گرچه دور باشد (3) خواهر (4) خاله«خواهر مادر» (5) عمه«خواهر پدر» (6) دختر برادر (7) دختر خواهر. این هفت بوسیله حرمت نسبی است (8) مادر شیر دهنده (9) خواهر شیری. این دو بوسیله شیر است (10) مادر زن (11) دختر زن هرگاه به مادرش دخول شده باشد (12) زن پدر (13) زن پسر. این چهار بوسیله زناشوئی است (14) خواهر زن واین از لحاظ جمع است وحرمت آن موقت است.
جمع کردن در بین زن و عمه اش روانیست وهمچنان در بین زن وخاله اش جمع روانیست. هرچه به سبب نسب حرام باشد بوسیله شیر دادن هم حرام است.
پنج عیب سبب پس دادن زن است: (1) دیوانگی (2) جُذام (3) بَرَص (4) رتق«بسته شدن محل جماع بوسیله گوشت» (5) قَرن«بسته شدن محل جماع بوسیله استخوان».
پنج عیب سبب رد شدن مرد است: (1) دیوانگی (2) جذام (3) برص (4) جُبّ«قطع ذکر یا قسمتی از آن» (5) عُنَّه«قادر نبودن بر جماع».


<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:256.txt">عربي</a><a class="text" href="w:text:257.txt">ترجمه</a></body></html>فصل : و يُسْتَحَبُّ تَسْمِيَةُ الْمَهْرِ فی النِّکَاحِ فَإنْ لَمْ يُسَمَّ صَحَّ الْعَقْدُ و وَجَبَ الْمَهْرُ بِثَلاَثَةِ أَشْيَاءَ أَنْ يَفْرِضَهُ الزَّوْجُ عَلَی نَفْسِهِ أَوْ يَفْرِضَهُ الْحَاکِمُ أَوْ يَدْخُلَ بِهَا فَيَجِبُ مَهْرُ الْمِثْلِ و لَيْسَ لِأَقَلِّ الصِّدَاقِ ولاَ لِأَکثَرِهِ حَدٌّ و يَجُوزُ أَنْ يَتَزَوَّجَهَا عَلَی مَنْفَعَةٍ مَعْلُومَةِ و يَسْقُطُ بِالطَّلاَقِ قَبْلَ الدُّخُولِ نِسْفُ الْمَهْرِ.
مستحب است نامیدن مهریه در عقد نکاح واگر نامیده نشود عقد جائز است وبوسیله سه چیز پرداخت مهریه واجب می شود: (1) خود شوهر آن را معلوم کرده باشد با رضایت زن (2) حاکم آن را معلوم کرده باشد (3) دخول، ونفس دخول مهرالمثل را واجب می کند، برای حدّاقل و حداکثر مهریه حدّی نیست. نکاح کردن زن بر سود معلوم رواست، وطلاق قبل از دخول نصف مهریه را ساقط می کند.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:259.txt">عربي</a><a class="text" href="w:text:260.txt">ترجمه</a></body></html>فصل : و الْوَلِيْمَةُ عَلَی الْعُرْسِ مُسْتَحَبَّةٌ و الإِجَابَةُ إِلَيْهَا وَاجِبَةٌ إِلاَّ مِنْ عُذْرٍ.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:27.txt">عربي</a><a class="text" href="w:text:28.txt">ترجمه</a></body></html>ولیمه «طعام» عروسی مستحب است و در صورت دعوت کردن اجابت آن واجب است مگر عذری باشد.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:262.txt">عربي</a><a class="text" href="w:text:263.txt">ترجمه</a></body></html>فصل : و التَّسْوِيَةٌ فی الْقَسْمِ بَيْنَ الزَّوْجَاتِ وَاجِبَةٌ و لاَيَدْخُلُ عَلَی غَيْرِ الْمَقْسُومِ لَهَا لِغَيْرِ حَاجَةٍ و إذَا أَرَادَ السَّفَرَ اقْرَعَ بَيْنَهُنَّ و خَرَجَ بِالَّتِی تَخْرُجُ لَهَا الْقُرْعَةُ وإذَا تَزَوُّجَ جَدِيدَةً خَصَّهَا بِسَبْعِ لَيَالٍ إنْ کَانَتْ بِکْراً و بِثَلاَثٍ إنْ کَانَتْ ثَيِّباً وإذَا خَافَ نُشُوزَ الْمَرْأَةِ و عَظَهَا فَإنْ أَبَتْ إلاَّ النُّشُوزَ هَجَرَهَا فَإنْ أَقَامَتْ عَلَيْهِ هَجَرَهَا و ضَرَبَهَا و يَسْقُطُ بِالنُّشُوزِ قَسْمُهَا و نَفَقَتُهَا.
مساوات: مساوات در نوبۀ زنان واجب است ودر نوبۀ یکی از آنان نباید به منزل دیگری برود مگر ضرورتی باشد. وهرگاه زنی تازه را بیاورد اگر بِکر باشد هفت روز و اگر بیوه باشد سه روز را به وی اختصاص دهد. هرگاه به مسافرت برود باید در بین زنانش قرعه بکشد وبه اسم هر کدام باشد آنرا با خود ببرد. هرگاه مرد از نشوز واطاعت نکردن زن به ترسد اول باید وی را پند دهد ودر صورت عدم اطاعت مضاجعت«همخوابگی» او را ترک کند واگر باز عدم اطاعت را نشان داد او را بزند نشوز سبب سقوط نوبه ونفقه می باشد.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:265.txt">عربي</a><a class="text" href="w:text:266.txt">ترجمه</a></body></html>فصل : و الْخُلْعُ جَائِزٌ عَلَی عِوَضٍ مَعْلُومٍ و تَمْلِکُ بِهِ الْمَرْأَةُ نَفْسَهَا و لاَرَجْعَةَ لَهُ عَلَيهَا إلاَّ بِنِکَاحٍ جَدِيدٍ و يَجُوزُ الْخُلْعُ فی الطُّهْرِ وفی الْحَيْضِ و لاَيَلْحَقُ الْمُخْتَلِعَةَ الطَّلاَقُ.
در احکام خلع: خلع در لغت به معنی کندن ودر اصطلاح شرع جدائی است بوسیله عوض مقصود از طرف زن و خلع بر عوض معلوم رواست و بوسیله پرداخت آن زن مالک نفس خود می شود و مرد نمی تواند او رارجعت دهد مگر به نکاح تازه، در طُهر و همچنان در حیض خلع جائز است خلع عدد طلاق را نمی کاهد زیرا خلع فسخ است نه طلاق به خلاف طلاق رجعیه که از عدد طلاق می کاهد.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:268.txt">عربي</a><a class="text" href="w:text:269.txt">ترجمه</a></body></html>فصل : و الطَّلاَقُ ضَرْبَانِ صَرِيْحٌ و کِنَايَةٌ فَالصَّرِيْحُ ثَلاَثَةُ أَلْفَاظٍ الطَّلاَقُ و الْفِرَاقُ و السَّرَاحُ و لاَيَفْتَقِرُ صَرِيْحُ الطَّلاَقِ إلَی النِّيَّةِ و الْکِنَايَةُ کُلُّ لَفْظٍ احْتَمَلَ الطَّلاَقَ و غَيْرَهُ و يَفْتَقِرُ إلَی النِّيَّةِ و النِّسَاءُ فِيهِ ضَرْبَانِ ضَرْبٌ فی طَلاَقِهِنَّ سُنَّةٌ و بِدْعَةٌ وَهُنَّ ذَوَاتُ الْحَيْضِ فَالسُّنَّةُ أَنْ يُوقِعَ الطَّلاَقَ فی طُهْرٍ غَيْرِ مُجَامِعٍ فِيهِ و الْبِدْعَةُ أَنْ يُوقِعَ الطَّلاَقَ فی الْحَيْضِ أَوْ فی طُهْرٍ جَامَعَهَا فِيهِ و ضَرْبٌ لَيْسَ فی طَلاَقِهِنَّ سُنَّةٌ و لاَ بِدْعَةٌ وَهُنَّ أَرْبَعٌ الصَّغِيْرَةُ و الآيِسَةُ و الْحَامِلُ و الْمُخْتَلِعَةُ الَّتِی لَمْ يَدْخُل بِهَا.
طلاق دو نوع است: (1) صریح (2) کنایه.
طلاق صریح سه لفظ است: (1) لفظ طلاق (2) فراق«جدائی» (3) سَراح«رها کردن». طلاق صریح احتیاج به نیّت ندارد کنایه لفظی است که احتمال طلاق وغیر طلاق را دارد ونیازمند نیّت است.
وزنان در طلاق دو نوعند: (1) در طلاق آنان سنت وبدعت است و آنان زن هائی هستند که در حیض باشند وسنت آن است که زن در طٌهر باشد و در آن طُهر جماعی واقع نشده باشد، و در این صورت طلاق مانعی ندارد و طلاق بدعت آن است که زن در حیض باشد ویا در طهری باشد که در جماع واقع شده باشد.       (2) طلاق نه سنت و نه بدعت است و آنان چهار صنفند: (1) زوجه صغیره (2) آیسه که از حیض منقطع گشته است به سبب پیری (3) حامل (4) زوجه ای که آن را خلع نموده وبه او دخول نکرده باشد.

فصل : و الَّذِی يَنْقُضُ الْوُضُوءَ سِتَّةُ أَشْيَاءَ مَاخَرَجَ مِنَ السَّبِيْلَيْنِ و النَّومُ عَلَی غَيْرِ هَيْئَةِ الْمُتَمَکِّنِ و زَوَالُ الْعَقْلِ بِسُکْرٍ أَو مَرَضٍ و لَمْسُ الرَّجُلِ الْمَرْأَةَ الأَجْنَبِيَّةَ مِنْ غَيْرِ حَائِلٍ و مَسُّ فَرْجِ الآدَمِیِّ بِبَاطِنِ الْکَفِّ و مَسُّ حَلْقَةِ دُبُرِهِ عَلَی الْجَدِيدِ.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:271.txt">عربي</a><a class="text" href="w:text:272.txt">ترجمه</a></body></html>فصل : و يَمْلِکُ الْحُرُّ ثَلاَثَ تَطْلِيقَاتٍ و الْعَبْدُ تَطْلِيقَتَيْنِ و يَصِحُّ الإسْتِثْنَاءُ فی الطَّلاَقِ إذَا وَصَلَهُ بِهِ و يَصِحُّّ تَعْلِيقُهُ بِالصِّفَةِ و الشَّرْط