ان ‌همه‌ در آن‌» يعني: در جنين‌ مرده‌ «شريكند» و مرد و زن‌ هر دو از آن‌ مي‌خورند. از ابن‌عباس‌ك روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ فرمود: «اگر گوسفند، جنين‌ نر مي‌زاييد، آن‌را ذبح‌ مي‌كردند و فقط مردان‌ حق‌ تناول‌ از آن‌ را داشتند نه‌ زنان‌ و اگر جنين‌ ماده ‌مي‌زاييد، آن‌ را رها كرده‌ و ذبح‌ نمي‌كردند و اگر جنين‌، مرده‌ متولد مي‌شد، مردان‌ و زنان‌ همه‌ در آن‌ شريك‌ بودند چنان‌كه‌ حق‌ تعالي‌ در اين‌ آيه‌ فرموده ‌است‌». «خداوند به‌زودي‌ وصف‌ آنان‌ را جزا خواهد داد» يعني: به‌زودي‌ در برابر اين‌سخنان‌ و احكام‌ اختراعي‌شان‌ به‌ آنان‌ سزاي‌ مناسب‌ خواهد داد «زيرا او حكيم‌» است‌ در افعال‌ و اقوال‌ و شريعت‌ و مقدرات‌ خويش‌ «داناست‌» به‌ عقيده‌ واعمال‌ خير و شر بندگان‌ خويش‌ پس‌ جزاي‌ همه‌ را به‌ كاملترين‌ وجه‌ خواهد داد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:12.xml">جزء 1</a><a class="folder" href="w:html:183.xml">جزء 2</a><a class="folder" href="w:html:315.xml">جزء 3</a><a class="folder" href="w:html:463.xml">جزء 4</a><a class="folder" href="w:html:617.xml">جزء 5</a><a class="folder" href="w:html:762.xml">جزء 6</a><a class="folder" href="w:html:895.xml">جزء 7</a><a class="folder" href="w:html:1065.xml">جزء 8</a><a class="folder" href="w:html:1229.xml">جزء 9</a><a class="folder" href="w:html:1410.xml">جزء 10</a><a class="folder" href="w:html:1560.xml">جزء 11</a><a class="folder" href="w:html:1733.xml">جزء 12</a><a class="folder" href="w:html:1926.xml">جزء 13</a><a class="folder" href="w:html:2103.xml">جزء 14</a><a class="folder" href="w:html:2345.xml">جزء 15</a></body></html> آيه  77
‏متن آيه : ‏
‏ أَوَلاَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آيا نمي‌دانند كه‌ خداوند آنچه‌ را پوشيده‌ مي‌دارند» از كفر خويش‌ به‌ محمدص وتكذيب‌ وي‌ در هنگامي‌ كه‌ با همديگر خلوت‌ مي‌كنند «و آنچه‌ را آشكار مي‌كنند» از كار و سخنان‌ خود در هنگام‌ ملاقات‌ با مؤمنان‌ «مي‌داند؟».
 

آيه  140
‏متن آيه : ‏
‏ قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُواْ أَوْلاَدَهُمْ سَفَهاً بِغَيْرِ عِلْمٍ وَحَرَّمُواْ مَا رَزَقَهُمُ اللّهُ افْتِرَاء عَلَى اللّهِ قَدْ ضَلُّواْ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هرآينه‌ كساني‌ كه‌ فرزندان‌ خود را» يعني: دختران‌ خود را «كشتند» با زنده ‌به ‌گور كردنشان‌ «از روي‌ سفاهت‌ و ناداني‌» نه‌ از روي‌ حجت‌ عقلي‌ يا شرعي ‌«زيانكار شدند» سفاهت: سبك‌مغزي‌، كم‌خردي‌ و ناداني‌ است‌. آري‌! آنان‌ از روي‌ جهل‌ و كم‌ خردي‌ ندانستند كه‌ اين‌ خداوند(ج) است‌ كه‌ روزي ‌دهنده‌ فرزندانشان‌ است‌، نه‌ خودشان‌ «و» نيز زيانكار شدند كساني‌ كه‌ «آنچه‌ را خداوند روزيشان‌ داده‌ بود، حرام‌ كردند» از چهارپاياني‌ كه‌ آنها را «بحيره‌» و «سائبه‌» مي‌ناميدند «از روي‌ افترا به‌ خداوند» زيرا خداي‌ سبحان‌ هيچ‌ چيز از اين‌ اشيا را حرام‌ نكرده‌ است‌ «در حقيقت‌ آنان‌ گمراه‌ شدند و راه ‌يافته‌ نبودند» به‌سوي‌ راه ‌صواب‌ در اين‌ حرام‌ ساختن‌هاي‌ خويش‌.
از ابن‌عباس‌ك روايت‌ شده‌اس ت‌ كه‌ فرمود: «اگر دوست‌ داري‌ كه‌ از جهالت‌ اعراب‌ آگاه‌ شوي‌ پس‌ آيات‌ بعد از  صدوسوم‌ از سوره‌ انعام: ﴿قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُواْ ..﴾ را بخوان‌».   
 
آيه  141
‏متن آيه : ‏
‏ وَهُوَ الَّذِي أَنشَأَ جَنَّاتٍ مَّعْرُوشَاتٍ وَغَيْرَ مَعْرُوشَاتٍ وَالنَّخْلَ وَالزَّرْعَ مُخْتَلِفاً أُكُلُهُ وَالزَّيْتُونَ وَالرُّمَّانَ مُتَشَابِهاً وَغَيْرَ مُتَشَابِهٍ كُلُواْ مِن ثَمَرِهِ إِذَا أَثْمَرَ وَآتُواْ حَقَّهُ يَوْمَ حَصَادِهِ وَلاَ تُسْرِفُواْ إِنَّهُ لاَ يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اوست‌ كسي‌ كه‌ باغهاي‌ داربست‌دار» يعني: برداشته ‌شده‌ بر ستونها «و بدون‌ داربست‌ را» يعني: درختان‌ فروگذاشته‌ بر روي‌ زمين‌ را كه‌ بر ستونها برافراشته ‌نيستند «پديد آورد» به‌قولي: درختان‌ داربست‌دار (معروشات‌)، درختاني‌ است ‌كه‌ بر روي‌ زمين‌ پهن‌ مي‌شود، مانند انگور و خربزه‌ و خيار و غيره‌، يا به‌وسيله ‌ستونها برپا مي‌شود تا شاخه‌ها بر آن‌ فرو غلتد و درختان‌ بدون‌ داربست ‌(غيرمعروشات‌)، درختاني‌ است‌ كه‌ بر ساق‌ خود ايستاده ‌باشد، مانند درخت‌ خرما و ساير درختان‌ ستون‌دار «و پديد آورد درختان‌ خرما و زراعتي‌ را كه‌ محصولات‌ آن ‌گوناگون‌ است‌» يعني: بر وبار و طعم‌ و لذت‌ و ميوه‌ آن‌ و دانه‌ يا گوشتي‌ كه‌ از آن ‌مي‌خورند، گوناگون‌ است‌. بدين‌سان‌ خداي‌ عزوجل‌ با اين‌ گوناگوني‌ طعمها و لذتهايي‌ كه‌ براي‌ نوع‌ بشر آفريده‌ است‌، مهرباني‌اش‌ را بر بندگانش‌ منت‌ مي‌گذارد «و پديد آورد زيتون‌ و انار را كه‌ شبيه‌ به‌ يك‌ديگر و غيرشبيه‌اند» در رنگ‌ و طعم‌خود. تفسير اين‌ مفاهيم‌ در آيه‌ (99) گذشت‌ «بخوريد از ميوه‌هاي‌ آن‌ چون‌ ميوه ‌داد» هرچند كه‌ آن‌ ميوه‌ به‌ پختگي‌ نرسيد «و حق‌ آن‌ را در روز بهره‌برداري‌ از آن ‌بدهيد» به‌ قولي: اين‌ آيه‌ مبين‌ فرضيت‌ اداي‌ زكات‌ كشت‌ و ميوه‌ است‌. به‌ قولي ‌ديگر: بر مالك‌ واجب‌ است‌ تا در روز درويدن‌ و چيدن‌ كشت‌ و ميوه‌، بر مساكيني ‌كه‌ بر سر چيدن‌ محصول‌ حاضرند، مقداري‌ از آن‌؛ چون‌ يك‌ مشت‌، يا يك‌ دسته ‌و مانند آن‌ بدهد و آنان‌ را محروم‌ نكند. امام‌ ابوحنيفه: با تمسك‌ به‌ اين‌ آيه‌ و عام ‌بودن‌ حديث‌ نبوي‌اي‌ كه‌ بخاري‌ آن‌ را در اين‌ مورد از ابن‌عمرك روايت‌ كرده‌است‌، پرداخت‌ زكات‌ را در هرآنچه‌ كه‌ از زمين‌ مي‌رويد، چه‌ مواد خوراكي‌ باشد يا غيرآن‌ ـ بجز هيزم‌ و علف‌ خشك‌ و سبزيجات‌ تازه‌ و انجير و شاخه‌ خشك‌ درخت‌ خرما و ني‌بوريا (اقارون‌) و ني‌شكر ـ واجب‌ دانسته‌ است‌. آن‌ حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌عمرك اين‌ است: «در آنچه‌ كه‌ آسمان‌ آن‌ را آب ‌مي‌دهد، عشر است‌ و در آنچه‌ كه‌ به‌ وسيله‌ شتر يا به ‌وسيله‌ دلو و چرخ‌ آبكش‌آبياري‌ مي‌شود، نصف‌ عشر است‌».
اما رأي‌ جمهور فقها بر اين‌ است‌ كه: زكات‌ در كشت‌ و ميوه‌ واجب‌ نيست‌، مگر در آنچه‌ كه‌ قابل ‌بهره‌برداري‌ غذايي‌ و قابل‌ ذخيره‌كردن‌ باشد. وقت‌ وجوب ‌زكات‌ ـ به‌قول‌ راجح‌ كه‌ همانا رأي‌ ابوحنيفه: است‌ ـ روز چيدن‌ يا روز درو كردن‌ است‌ «ولي‌ اسراف‌ نكنيد» يعني: در خوردن‌ يا در صدقه‌ دادن‌ «كه‌ او اسراف‌كاران‌ را دوست‌ ندارد» زيرا آنان‌ حق‌ را پايمال‌ كرده‌ و از حد در گذشته‌اند.
ابن‌جريج‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويد: آيه‌ ﴿وَلاَ تُسْرِفُواْ ..﴾ درباره‌ ثابت ‌بن ‌قيس ‌بن‌ شماس‌ نازل‌ شد كه‌ خرماي‌ نخلستان‌ خود را چيد و گفت: هيچ‌كس‌ امروز نزد من‌ نمي‌آيد مگر اين‌ كه‌ او را اطعام‌ مي‌كنم‌ پس‌ تا شامگاه‌ مردم‌ را با چنان‌ دست‌و دلبازي‌اي‌ اطعام‌ كرد كه‌ هيچ‌ چي