« ذَرْ » : ترك كن . رها كن . بگذار . از ماده ( وذر ) . « خَوْض‌ » : فرو رفتن در باطل مراد است .‏
 
آيه  92
‏متن آيه : ‏
‏ وَهَذَا كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ مُبَارَكٌ مُّصَدِّقُ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَلِتُنذِرَ أُمَّ الْقُرَى وَمَنْ حَوْلَهَا وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَهُمْ عَلَى صَلاَتِهِمْ يُحَافِظُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏اين ( قرآن ) كتابي است كه ما آن را فرو فرستاده‌ايم ( همان گونه كه تورات را قبلاً فرو فرستاده‌ايم ) . پرخير و بركت است ( و تا به قيامت ماندگار مي‌ماند ) . تصديق‌كننده همه كتابهاي ( آسماني از قبيل تورات و انجيل ) است كه پيش از آن نازل شده‌اند .  ( آن را فرو فرستاده‌ايم ) تا با آن ( اهل ) مكّه و كسان دور و بر آن ( يعني همه مردمان جهان ) را ( از خشم خدا ) بترساني . كساني كه به آخرت ايمان دارند بدان ايمان مي‌آورند ( چرا كه اميد به ثواب و هراس از عقاب ايشان را بدين امر وا مي‌دارد . و هم بدان سبب ) آنان بر ( اداي به موقع و به گونه شايسته ) نماز خود ، محافظت مي‌ورزند .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« مُبَارَكٌ » : پرخير و بركت . دراز آهنگ و ديرپاي . « مَا بَيْنَ يَدَيْهِ » : مراد همه كتابهاي آسماني پيش از قرآن است . « أُمَّ الْقُرَيا » : مراد مكّه است كه از هر سو مسلمانان رو بدان مي‌دارند و به سوي آن نماز مي‌خوانند . « مَنْ حَوْلَهَا » : كساني كه در پيرامون مكّه در همه اقطار زمين زندگي كرده و مي‌كنند ( نگا : انعام / 19 و 90 ، فرقان / 1 ، سبأ / 28 ) .‏
 
آيه  93
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللّهِ كَذِباً أَوْ قَالَ أُوْحِيَ إِلَيَّ وَلَمْ يُوحَ إِلَيْهِ شَيْءٌ وَمَن قَالَ سَأُنزِلُ مِثْلَ مَا أَنَزلَ اللّهُ وَلَوْ تَرَى إِذِ الظَّالِمُونَ فِي غَمَرَاتِ الْمَوْتِ وَالْمَلآئِكَةُ بَاسِطُواْ أَيْدِيهِمْ أَخْرِجُواْ أَنفُسَكُمُ الْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُونِ بِمَا كُنتُمْ تَقُولُونَ عَلَى اللّهِ غَيْرَ الْحَقِّ وَكُنتُمْ عَنْ آيَاتِهِ تَسْتَكْبِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏چه كسي ستمكارتر است از كسي كه دروغي بر خدا ببندد ( و بگويد كه كتابي بر كسي نازل نشده است . يا اين كه بگويد : خدا را فرزند و انباز است ) يا اين كه بگويد : به من وحي شده است ، و بدو اصلاً وحي نشده باشد ( از قبيل : مُسَيْلمه كذّاب و أَسْوَد عَنسي و طُلَيْحه أَسَدي . ) و يا كسي كه بگويد : من هم همانند آنچه خدا ( بر محمّد ) نازل كرده است خواهم آورد !  ( چرا كه قرآن افسانه‌هاي گذشتگان است و شعري بيش نيست ، اگر بخواهم مثل آن را مي‌گويم و مي‌سرايم ! ) . اگر ( حال همه ستمگران ، از جمله اين ) ستمكاران را ببيني ( و بداني كه چه وضع نابهنجار و دور از گفتاري دارند ) در آن هنگام كه در شدائد مرگ فرو رفته‌اند و فرشتگان دستهاي خود را ( به سوي آنان ) دراز كرده‌اند ( و بر بناگوششان تپانچه و بر پشتشان تازيانه مي‌زنند و بديشان مي‌گويند : اگر مي‌توانيد از اين عذاب الهي ) خويشتن را برهانيد . اين زمان به سبب دروغهائي كه بر خدا مي‌بستيد و از ( پذيرش ) آيات او سرپيچي مي‌كرديد ، عذاب خواركننده‌اي مي‌بينيد .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« إفْتَرَيا » : سرهم كرد . به هم بافت . « لَوْ تَرَيا » : اگر مي‌ديدي . اگر مي‌دانستي . « غَمَرَاتِ » : جمع غَمْرَة ، شدائد . « أَخْرِجُوا أَنفُسَكُمْ » : جان بدهيد . قالب تهي كنيد . خويشتن را برهانيد . خود را از اين عذاب به در كشيد . « أَلْيَوْمَ » : امروز . مراد زمان است كه هنگام جان كندن است و سرآغاز عذاب آخرت مي‌باشد ؛ و يا منظور روز قيامت است . « الْهُونِ » : ذلّت و خواري . در اينجا به معني پست‌كننده و خواركننده است . « تَسْتَكْبِرُونَ » : خويشتن را بزرگتر از آن مي‌ديديد كه آيات خدا را بپذيريد . از روي دشمنانگي خود را فراتر مي‌گرفتيد از اين كه .‏
 
آيه  94
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَى كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَتَرَكْتُم مَّا خَوَّلْنَاكُمْ وَرَاء ظُهُورِكُمْ وَمَا نَرَى مَعَكُمْ شُفَعَاءكُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيكُمْ شُرَكَاء لَقَد تَّقَطَّعَ بَيْنَكُمْ وَضَلَّ عَنكُم مَّا كُنتُمْ تَزْعُمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏( روز رستاخيز پروردگار به مردم مي‌فرمايد : اكنون ) شما تك و تنها ( و به دور از خويشان و ياران و مال دنيا ، حيات دوباره يافته‌ايد و براي حساب و كتاب ، يك‌يك و لخت و عور ) به سوي ما برگشته‌ايد ؛ همان گونه كه روز نخست شما را آفريديم ( و برهنه و عريان و بدون هيچ گونه توشه و توان ، به صحنه جهان گسيل داشتيم ) و هرچه به شما داده بوديم ، از خود به جاي گذاشته‌ايد ( و دست خالي بدينجا آمده‌ايد ) و ميانجيگراني را با شما نمي‌بينيم كه گمان مي‌برديد ( در نزد خدا به ياريتان مي‌شتابند و ) آنان در خودِ ( پرستش و عبادت ) شما شريك ( و سهيم با خدا ) هستند ! ديگر پيوند شما گسيخته است ( و روابط خويشي و دوستي و پدري و فرزندي و فرمانبري و فرماندهي پاك بريده است و تمام پندارها و تكيه‌گاهها ) و چيزهائي كه گمان مي‌برديد ( كه كاري از آنها ساخته است ) از ( ديد ) شما گم و ناپديد گشته است .‏
 
‏توضيحات : ‏
‏« فُرَادَيا » : جمع فَرْد يا فَريد ، يك‌يك . تك و تنها . بريده و جداي از ياران و بتان و اموال و اولاد . حال ضمير ( و ) است . « خَوَّلْنَاكُمْ » : به شما داده‌ايم . بهره شما كرده‌ايم . « شُفَعَآءَ » : ميانجيگران . مراد اشخاص و چيزهائي است كه در بزرگ‌داشتشان مي‌كوشيدند و به نامشان قرباني مي‌كردند و برايشان نذر و نذور مي‌نمودند ، تا در پيشگاه خدا براي آنان شفاعت كنند و ايشان را به خدا نزديك گردانند .  ( نگا : انعام / 136 ، يونس / 18 ، زمر / 43 ) . « زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فِيكُمْ شُرَكَآءُ » : گمان مي‌برديد كه آنان در اداره امور و پرورش نفوس شما با خدا شريك و سهيمند ، و لذا مستحق عبادت و پرستش مي‌باشند . « تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ » : ميانتان جدائي افتاد . فاعل ( تَقَطَّعَ ) از سياق كلام مفهوم است كه ( ما ) است . تقدير چنين است : تَقَطَّعَ ما بَيْنَكُمْ مِنَ الرَّوابِطِ .‏
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1045.txt">آيه  95</a><a class="text" href="w:text:1046.txt">آيه  96</a><a class="text" href="w:text:1047.txt">آيه  97</a><a class="text" href="w:text:1048.txt">آيه  98</a><a class="text" href="w:text:1049.txt">آيه  99</a><a class="text" href="w:text:1050.txt">آيه  100</a><a class="text" href="w:text:1051.txt">آيه  101</a></body></html>آيه  95
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللّهَ فَالِقُ الْحَبِّ وَالنَّوَى يُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَمُخْرِجُ الْمَيِّتِ مِنَ الْحَيِّ ذَلِكُمُ اللّهُ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
‏اين خدا است كه دانه و هسته را مي‌شكافد ( و گياه و درخت از آنها مي‌روياند . همو است كه ) زنده را از مرده ، و مرده را از زنده بيرون مي‌آورد ( از قبيل آفريدن انسان از خاك ، و توليد شير از حيوان ) . اين ( چنين قادر توانائي ) خداي شما است . پس چگونه ( پس از اين بيان ، از عبادت يزدان به 