تِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ »!! و مقصود از الْمَثُلَاتُ و عقوبت‌ها، عذاب‌هائی است که بر اقوام گذشته فرود آمده. 
و جملة: لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَيهِ... دلالت دارد که از رسول خدا(ص) معجزه می‌خواستند، و خدا در جواب ایشان فرموده فقط تو منذری، و اما معجزه به اختیار و ارادة تو نیست. این آیه رد است بر کسانی که برای مرشدان و اقطاب و یا امامان هزاران معجزه جعل نموده‌اند. 
بدانکه: لِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ ، عطف است بر مُنْذِرٌ که خبر است از برای أَنْتَ. پس معنی چنین می‌شود: تو منذری و تو برای هر قومی هادی می‌باشی. و اگر «واو» آن، واو استیناف باشد معنی چنین می‌شود: تو منذری و برای هر قومی چه از گذشتگان و چه از آیندگان، هدایت کننده‌ای از انبیاء و علماء. آیه 8 الی 10
متن آیه:
اللَّهُ يعْلَمُ مَا تَحْمِلُ كُلُّ أُنْثَى وَمَا تَغِيضُ الْأَرْحَامُ وَمَا تَزْدَادُ وَكُلُّ شَيءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدَارٍ(الرعد/8) عَالِمُ الْغَيبِ وَالشَّهَادَةِ الْكَبِيرُ الْمُتَعَالِ(الرعد/9) سَوَاءٌ مِنْكُمْ مَنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَمَنْ جَهَرَ بِهِ وَمَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّيلِ وَسَارِبٌ بِالنَّهَارِ(الرعد/10)
ترجمه: خدا می‌داند آنچه را که هر زنی و یا هر ماده‌ای حامله می‌شود و آنچه را رحم‌ها می‌کاهد و آنچه را می‌افزاید و هر چیزی نزد او بمقدار است(8) دانای به غیب و آشکار بزرگست و برتر است(9) یکسان است از شما نزد خدا آنکه گفت خود را پنهان کند و آنکه آن را آشکار گرداند و آنکه در شب مخفی باشد و در روز آشکارا(10). 
نکات: در این آیه تذکر است بر اینکه خدا به تمام معلومات جزئی و کلی داناست، هر زنی و یا هر ماده‌ای حامله می‌شود می‌داند دختر است یا پسر و یا نر است و یا ماده. به راه سعادت می‌رود و یا شقاوت، و آنچه رحم زن ساقط می‌کند و یا از خود طفل می‌کاهد و ناقص می‌کند و یا به اصل خلقت آن می‌افزاید و یا دوقلو و سه قلو زیاد می‌شود. مختصر آنکه به تمام کیفیات رحم داناست. 
و جملة: كُلُّ شَيءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدَارٍ ، دلالت دارد که هر چیز را بمقدار لازم خلق کرده و هر چیز اندازه و مقدار دارد، و از آن اندازه که خلق فرموده کم و زیاد نمی‌شود و گرنه فاسد می‌شود. موجودات مجردة از جسم و غیرمجرده همه اندازه دارند. مثلا؛ روح انسان اندازه‌ای دارد، و مقصود از غیب چیزی است که نظر مخلوق پنهانست حتی انبیاء و ملائکه نمی‌دانند. و مقصود از کبیر، بزرگی مقدار و حجم نیست بلکه مقصود بزرگی قدرت و عظمت است. آیه 11
متن آیه:
لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِنْ بَينِ يدَيهِ وَمِنْ خَلْفِهِ يحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ لَا يغَيرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يغَيرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ وَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِقَوْمٍ سُوءًا فَلَا مَرَدَّ لَهُ وَمَا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَالٍ
ترجمه: فرشتگانی پی در پی از جلو او و از پشت سر او وجود دارد که به امر خدا او را حفظ می‌کنند، براستی که خدا تغییر نمی‌دهد آنچه را که راجع به قومی است تا اینکه ایشان تغییر دهند آنچه راجع به خودشان است، و چون خدا بدی قومی را بخواهد، پس برای آن برگردانیدنی نیست و برای ایشان جز خدا هیچ سرپرستی نباشد(11) 
نکات: برای هر انسانی فرشتگانی مامورند که او را از آفات و حوادث گوناگون و فساد حفظ کنند؛ طبق بسیاری از احادیث. 
بنابراین ممکن است مقصود از مُعَقِّبَاتٌ  همان فرشتگان باشد. و ممکن است جملة لَهُ مُعَقِّبَاتٌ صفت باشد برای سَارِبٌ بِالنَّهَارِ  که در آیة قبل ذکر شد. پس معنی چنین می‌شود: نزد خدا یکسان است آن کس که خود را پنهان کند و آن کس که بیرون آید با گماشتگانی از جلو و عقب خود که حافظین او باشند، که همه مقهور ارادة حق می‌باشند. 
جملة: فَلَا مَرَدَّ لَهُ، دلالت دارد چون خدا ارادة سوئی کند نمی‌توان ارادة حق را برگرداند. و جملة: مَا لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَالٍ ، دلالت دارد که ملت اسلام اکنون مورد غضب خدا ومحل ارادة سوء او می‌باشند، زیرا والی ندارند و سرپرستی برای خود انتخاب نکرده‌اند، و لذا علی(ع) در جواب رسالت ابو درداء و ابو هریره به معاویه می‌نویسد: «و الواجب فی حکم الله و حکم الإسلام علی المسلمین بعد ما یموت إمامهم أن لا یعملوا عملا و یحدثوا حدثا و لا یقدموا یدا و لا رجلا و لا یبدءوا بشئ قبل أن یختاروا لأنفسهم إماما ...» و چون مسلمین به این کار اقدام ننموده‌اند و بلکه بکلی از قوانین اسلامی بی‌اطلاع می‌باشند طبق این آیه مورد غضب حق‌تعالی واقع شده‌اند. آیه 12 الی 13
متن آیه:
هُوَ الَّذِي يرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَطَمَعًا وَينْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَ(الرعد/12) وَيسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَالْمَلَائِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ وَيرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَيصِيبُ بِهَا مَنْ يشَاءُ وَهُمْ يجَادِلُونَ فِي اللَّهِ وَهُوَ شَدِيدُ الْمِحَالِ(الرعد/13)
ترجمه: اوست آنکه به شما برق را برای ترسانیدن و برای امیدوار کردن می‌نمایاند و ابرهای سنگین بار را پدید می‌آورد (12) و رعد تسبیح می‌کند بستایش او و فرشتگان از ترس او و صاعقه‌ها را می‌فرستد، پس آن را به هر کس که بخواهد می‌رساند، و ایشان دربارة خدا مجادله می‌کنند و عقوبت او سخت است(13). 
نکات: حق‌تعالی در این آیات چند عدد از آیات قدرت خود را ذکر نموده: 
اول: برق است که غالباً قبل از باریدن در هوا ابر ظاهر می‌شود، و چون برقی زد عده‌ای که منتظر بارانند امیدوار می‌شوند مانند آنانکه در زمین چیزی کاشته‌اند و یا زراعت ایشان آب نخورده و یا هوای ایشان کثیف شده. و عده‌ای دیگر می‌ترسند مانند آنانکه چیزی را گذاشته برای خشکیدن در آفتاب، و یا جنسی دارد که در میان باران فاسد می‌شود. و اما آیات قدرت بودن برق، از این جهت است که برق جنبة آتشی و حرارت دارد و از میان ابرها که تر ورطوبت است وضدیت با حرارت و آتش دارد، ایجاد می‌گردد إیجاد الضد من الضد، و این دلیل بزرگی است بر عدم تصادف و وجود قادر قاهری که آن را به وجود می‌آورد. 
دوم: از آیات قدرت خدا، ایجاد ابرهای سنگین است در جو هوا و بالای فضا، پس اگر از دریا متصاعد شده دلیل است بر قدرتی که او را بالا برده و اگر خود بخود در هوا ایجاد شده محتاج به موجد حکیم قادری است. و باضافه اگر از زمین یا از دریا متصاعد شده چون به فضای سرد می‌رسد و تبدیل به آب می‌شود باید یک مرتبه بر زمین بریزد نه بطور مختلف گاهی طولانی و گاهی غیرطولانی، گاهی درشت و گاهی ریز. 
سوم: از آیات قدرت او، رعد است، و رعد صدای غرشی است که در هوای ابری ایجاد می‌شود، در این رعد اقوالی است که بعضی می‌گویند: صوتی است که از فشار ابرها بر یکدیگر ایجاد می‌شود، بعضی می‌گویند: صدای ملکی است که ابرها را می‌راند. بهرحال ایجاد چنین صوتی دلالت دارد بر قدرتی که منزه است از جهل و عجز و دارای حکمت و تدبیر است، و همین دلالت آن تسبیح آن است. و مقصود از جملة: هُمْ يجَادِلُونَ فِي اللَّهِ، کسانی است که دربارة 