 از آنچه كه آدميزادگان از آن ناراحت مي‌شوند ملائكه نيز از آن ناراحت و اذيت مي‌شوند».

آيا معني حديث مذكور اين است كه اگر كسي يكي از اشياي فوق را بخورد تا سه روز اجازه‌ي نماز خواندن در مسجد را ندارد؟ يا اين‌كه منظور از آن اين است كه خوردن اينها براي كسي كه نماز جماعت بر او لازم است جايز نيست؟

ج: حضور مسلمان در مسجد براي نماز جماعت با دهن بدبو و آزار دهنده مكروه است، اين بدبويي بخاطر خوردن پياز... و يا بخاطر چيز ديگري مانند دخانيات باشد. با علم به اين‌كه دخانيات علاوه از بوي بد به علت زيان‌آور بودنش حرام بوده و داخل در آيه‌ي157 از سوره‌ي اعراف مي‌باشد كه الله تعالي مي‌فرمايد: [وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ]

 «و حلال مي‌سازد براي ايشان پاكيزه‌ها را و حرام مي‌كند برايشان ناپاكيزه‌ها را».

 همچنين آيه‌ي 4 از سوره‌ي مائده بر همين امر دلالت مي‌كند: 

[يَسْأَلُونَكَ مَاذَا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ ]

«از تو مي‌پرسند كه چه چيزي براي آن‌ها مباح شده است، بگو: اشياي پاكيزه برايتان مباح شده‌اند».

مسلّم است كه دخانيات از طيبات نيست و بدين ترتيب معلوم مي‌شود كه مواد مخدر از محرّمات محسوب مي‌شود. اما محدود بودن نرفتن به مسجد تا سه روز بي‌اصل و اساس است، بلكه اين حكم بستگي به وجود بوي بد دارد، بنابراين هر زماني كه اين بو زايل بگردد (ولو قبل از سه روز) كراهيت حضور به مسجد نيز از بين مي‌رود. چون حكم به اعتبار وجود و عدم آن همراه با علتش دور مي‌زند. بنابراين اگر فتواي تحريم حضور در مساجد به علت وجود بوي بد صادر شود قطعاً فتوايي قوي خواهد، زيرا اصل در نهي، حرمت است، همان طور ‌كه اصل در امر وجوب است، مگر آن كه دليل ديگري وجود داشته باشد كه خلاف آن را ثابت كند.

شيخ ابن باز – مجموع فتاوا و مقالات متنوعه (12/82)
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. بخاري (853-856)، (5452،5451) و مسلم (564،563). در صحيحين جمله‌ي «ثلاثه ايامٍ » وجود ندارد. آري! كلمه ثلاثاً بعد از عبارت (فلا يقربنّ مسجدنا) در آخر حديث در ورايت ابوداود (3824) آمده است ليكن مدرج است يعني از كلام راوي است نه سخن پيامبر صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ و معني‌اش اين است كه رسول الله صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ اين نهي را تا سه بار تكرار فرمودند.        (والله اعلم)[68] حكم عجله و دويدن براي رسيدن به ركعت

س: بسياري از مسلمانان حريص‌اند كه هيچ بخشي از نماز را از دست ندهند، بنابراين وقتي به مسجد مي‌آيند و صداي امام را مي‌شنوند كه در حال نماز است شروع به دويدن كرده و با شتاب به مسجد مي‌آيند، حكم اين عمل چيست؟

ج: شتاب و دويدن كاري نامناسب و مكروه است، رسول الله صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ فرموده است: «إِذَا أَتَيْتُمُ الصَّلاةَ فَعَلَيْكُمْ بِالسَّكِينَةِ، فَمَا أَدْرَكْتُمْ فَصَلُّوا، وَمَا فَاتَكُمْ فَأَتِمُّوا»[1]

«با آرامش و وقار به نماز بياييد، هر مقداري كه به امام رسيديد، آن مقدار را با او بخوانيد و بعد از سلام امام؛ باقي مانده‌ي نمازتان را تكميل كنيد».

[إِذَا سَمِعْتُمْ الْإِقَامَةَ فَامْشُوا إِلَى الصَّلَاةِ وَعَلَيْكُمْ بِالسَّكِينَةِ وَالْوَقَارِ، وَلَا تُسْرِعُوا؛ فَمَا أَدْرَكْتُمْ فَصَلُّوا وَمَا فَاتَكُمْ فَأَتِمُّوا]

« هرگاه اقامه را شنيديد با آرامش و وقار به نماز برويد، عجله نكنيد، هر مقداري كه به امام رسيديد، آن مقدار را با او بخوانيد و بعد از سلام امام؛ باقي مانده‌ي نمازتان را تكميل كنيد.» [2]

سنت است كه انسان گام زنان، با خشوع و بدون شتاب به سوي نماز بيايد و با گام‌هاي معمولي همراه با متانت و خشوع خود را به صف برساند.

شيخ ابن باز – فتاواي اسلاميه (1/218 - 219)
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. بخاري (635) و مسلم (603)
[2] بخاري (635) و مسلم (603)[69] حكم لازم دانستن مصافحه بعد از نماز

س: مصافحه بعد از نماز چه حكمي دارد، آيا در اين مورد فرقي بين نماز فرض و نفل وجود دارد؟

ج: در اصل مصافحه به وقت ملاقات مشروع است، رسول الله صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ وقتي كه اصحابش را مي‌ديد با آنها مصافحه مي‌كرد و صحابه رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُم نيز هنگامي كه با هم ملاقات مي‌كردند مصافحه مي‌نمودند.

 انس[1] و شعبي[2] گفته‌اند: «كان أَصْحابُ النَّبي صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ إذا تَلاَقُوْا تَصَافَحُوْا، و إذا قَدِمُوْا مِنْ سَفَرٍ تَعَانَقُوْا»[3] 

«اصحاب پيامبر صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ وقتي كه همديگر را ملاقات مي‌كردند مصافحه مي‌نمودند و هرگاه از سفر برمي‌گشتند يكديگر را به آغوش مي‌گشيدند.»

 طلحة بن عبيدالله رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كه يكي از ده يار بهشتي است؛ در مسجد پيامبر صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ از ميان مجلس پيامبر صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ بلند شد و به سوي كعب بن مالك رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ توبه‌اش را پذيرفته بود شتاب و با او مصافحه كرد و قبولي توبه‌اش را به او تبريك گفت. اين عمل در ميان مسلمانان از زمان رسول الله صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ و بعد از ايشان امري مشهور است.

پيامبر صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ در حديثي فرموده: «مَا من مُسْلَميْنَ يَلْتَقَيانِ فيتصافحانِ الا تحاتَّتْ عَنْهُماً ذُبونُهُمَا كَمَا يَتَحَاتُّ عَنِ الشَّجَرَةِ وَرَقُهَا»[4] 

«هر گاه دو مسلمان كه يكديگر را مي‌بينند و با هم مصافحه مي‌كنند، گناهانشان مي‌ريزد همان گونه كه برگ درختان مي‌ريزد».

مصافحه به هنگام ملاقات در مسجد يا در صف نيز مستحب است. اگر دو نفر قبل از نماز با هم مصافحه نكرده باشند، بعد از آن با هم مصافحه بكنند، تا اين‌كه اين سنت بزرگ محقق شده، دوستي‌ها تثبيت شود و دشمني‌ها زدوده شود.

ليكن اگر كسي با كسي قبل از اداي فريضه مصافحه نكرده باشد مي‌تواند بعد از دعا و اذكار مشروع با وي مصافحه كند؛ اما آنچه برخي از مردم انجام مي‌دهند و بلافاصله پس از سلام دوم مبادرت به مصافحه مي‌كنند، بنده براي آن هيچ اصل و اساسي نديده‌ام، بلكه ظاهراً اين عمل مكروه است. چون دليل آن به اثبات نرسيده است و براي نمازگزار مستحب است كه در اين حالت به خواندن اذكار شرعي مباردت ورزد، اذكاري كه رسول الله صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ بعد از نماز فريضه مي‌خواند.

اما در نمازهاي نفل، مصافحه، پس از سلام مشروع و جايز است اگر قبل از دخول در نماز مصافحه نكرده باشند و چنانچه قبل از نماز مصافحه كرده باشند همان مصافحه برايشان كافي است.

شيخ ابن باز – فتاواي مهم و متعلق به نماز (13/348)
--------------------------------------------------------------------------------
[1] الطبراني في الأوسط (97) قال في «مجمع» (8/36) : «رجاله ر