عد آن از آن خانه به الْبَيتِ الْعَتِيقِ تعبیر شده که عتیق و عتیقه به چیزی کهنه و قدیمی می‌گویند. و جملة «وَأَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ....» دلالت دارد که باید امام و زعیم مسلمین اعلام کند و مردم را به حج خانة کعبه دعوت نماید. 
و از جملة: أَيامٍ مَعْلُومَاتٍ استفاده می‌شود که باید اول و نهم و دهم ذی الحجه معلوم گردد، یعنی در استهلال مراقبت نمایند تا روز نهم و دهم مشتبه نگردد تا اینکه تکبیرات خود را در آن روزهای معین بگویند. و مقصود از ذکر همان الله أکبر و تکبیراتی است که پس از نماز عید اضحی و سایر نمازها گفته می‌شود. 
جملة: فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا دلالت دارد که اضحیه و قربانی‌ها باید خورده شود و به فقراء و مساکین إطعام گردد، نه اینکه روی خاک مقابل آفتاب بماند و متعفن گردد و بالأخره تبذیر و اسراف شود و به زیر خاک مدفون شود، بلکه باید سردخانه‌ای فراهم کنند. آیه 30 الی 32
متن آیه:
ذَلِكَ وَمَنْ يعَظِّمْ حُرُمَاتِ اللَّهِ فَهُوَ خَيرٌ لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَأُحِلَّتْ لَكُمُ الْأَنْعَامُ إِلَّا مَا يتْلَى عَلَيكُمْ فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثَانِ وَاجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ(الحج/30) حُنَفَاءَ لِلَّهِ غَيرَ مُشْرِكِينَ بِهِ وَمَنْ يشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَنَّمَا خَرَّ مِنَ السَّمَاءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيرُ أَوْ تَهْوِي بِهِ الرِّيحُ فِي مَكَانٍ سَحِيقٍ(الحج/31) ذَلِكَ وَمَنْ يعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ(الحج/32)
ترجمه: این است مناسک و آداب حج و آنکه محرمات خدا را بزرگ شمرد برای او خوبست و چهارپایان برای شما حلال شده مگر آنچه بر شما تلاوت می‌شود، پس، از بت‌های پلید اجتناب کنید و از گفتن قول بیجا دوری نمائید(30) خالص و متمایل به خدا باشید و به او شرک نیاورید و آنکه به خدا شرک آورد پس گویا از آسمان سقوط کرده و مرغان او را بربایند و پاره پاره کنند یا باد او را سرازیر سازد در وادی دوری(31) اینچنین است و آنکه شعائر إلهی را بزرگ شمرد پس آن از پرهیز دلهاست(32). 
نکات: حرمات چیزهائی است که خدا حرام کرده از آداب حج و یا مطلقا هر چه حرام باشد چه در حج و چه در غیر حج. آنچه در قرآن به حرام ذکر شده پنج چیز است: (1- بیت الحرام کعبه. 2- مسجد الحرام. 3- بلد الحرام. 4- شهر الحرام. 5- مشعر الحرام). 
حُنَفَاءَ وصف کسی است که از باطل صرفنظر و متمایل به حق گردد. در جملة: «فَكَأَنَّمَا خَرَّ...» مشرک تشبیه شده به آنکه خود را از آسمان پرت کند و مرغان لاشخور بدن او را بربایند و یا بادها و شیطان او را به وادی بیچارگی و بدبختی بیندازند. در اینجا تشبیه مفردات و مرکبات هر دو بعمل آمده است. آیه 33 الی 35
متن آیه:
لَكُمْ فِيهَا مَنَافِعُ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى ثُمَّ مَحِلُّهَا إِلَى الْبَيتِ الْعَتِيقِ(الحج/33) وَلِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنْسَكًا لِيذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَى مَا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعَامِ فَإِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَلَهُ أَسْلِمُوا وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِينَ(الحج/34) الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَالصَّابِرِينَ عَلَى مَا أَصَابَهُمْ وَالْمُقِيمِي الصَّلَاةِ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ ينْفِقُونَ(الحج/35)
ترجمه: برای شما در آن تا مدت نامبرده شده بهره‌هائی است سپس جای (نحر) آن ناحیة خانة کهن است(33) و برای هر امتی محل عبادت و قربانی قرار دادیم تا نام خدا را یاد کنند بر آنچه خدا روزی ایشان نموده از چهارپایان زبان بسته پس إله شما إله یگانه است که به او تسلیم شوید و بشارت بده صاحبان دلهای آرام را(34) آنانکه چون یاد خدا شود دلهاشان بترسد و بر آنچه به ایشان رسد صابر باشند و آنانکه نماز را بپا دارند و از آنچه روزی ایشان کردیم انفاق می‌کنند(35). 
نکات: مقصود از کلمة فِيهَا در «لَكُمْ فِيهَا مَنَافِعُ....» بحسب ظاهر شعائر قربانی است که بهره بردارای آنها عبارتست از شیر و کرک و پشم و فرزند و سواری بر آنها تا وقتی که به قربان‌گاه برسند. 
ولی ضمیر فِيهَا  اگر برگردد به مطلق شعائر یعنی واجبات و محرمات و عمل به آنها بهره‌هائی دارد تا أَجَلٍ مُسَمًّى، و أَجَلٍ مُسَمًّى وقت آمدن مرگ و رفع تکلیف است. و مقصود از الْبَيتِ الْعَتِيقِ، خانة کعبه است که از غرق و یا از تسلط جبارین آزاده مانده و الْعَتِيقِ چنانکه ذکر شد بمعنی قدیم نیز آمده یعنی خانة کعبه قدیمی‌ترین محل عبادت است: و الْمُخْبِتِينَ یعنی؛ مطیعین و خاضعین و مخلصین و مطمئنین آمده، ولی چون حق‌تعالی در جملة: «الَّذِينَ.....» آن را تفسیر کرده احتیاج به توضیح ندارد. آیه 36 الی 37
متن آیه:
وَالْبُدْنَ جَعَلْنَاهَا لَكُمْ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيهَا خَيرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيهَا صَوَافَّ فَإِذَا وَجَبَتْ جُنُوبُهَا فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْقَانِعَ وَالْمُعْتَرَّ كَذَلِكَ سَخَّرْنَاهَا لَكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ(الحج/36) لَنْ ينَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَكِنْ ينَالُهُ التَّقْوَى مِنْكُمْ كَذَلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَبَشِّرِ الْمُحْسِنِينَ(الحج/37)
ترجمه: و حیوانات تنومند را برای شما از شعائر إلهی قرار دادیم برای شما در آنها خیر است پس نام خدا را بر آنها یاد کنید در حالی که ایستاده و صف کشیده‌اند پس چون به پهلو سقوط کنند از آنها بخورید و شخص قانع و وارد را اطعام کنید، بدینگونه آنها را برای شما تسخیر کردیم تا شما شکرگزارید(36) گوشت‌ها و خون‌های آنها هرگز به خدا نرسد ولیکن پرهیزگاری شما به او می‌رسد بدینگونه آنها را تسخیر کرد برای شما تا خدا را برای آنکه شما را هدایت کرده بزرگ شمارید و نیکوکاران را بشارت بده(37). 
نکات: مقصود از صَوَافَّ این است که حیوان بر پا ایستاده و چهار دست و پا را بترتیب بر زمین نهاده باشد و کیفیت نحر شتر این است که هر دو دست آن را از زانو تا پنجة او بر یکدیگر به بندند و تیغ در طرف راست سینة او فرو برند. و در گاو چهار دست و پای او را به بندند و دم او را رها کنند و چون در زمان جاهلیت خون قربانی به در و دیوار کعبه و یا بر بت‌های خود می‌مالیدند و آن را وسیلة تقرب می‌دانستند خدا نهی نموده و فرموده: «لَنْ ينَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا»، پس مقصود اطاعت و پرهیزگاری است چنانکه فرموده: «ينَالُهُ التَّقْوَى مِنْكُمْ» جملة: «لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ»، اشاره به همان تکبیراتی است که پس از نمازهای ایام عید گفته می‌شود: «الله أکبر لا إله إلا الله و الله أکبر و لله الحمد علی ما هدانا و له الشکر علی ما أولینا و الله أکبر علی ما رزقنا من بهیمة الأنعام». و جملة: «جَعَلْنَاهَا لَكُمْ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ» دلالت دارد که شعائر إلهی را خود خدا باید معین کند ولی در زمان ما بسیاری از شعائر