رد، در مسير به ( حرة الوبرة )[3] رسيد، مردي از پهلوانان عرب به گروه پيغمبر ملحق شد، اصحاب چون او را ديدند خوش حال شدند،‌ اين مرد پس از ملاقات با رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم ، به ايشان گفتند : آمده ام تا با تو همراه باشم و به شما كمك كنم. پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم فرمود:« تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ؟» « آيا به الله و رسول ايمان داري » پاسخ داد: خير؛ پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم فرمود: « فَارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ» « برگرد من هرگز از مشرك كمك نمي گيرم » عايشه رضي الله عنها مي گويد: آن مرد برگشت و در مسير دوباره در مكاني به نام ( الشجرة ) با ما بر خورد كرد و همان خواسته ي اولي را مطرح نمود و پيامبر دوباره پاسخ اولي را به او داد. » آن مرد در جواب گفت: خير. پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم فرمود: « فَارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ » برگرد من از مشرك هرگز كمك نمي گيرم. آن مرد دوباره برگشت، در بار سوم دوباره در ( بيداء ) با پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم برخورد نمود،‌ و همان صحبتهاي دفعه اول رد و بدل شد و پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم به او فرمود: « تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ؟» آيا به الله و رسولش ايمان داري؟ گفت: بله؛ پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم فرمود: « فَانْطَلِقْ » در ركاب ما حركت كن.[4] 

 اين حديث شريف، بهترين راهنما براي براي ترك استعانت از مشركين است. ‌مسلمانان نبايد در ارتش خود غير مسلمان استخدام كند اعم از عرب و يا غير عرب؛‌ زيرا كافر دشمن مسلمان است، نمي توان به او اعتماد نمود. تا دشمنان بدانند كه مسلمانان به آنان نياز ندارند، بنابر اين هرگاه مسلمانان به ريسمان الهي چنگ زنند و صداقت و راستي را سرلوحه ي كار خويش قرار دهند، قطعاً پيروز خواهند شد. زيرا نصرت در دست پروردگار است نه ديگران. و به مؤمنان وعده داده كه با نيروها و تجهيزات اندك آنان را ياري مي رساند هر چند كه نيرو و تجهيزات اندكي داشته باشند. آنگونه كه براي مسلمانان صدر اسلام اتفاق افتاد، اين آيه بيانگر همين مطلب است.

« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ (118) » [ آل عمران: 118]

« اي مؤمنان ! بيگانگان را همراز خود مگيريد، چون آنها از هيچگونه آسيب رساني در حق شما كوتاهي نمي كنند؛ دوست دارند شما در رنج باشيد، همانا كينه از گفتارشان پيداست، آنچه دلهايشان پنهان مي دارد بزگتر است به راستي ما آيات را براي شما بيان كرديم اگر انديشه كنيد.» 

بنابراين، مسلمانان از قرآن و سنت درس بگيرند و بياموزند كه چگونه قرآن و سنت با موضوع دوستي و موالات با كفار با جديت برخورد نموده است و از كمك گرفتن از كافران بر حذر داشته است؛ بايد دانست كه پروردگار به مصالح و منافع بندگانش آگاه تر است و به آنان مهربانتر از خودشان است. چنانچه در اين كار فايده اي مي بود پروردگار آن را براي ما جايز قرار مي داد. اما چون پروردگار از انجام و عاقبت اين كار خبر دارد و از مفسده و عواقب وخيم اين كار آگاه است، از آن نهي فرموده و مرتكب آن  را توبيخ نموده است و در آيات قرآن خبر داده است كه اطاعت از كفار و خروج آنان با ارتش مسلمانان به ضرر مسلمانان است و جز رسوايي چيزي به بار نمي آورد.

 الله تعالي مي فرمايد: « يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا يَرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ (149) بَلِ اللَّهُ مَوْلَاكُمْ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ (150)»[ آل عمران]

« اي مؤمنان!‌ اگر از كافران پيروي كنيد، شما را به عقب باز مي گردانند و آنگاه خسارت زده باز مي گرديد. آري فقط الله تعالي مولاي شماست و هم او بهترين ياري كنندگان است.» 

الله تعالي فرموده است :« لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ مَا زَادُوكُمْ إِلَّا خَبَالًا وَلَأَوْضَعُوا خِلَالَكُمْ يَبْغُونَكُمُ الْفِتْنَةَ وَفِيكُمْ سَمَّاعُونَ لَهُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ (47) » [توبه: 47] 

« اگر با شما بيرون آمده بودند جز ترديد و تباهي در كارتان نمي افزودند، و در بين شما رخنه مي كنند، تفرقه و فتنه مي انداختند، و در ميان شما براي خود جاسوساني دارند، و الله تعالي به [حال] ستمكاران آگاه است.»

همين تعداد از آيات قرآن در مورد دوري از كافران و عدم استعانت از آنان كافي است و ما را متوجه عواقب وخيم دوستي با كفار مي كند كه الله تعالي همه مسلمانان را از آن نجات دهد .

 الله تعالي مي فرمايد :« وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ» [توبه: 71] « مردان و زنان با ايمان يار و دوست يكديگرند.» 

الله تعالي مي فرمايد :« وَالَّذِينَ كَفَرُوا بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ إِلَّا تَفْعَلُوهُ تَكُنْ فِتْنَةٌ فِي الْأَرْضِ وَفَسَادٌ كَبِيرٌ (73)»[انفال: 73] 

« و كافران نيز دوست و حامي يكديگرند اگر [اين همياري ] را انجام ندهيد ف فتنه و فساد بزرگي در زمين روي خواهد داد .» 

الله تعالي بيان مي كند كه مؤمنان دوست و برادر يكديگرند و كافران دوست و برادر همديگر هستند. هر گاه مسلمانان دوستي و برادري ميان خودشان را فراموش كنند و بجاي دوستي با يكديگر، دست دوستي به سوي دشمنان دراز كنند، فتنه و فساد فراگير خواهد شد، زيرا دلها دچار شك و ترديد مي شوند و توجه و اعتماد بسوي كفار تقويت مي شود و مسلمانان به سوي كفار تمايل پيدا مي كنند و در نتيجه مسلمانان با كفار همنشين شده و حق و حقيقت  بر مسلمانان پوشيده مي شود. آنگونه كه امروزه به كثرت در ميان مسلمانان مشاهده مي كنيم كه اكثر مدعيان ايمان و اسلام با كفار رابطه ي دوستانه برقرار كرده اند و در بسياري از مسائل، حق برآن مشتبه شده است كه بين حق و باطل، هدايت و گمراهي و اولياي رحمن و اولياي شيطان فرقي قائل نيستند؛ و در نتيجه ضرر و فساد جبران ناپذيري بر پيكر امت اسلامي و مسلمانان وارد شده است. برخي از رهبران ملي گرايان معتقد به دوستي با نصاري كه مي توان از آنان طلب كمك و ياري نمود با استناد از اين آيه:« لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قَالُوا إِنَّا نَصَارَى» [مائده: 82]

 « يهوديان و مشركان را از همه مردم در دشمني با مؤمنان سخت تر خواهي يافت، و بي ترديد نزديك تر از همه به مهر و محبت مؤمنان، كساني را خواهد يافت كه گفتند: ما نصاري هستيم.»

ملي گرايان بر اين باور هستند كه اين آيه بيانگر جواز دوستي با نصاري است؛ زيرا نصاري در دوستي از ديگ