ست: او را بر خود ضامن‌ گرفته‌ ايد «بي‌گمان‌ خدا از آنچه‌ مي‌كنيد، آگاه‌ است‌» پس‌ شما را در قبال‌ آن‌ جزا مي‌دهد.
 
	سوره نحل آيه  92
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ تَكُونُواْ كَالَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِن بَعْدِ قُوَّةٍ أَنكَاثاً تَتَّخِذُونَ أَيْمَانَكُمْ دَخَلاً بَيْنَكُمْ أَن تَكُونَ أُمَّةٌ هِيَ أَرْبَى مِنْ أُمَّةٍ إِنَّمَا يَبْلُوكُمُ اللّهُ بِهِ وَلَيُبَيِّنَنَّ لَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَا كُنتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» در شكستن‌ سوگندها و گسستن‌ پيمانها «مانند آن‌ زني‌ نباشيد كه‌ رشته‌ خود را» يعني: آنچه‌ را كه‌ بافته‌ بود «پس‌ از محكم‌ بافتن‌ آن‌» يعني: پس‌ از استوارساختن‌ و به‌ انجام‌ رساندن‌ آن‌ پارچه‌ بافته‌ شده‌ «يكي‌ يكي‌ از هم ‌گسست‌» يعني: اگر سوگندها و پيمانهايتان‌ را بشكنيد، همانند آن‌ زني‌ هستيد كه‌ تكه‌اي‌ را محكم‌ مي‌بافت، سپس‌ آن‌ را رشته‌رشته‌ از هم‌ مي‌گسست‌ و به‌ حال‌ اول ‌آن‌ بر مي‌گرداند. ابن‌كثير در بيان‌ سبب‌ نزول‌ مي‌گويد: «در مكه‌ زني‌ احمق‌ و ابله ‌بود كه‌ چون‌ رشته‌اي‌ را مي‌بافت، آن‌ را از هم‌ باز مي‌كرد و ديگر بار آن‌ رامي‌رشت‌ و باز آن‌ را از هم‌ مي‌گسست‌». «تا سوگندهاي‌ خود را در ميان‌ خود وسيله‌ تقلب‌ سازيد» دخل: نيرنگ، فريب، تقلب‌ و دغلي‌ است‌ «كه‌» اين‌ نيرنگ‌ و دغل‌ به‌ خيال‌ اين‌ است‌ كه‌ «گروهي‌ از گروهي‌ افزون‌ترند» از نظر تعداد و مال‌ و منال‌. يعني: شما براي‌ مردم‌ ـ وقتي‌ از شما در تعداد و مال‌ و منال‌ بيشتر باشند ـ سوگند مي‌خوريد تا به‌ شما اطمينان‌ كنند ولي‌ چون‌ بر آنان‌ امكان‌ غدر و خيانت‌ يافتيد، به‌ آنان‌ غدر مي‌كنيد.
هدف‌ آيه‌ كريمه، نهي‌ از بازگشتن‌ به‌ كفر به‌ سبب‌ فريفته‌ شدن‌ به‌ كثرت‌ كفار و كثرت‌ اموالشان‌ است‌. به‌ قولي: اين‌ هشداري‌ است‌ به‌ مؤمنان‌ از اين‌كه‌ مبادا به ‌بسياري‌ تعداد قريش‌ و فراواني‌ اموالشان‌ فريفته‌ شده‌ و بيعت‌ خود را با رسول‌ خدا ص نقض‌ كنند. مجاهد مي‌گويد: «اعراب‌ با حليفان‌ خويش‌ پيمان‌ مي‌بستند اما چون‌ گروهي‌ ديگر را از آنان‌ افزونتر و نيرومندتر مي‌ديدند، آن‌ پيمان‌ را شكسته‌ و با اين‌ گروه‌ نيرومندتر هم‌پيمان‌ مي‌شدند لذا از اين‌ كار منع‌ شدند». «جز اين‌ نيست‌ كه‌ خدا شما را به‌ آن‌ افزوني‌ مي‌آزمايد» يعني: شما را امتحان‌ مي‌كند كه‌ آيا به‌ ريسمان‌ وفا چنگ‌ مي‌زنيد، يا به‌ فزوني‌ مال‌ و شمار ديگران‌ فريفته‌ شده ‌عهد و بيعت‌تان‌ را مي‌شكنيد «و البته‌ براي‌ شما در روز قيامت‌ آنچه‌ را در آن‌ اختلاف ‌مي‌كرديد، بيان‌ مي‌كند» پس‌ در آن‌ روز، خداوند(ج)  حق‌ را نمايان‌ ساخته‌ و درجات‌ حق‌باوران‌ را بالا مي‌برد و در جانب‌ مقابل، باطل‌ و باطل‌پرستان‌ را نمايان ‌و عريان‌ كرده‌ عذابي‌ را كه‌ سزاوار آنند بر آنها فرود مي‌آورد.
 
	سوره نحل آيه  93
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ شَاء اللّهُ لَجَعَلَكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلكِن يُضِلُّ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ وَلَتُسْأَلُنَّ عَمَّا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر خدا مي‌خواست، قطعا شما را امتي‌ واحد قرار مي‌داد» كه‌ به‌ مقتضاي ‌سرشت‌ و غريزه، همانند فرشتگان‌ بر مدار طاعت‌ و انقياد قرار گرفته‌ و همه‌ با وفاق ‌تمام‌ سر در اين‌ راه‌ مي‌داشتيد و بر حق‌ و حقيقت‌ متفق‌ و همداستان‌ مي‌بوديد «ولي‌» حكمت‌ الهي‌ اقتضا كرد تا شما را در عرصه‌ اعتقاد و عمل‌ مختار بگذارد لذا بر اساس‌ اين‌ سنت‌ و حكمت‌ است‌ كه‌ «هر كه‌ را بخواهد گمراه‌ مي‌كند» يعني: خداوند(ج)  هركه‌ را كه‌ علم‌ ازلي‌ وي‌ بر آن‌ رفته‌ كه‌ او آزادانه‌ گمراهي‌ را انتخاب ‌مي‌كند، گمراه‌ مي‌كند و او را خوار و بي‌مقدار مي‌گرداند و اين‌ حكمي‌ عادلانه‌ از سوي‌ وي‌ درباره‌ آنان‌ است‌ بنابراين، آنان‌ بر اثر گمراهي، پيمان‌شكني‌ وسوگندشكني‌ را سهل‌ و ساده‌ مي‌پندارند «و هر كه‌ را بخواهد هدايت‌ مي‌كند» يعني: خداوند(ج)  هر كه‌ را كه‌ علم‌ ازلي‌ وي‌ بر آن‌ رفته‌ كه‌ او هدايت‌ را انتخاب‌ مي‌كند، با توفيق‌ دادنش‌ به‌ راه‌ هدايت‌ ـ به‌عنوان‌ فضلي‌ از سوي‌ خويش‌ ـ هدايت‌ مي‌كند پس‌ گمراه‌ ساختن‌ حق‌ تعالي، عدل‌ وي‌ است‌ و هدايت ‌كردن‌ وي، فضلش‌ «و البته ‌از چون‌ و چند آنچه‌ مي‌كرديد» از اعمال‌ در دنيا «از شما پرسيده‌ خواهد شد» در روز قيامت‌ و در برابر آن‌ جزا خواهيد يافت‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:2308.txt">آيه  94</a><a class="text" href="w:text:2309.txt">آيه  95</a><a class="text" href="w:text:2310.txt"> آيه  97</a><a class="text" href="w:text:2311.txt">آيه  98</a><a class="text" href="w:text:2312.txt"> آيه  99</a><a class="text" href="w:text:2313.txt"> آيه  100</a><a class="text" href="w:text:2314.txt">آيه  101</a><a class="text" href="w:text:2315.txt">آيه  102</a></body></html>سوره نحل آيه  94
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ تَتَّخِذُواْ أَيْمَانَكُمْ دَخَلاً بَيْنَكُمْ فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعْدَ ثُبُوتِهَا وَتَذُوقُواْ الْسُّوءَ بِمَا صَدَدتُّمْ عَن سَبِيلِ اللّهِ وَلَكُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ نهي‌ از سوگندشكني‌ را مجددا تكرار مي‌كند: «و زنهار، سوگندهايتان‌ را دستاويز تقلب‌ ميان‌ خود قرار ندهيد» مراد از اين‌ سوگندها؛ سوگند بيعت‌ با رسول‌ خدا ص و ديگر سوگندها است‌. بدين‌سان، خداي‌ عزوجل‌ كساني‌ را كه‌ با رسول‌ وي‌ ص بيعت‌ كرده‌اند، از شكستن‌ عهد اسلام‌ و ياري‌ دادن‌ دين‌ حق، نهي ‌مي‌كند «تا لغزش‌ قدمي‌ پس‌ از استواري‌اش‌ پيش‌ آيد» يعني: كسي‌ كه‌ پيمان ‌مي‌شكند، خطاي‌ بزرگي‌ مرتكب‌ شده‌ و چه‌ بسا كه‌ اين‌ لغزش‌ او را رهسپار ورطه ‌هلاك‌ گرداند؛ بعد از آن‌كه‌ در ثبات‌ و پايداري‌ بر پيمان، استوار و ثابت‌قدم‌ بوده ‌است‌ «و به‌سزاي‌ آن‌كه‌» مردم‌ را «از راه‌ خدا بازداشته‌ايد، عذاب‌ را بچشيد» در دنيا قبل‌ از آخرت‌ زيرا كسي‌كه‌ بيعت‌ را بشكند و مرتد شود، ديگران‌ نيز در اين‌ كار به ‌او اقتدا مي‌كنند پس‌ او در واقع‌ ديگران‌ را نيز از راه‌ خدا(ج)  باز داشته‌ است‌ چرا كه ‌با اين‌ كار خود سنت‌ بدي‌ را مرسوم‌ ساخته‌ لذا گناه‌ آن‌ و گناه‌ كسي‌ كه‌ از آن‌ الگوبرداري‌ كند، بر ذمه‌ وي‌ است‌ «و براي‌ شما عذابي‌ بزرگ‌ باشد» در آينده‌ كه‌ همانا عذاب‌ آخرت‌ است‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ از كلبي‌ روايت‌ شده‌ است: آيه‌ كريمه‌ در باره‌ مردي‌ از حضرموت‌ به‌نام‌ عبدان‌ بن‌ أشوع‌ نازل‌ شد كه‌ نزد رسول‌ خدا ص از امرأالقيس ‌كندي‌ شكايت‌ كرد و گفت: او در كنار زمين‌ من‌ زميني‌ دارد و بخشي‌ از زمين‌ من ‌را بريده‌ به‌ زمين‌ خودش‌ پيوند داده‌ و آن‌ را از من‌ ربوده‌ است‌. رسول‌ خدا ص به‌وي‌ فرمودن