در آخرت‌ «آمدني‌ است‌» خواه‌ناخواه‌ و به‌طور حتم‌ زيرا خداوند(ج) خلف‌ وعده ‌نمي‌كند «و شما گريزنده‌ نيستيد» از عذاب‌ من‌ و نمي‌توانيد مرا درمانده‌ كنيد. اعراب‌ مي‌گويند: «أعجزني‌ فلان: فلان‌ مرا درمانده‌ ساخت‌»؛ آن‌گاه‌ كه‌ از نزد وي‌ بگريزد و او نتواند خود را به‌ وي‌ برساند. اين‌ تعبير رد كننده‌ اين‌ پندار مشركان ‌است‌ كه‌ مي‌گفتند: «من‌ مات‌ فقد فات: هر كس‌ مرد؛ در حقيقت‌ فناي‌ ابدي‌ شد وجان‌ به ‌در برد». از ابي‌سعيد خدري‌(رض)  روايت‌ شده ‌است‌ كه‌ رسول‌ خداص درحديث‌ شريف‌ فرمودند: «يا بني آدم، إن كنتم تعقلون فعدوا أنفسكم من الموتى، والذي نفسي بيده إنما توعدون لآت وما أنتم بمعجزين: اي‌ فرزندان‌ آدم‌! اگر شما اهل‌ خرد و انديشه‌ هستيد، خود را از مردگان‌ بشماريد زيرا سوگند به‌ آن‌ ذاتي‌ كه‌ جانم‌ در يد اوست‌، آنچه‌ وعده‌ داده‌ شده‌ايد البته‌ آمدني‌ است‌ و شما گريزنده‌ نيستيد».
 
	آيه  135
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ يَا قَوْمِ اعْمَلُواْ عَلَى مَكَانَتِكُمْ إِنِّي عَامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَن تَكُونُ لَهُ عَاقِبَةُ الدِّارِ إِنَّهُ لاَ يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ پيامبرص «اي‌ قوم‌ من‌! بر حالت‌ خويش‌ عمل‌ كنيد» اين‌ جمله‌ داراي ‌دو معني‌ است:
1 ـ بر همان‌ راه‌ و روشي‌ كه‌ هستيد پايداري‌ كنيد، اگر مي‌پنداريد كه‌ بر جاده ‌هدايت‌ روان‌ هستيد.
2 ـ هرچه‌ در توان‌ شماست‌ انجام‌ دهيد و بر كفر و دشمني‌تان‌ پاي‌ بفشاريد.
«من‌ نيز عمل‌كننده‌ام‌» من‌ هم‌ بي‌پروا به‌ شما و بي‌آن‌ كه‌ به‌ كفرتان‌ اهميتي‌ بدهم‌، بر راه‌ و روش‌ و برنامه‌ خود پايبند و پايدار و مقاوم‌ و برقرار هستم‌ «به‌زودي‌ خواهيد دانست‌» چه‌كسي‌ برحق‌ است‌ و چه‌كسي‌ بر باطل‌ و به‌زودي‌ خواهيد دانست‌ «كه‌ عاقبت‌ پسنديده‌ سرا» يعني: پيروزي‌ و وراثت‌ زمين‌ در سراي‌ دنيا ونيك‌فرجامي‌ سراي‌ آخرت‌ «از آن‌ كيست‌» آيا از آن‌ ماست‌ يا از آن‌ شما؟ «بي‌گمان‌ ستمكاران‌» يعني: كافران‌ «رستگار نمي‌شوند» آري‌! خداي‌ عزوجل ‌وعده‌اش‌ را براي‌ پيامبرش‌ محقق‌ كرد و او را بر سرزمين‌هاي‌ مخالفانش‌ مسلط گردانيده‌ مكه‌ را براي‌ وي‌ گشود و او را بر تكذيب‌كنندگان‌ قومش‌ غالب‌ و بر كل ‌جزيره‌العرب‌ مسلط گردانيد و همه‌ اينها در حيات‌ آن‌ حضرت‌ص روي‌ داد و بعداز حيات‌ ايشان‌ در دوران‌ خلفاي ‌ايشان‌ نيز، شهرها و قلمروهاي‌ بزرگ‌ ديگري‌ فتح ‌گرديد.
در اين‌ آيه‌ خداي‌ سبحان‌ يكي‌ از شيوه‌هاي‌ ادبي‌ انذار و هشدار را كه‌ تعجيز و تحدي‌ است‌ و در قرآن‌ كريم‌ نمونه‌هاي‌ ديگري‌ نيز دارد، به‌كار برده‌ است‌.
 
آيه  136
‏متن آيه : ‏
‏ وَجَعَلُواْ لِلّهِ مِمِّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَالأَنْعَامِ نَصِيباً فَقَالُواْ هَذَا لِلّهِ بِزَعْمِهِمْ وَهَذَا لِشُرَكَآئِنَا فَمَا كَانَ لِشُرَكَآئِهِمْ فَلاَ يَصِلُ إِلَى اللّهِ وَمَا كَانَ لِلّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلَى شُرَكَآئِهِمْ سَاء مَا يَحْكُمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
در آيات‌ ذيل‌، خداي‌ عزوجل‌ انواعي‌ چند از احكامي‌ را كه‌ اهل‌ جاهليت‌ براي‌ خود اختراع‌ كرده ‌بودند، در ميان‌ مي‌گذارد، كه‌ نوع‌ اول‌ عبارت‌ است‌ از: «و براي‌خداوند از زراعت‌ و چهارپاياني‌ كه‌ خود او آفريده‌است‌، بهره‌اي‌ قائل‌ شدند و به‌ پندار خود گفتند كه: اين‌ سهم‌ براي‌ الله است‌ و اين‌ سهم‌ براي‌ شركايي‌ كه‌ ما مقرر كرده‌ايم‌» يعني: كفار عرب‌ براي‌ خداوند(ج) از آنچه‌ خود از كشت‌ و ميوه‌ درختان ‌و نسل‌هاي‌ چهارپايان‌ 