ور دادند تا دستها و پاهايشان‌ را بريده‌ و بر چشمهايشان‌ ميخ‌ آهنين‌ بكوبند، سپس‌ آنان‌ را در آفتاب‌ افگنند تا به‌ ذلت‌ بميرند. و چنان‌ كردند.
 
سوره مائدة آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن قَبْلِ أَن تَقْدِرُواْ عَلَيْهِمْ فَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مگر كساني‌ كه‌ پيش‌ از آن‌ كه‌ بر آنان‌ دست‌ يابيد، توبه‌ كرده‌ باشند» يعني‌: در اين‌ صورت‌، حدود ياد شده‌ از آنان‌ ساقط مي‌شود، جز آنچه‌ كه‌ به‌ حق‌ بندگان ‌(حق‌العباد) مربوط باشد «پس‌ بدانيد كه‌ الله آمرزنده‌ مهربان‌ است» اگر توبه‌ كنند، آنان‌ را مي‌آمرزد و بر آنان‌ رحمت‌ آورده‌ و عذابشان‌ نمي‌كند.
لذا آيه‌ كريمه‌ آن‌ محارباني‌ را كه‌ قبل‌ از دست‌ يافتن‌ بديشان‌ توبه‌ مي‌كنند، از مجازات‌ استثنا كرده‌ است‌ بنابراين‌، محاربي‌ كه‌ قبل‌ از قدرت‌يافتن‌ بر وي‌ توبه ‌مي‌كند، به‌ هيچ‌ بندي‌ از بندهاي‌ مجازات‌ ياد شده‌ در آيه‌ قبل‌، مورد مجازات‌ قرارنمي‌گيرد. ولي‌ بعضي‌ از اهل‌ علم‌، ازجمله‌ احناف‌ برآنند كه‌: توبه‌ محارب ‌قبل‌ از قدرت‌يافتن‌ به‌ وي‌، مجازات‌ قصاص‌ و ساير حقوق‌ بندگان‌ را از وي‌ ساقط نمي‌گرداند. حكم‌ ديگري‌ كه‌ در مورد «محارب» وجود دارد، اين‌ است‌ كه‌: طالب‌ خون‌ (ولي‌دم‌) هيچ‌ سلطه‌ و اختياري‌ در مورد مجازات‌ محارب‌ قاتل‌ ندارد و عفوش‌ در مورد وي‌ جايز و نافذ نيست‌ بلكه‌ قضيه‌ موكول‌ به‌ امام‌ (حاكم‌) است‌ كه‌ در محدودده‌ اختياراتش‌ در قبال‌ وي‌ تصميم‌ بگيرد.
	سوره مائدة آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَابْتَغُواْ إِلَيهِ الْوَسِيلَةَ وَجَاهِدُواْ فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مؤمنان‌! از خداوند پروا داريد» با پرهيز از نواهي‌ وي‌ «و به‌سوي‌ او طلب ‌وسيله‌ كنيد» يعني‌: چيزي‌ را طلب‌ كنيد كه‌ شما را به‌ او نزديك‌ سازد. پس‌ «وسيله» به‌اتفاق‌ و اجماع‌ مفسران‌، عبارت‌ است‌ از: عمل‌ قربت‌ و طاعتي‌ كه‌ به‌ آن‌ قرب‌ الهي‌ خواسته‌ مي‌شود و از مصاديق‌ آن‌ تقوا و ديگر صفات‌ نيكي‌ است‌ كه‌ بندگان‌ با توسل‌ به‌ آن‌ به‌ پروردگارشان‌ تقرب‌ مي‌جويند. اما توسل‌ به‌ مخلوق‌، اگر به‌ معني‌ طلب‌ دعا از وي‌ باشد، در جايز بودن‌ آن‌ شكي‌ نيست‌؛ در صورتي‌ كه‌ آن‌ مخلوق ‌زنده‌ باشد، همان‌گونه‌ كه‌ عمر(رض) در هنگام‌ استسقا (دعاي‌ طلب‌ باران‌) به‌ حضرت‌ عباس‌(رض) عموي‌ پيامبراكرمص توسل‌ جست‌. ولي‌ اگر آن‌ مخلوق‌ مرده ‌باشد، توسل‌ به‌ وي‌ جايز نيست‌ و اين‌ گونه‌ توسل‌ از بدعت‌هايي‌ است‌ كه‌ هيچ‌يك ‌از سلف‌ صالح‌ آن‌ را انجام‌ نداده‌اند. امام‌ ابوحنيفه‌: نيز توسل‌جستن‌ به‌ يكي‌ ازبندگان‌ و قسم‌ دادن‌ خداوند متعال‌ را به‌ حق‌ يكي‌ از مخلوقات‌ وي‌، ناجايز دانسته‌ ورأي‌ ابن‌تيميه‌ نيز همين‌ است‌. بايزيد بسطامي‌ مي‌گويد: «استغاثه‌ مخلوق‌ به‌ مخلوق ‌مانند استغاثه‌ زنداني‌ به‌ زنداني‌ ديگر است». ليكن‌ علامه‌ «الوسي» در تفسير«روح‌ المعاني» با آن‌ كه‌ توسل‌ به‌ اسماءالله را ترجيح‌ مي‌دهد اما توسل‌ به‌رسول‌ خداص را در زندگي‌ و مرگشان‌ نيز جايز مي‌داند.
«و در راه‌ او جهاد كنيد» يعني‌: عليه‌ كساني‌ كه‌ دين‌ و آيين‌شان‌ مورد قبول‌ حق‌تعالي‌ نيست‌، با مالها، جانها و زبانهايتان‌ جهاد كنيد «باشد كه‌ رستگار شويد» بنابراين‌؛ تقوي‌، عمل‌ صالح‌ و جهاد، راه‌ رستگاري‌ است‌ پس‌ كسي‌ كه‌ در يكي‌ از اينها كوتاهي‌ كرد، قطعا در حركت‌ به‌سوي‌ رستگاري‌ كوتاهي‌ كرده ‌است‌.
 
	آيه  55
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَى لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْكُمُ الصَّاعِقَةُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ياد كنيد چون‌ گفتيد: اي‌ موسي‌! هرگز به‌ تو ايمان‌ نمي‌آوريم‌ تا خدارا آشكارانبينيم‌» مراد از جهره: ديدن‌ به‌ چشم‌ سر است‌. گويندگان‌ اين‌ سخن، هفتادتن ‌نخبگاني‌ بودند كه‌ موسي‌u بعد از گوساله‌پرستي‌ بني‌اسرائيل، آنان‌ را انتخاب‌ كرد و با خود به‌ كوه‌ طور برد تا به‌ درگاه‌ خداوند متعال‌ عذرخواهي‌ كنند «پس‌ صاعقه‌شما را فروگرفت‌» يعني: آتشي‌ از آسمان‌ به‌ شما زد و همه‌ مرديد «درحالي‌كه‌مي‌نگريستيد» يعني: اين‌ رخداد را به‌ چشم‌ سر مي‌ديديد. دليل‌ عذاب‌ كردنشان ‌اين‌ بود كه‌ آنان‌ خواستار امري‌ شدند كه‌ خداوند (ج)به‌ آن‌ در دنيا اجازه‌نداده‌است، و آن‌ درخواست‌ رؤيت‌ وي‌ به‌ چشم‌ سر بود. اما رؤيت‌ حق‌ تعالي‌ درآخرت‌ حق‌ است‌ و احاديث‌ صحيح‌ به‌ تواتر خبر داده‌اند كه‌ بندگان‌ پروردگارشان‌را در آخرت‌ مي‌بينند، و احاديث‌ بر اين‌ امر دلالت‌ قطعي‌ دارند.
 
سوره مائدة آيه  36
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْ أَنَّ لَهُم مَّا فِي الأَرْضِ جَمِيعاً وَمِثْلَهُ مَعَهُ لِيَفْتَدُواْ بِهِ مِنْ عَذَابِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَا تُقُبِّلَ مِنْهُمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«در حقيقت‌، اگر تمام‌ آنچه‌ در زمين‌ است‌ براي‌ كافران‌ باشد و مثل‌ آن‌ را نيز با آن‌ داشته‌ باشند تا به‌وسيله‌ آن‌ خود را از عذاب‌ روز قيامت‌ باز خرند، هرگز از آنان‌ قبول ‌نمي‌شود و براي‌ آنان‌ است‌ عذابي‌ دردناك» پس‌ هيچ‌ راه‌ نجاتي‌ فرارويشان‌ نيست‌.
 
 <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:842.txt">آيه  37</a><a class="text" href="w:text:843.txt">آيه  38</a><a class="text" href="w:text:844.txt"> آيه  39</a><a class="text" href="w:text:845.txt"> آيه  40</a><a class="text" href="w:text:846.txt"> آيه  41</a></body></html>سوره مائدة آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ يُرِيدُونَ أَن يَخْرُجُواْ مِنَ النَّارِ وَمَا هُم بِخَارِجِينَ مِنْهَا وَلَهُمْ عَذَابٌ مُّقِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«مي‌خواهند كه‌ از دوزخ‌ بيرون‌ آيند، در حالي‌ كه‌ از آن‌ بيرون‌ آمدني‌ نيستند و براي ‌آنان‌ عذابي‌ پايدار است» اين‌ عذاب‌ دائم‌ و پايدار، براي‌ كفار است‌ نه‌ براي ‌گنهكاران‌ مسلمين‌ زيرا گنهكاران‌ مسلمين‌ بعد از معذب ‌شدن‌ در دوزخ‌ به‌اندازه‌ گناهانشان‌، از آن‌ بيرون‌ آورده‌شده‌ و به‌ بهشت‌ وارد ساخته‌ مي‌شوند چنان‌كه‌ در احاديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌.
 
	سوره مائدة آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُواْ أَيْدِيَهُمَا جَزَاء بِمَا كَسَبَا نَكَالاً مِّنَ اللّهِ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
چون‌ خداي‌ سبحان‌ حكم‌ «محارب» را كه‌ به‌ زورگيري‌ علني‌ اموال‌ مردم‌ و راهزني‌ آشكار مي‌پردازد، بيان‌ داشت‌، اكنون‌ به ‌دنبال‌ آن‌، حكم‌ دزد (سارق‌) را كه‌ به‌ رب