عن أبي أَيُّوبَ خَالِدِ بنِ زيد، رضي اللَّه عنه قال: سمعتُ رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقول: « لَوْلا أَنَّكُمْ تُذنبُون، لخَلَقَ اللَّهُ خَلقاً يُذنِبون، فَيَسْتَغْفِرُون، فَيَغْفِرُ لَهُمْ » رواه مسلم.

423- ابو ايوب خالد بن زيد رضی الله عنه روايت می کند که:
از رسول الله صلی الله عليه وسلم  شنيدم که می فرمود: اگر شما گناه نمی کرديد، همانا خداوند مردمی را می آفريد که گناه کرده و بعداً از خداوند آمرزش  طلبند و بر ايشان بيامرزد.
ش: طبيبی می گويد: مفهوم حديث  بی اهميت جلوه دادن گناه نيست، بلکه اين است که خداوند تعالی چنانچه نيکی به نيکوکاری را دوست می دارد، گذشت از گنهکاران را نيز دوست می دارد و مقصد او تعالی آن نبوده که بندگان را چون ملائکه منزه و پاک از گناه بگرداند، بلکه در ميان شان کسی را آفريده که به خواست خويش بسوی گناه تمايل می کند، پس او را مکلف نموده از آن بپرهيزد و به او توبهء بعد از گناه را شناسانده است. پس هرگاه به آن وفا کند که چه بهتر، ور نه توبه در برابرش قرار دارد و منظور آنحضرت صلی الله عليه وسلم اين بوده که هرگاه شما چون فرشته معصوم می بوديد، حتی خداوند گروهی را می آفريد که گناه نمايند تا در برابر گناه شان صفت غفوريت و آمرزش الهی متجلی گردد.

424- وعن أبي هريرة ، رضي اللَّه عنه، قال: كُنَّا قُعوداً مَع رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم، مَعَنا أَبُو بكْر وَعُمَر، رضي اللَّه عنهما في نَفَر، فَقَامَ رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم مِنْ بَيْن أَظْهُرنَا، فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا، فَخَشَينا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا، فَفَزَعْنا، فَقُمْنَا، فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزع، فَخَرجتُ أَبْتَغِي رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم، حَتَّى أَتَيتُ حَائِطاً لِلأَنْصَارِ وَذَكَرَ الحديث بطُوله إِلى قوله: فقال رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « اذْهَبْ فَمَنْ لَقِيتَ وَرَاءَ هَذَا الحَائِطِ يَشْهَدُ أَنْ لا إِلَه إلاَّ اللَّه، مُسْتَيقِناً بهَا قَلَبُهُ فَبَشِّرْهُ بِالجَنَّةِ » رواه مسلم.

424- ابو هريره رضی الله عنه روايت می کند که:
ما نزد رسول الله صلی الله عليه وسلم  نشسته بوديم و با ما ابوبکر و عمر رضی الله عنهما و چند نفری وجود داشتند. پيامبر صلی الله عليه وسلم از ميان برخاسته و مدتی دير کردند، ترسيديم شايد به ايشان در دوری از ما گرفتاريی پيش آمده باشد و سخت به هراس افتاديم و برخاستيم و من اولين کسی بودم که ترسيد و به جستجوی رسول الله صلی الله عليه وسلم  برآمدم تا اينکه به ديوار باغی از انصار رسيدم – و حديث را به درازا ذکر نموده تا که گفت – سپس رسول الله صلی الله عليه وسلم  فرمود: برو با هر که در پشت اين باغ روبرو شدی در حاليکه گواهی دهد که هيچ معبود بر حقی جز خدا وجود ندارد و دلش بدان يقين داشته باشد، او را به بهشت مژده ده.

425- وعن عبد اللَّه بن عَمْرو بن العاص، رضي اللَّه عنهما، أَن النَّبِيَّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم تَلا قَوَل اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ في إِبراهِيمَ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: {رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْللْنَ كَثيراً مِنَ النَّاسِ فَمَن تَبِعَني فَإِنَّهُ مِنِّي}  [ إبراهيم: 36 ] ، وَقَوْلَ عيسى صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم:  {إِنْ تُعَذِّبْهُم فَإِنَّهُم عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُم فَإِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الحَكِيمُ} [ المائدة : 118 ] ، فَرَفَعَ يَدَيْه وقال « اللَّهُمَّ أُمَّتِي أُمَّتِي» وَبَكَى ، فقال اللَّه عَزَّ وَجَل: « يا جبريلُ اذْهَبْ إِلى مُحَمَّدٍ وَرَبُّكَ أَعْلَم،فسلْهُ مَا يُبكِيه؟ » فَأَتَاهُ جبرِيلُ فَأَخبَرَهُ رسولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم بِمَا قال:وَهُو أَعْلَم، فقال اللَّهُ تعالى:  { يا جِبريلُ اذهَبْ إِلى مُحَمَّدٍ فَقُل: إِنَّا سَنُرضِيكَ في أُمَّتِكَ وَلا نَسُوؤُكَ } رواه مسلم.

425- عبد الله بن عمرو بن العاص رضی الله عنهما روايت می کند که:
پيامبر صلی الله عليه وسلم اين فرمودهء خداوندی را در مورد ابراهيم عليه السلام خواندند که: {رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْللْنَ كَثيراً مِنَ النَّاسِ فَمَن تَبِعَني فَإِنَّهُ مِنِّي} إبراهيم: 36 (پروردگارا! ايشان بيشتر مردم را گمراه کردند، پس کسی که پيروی از من کند، از من اند) و فرمودهء عيسی عليه السلام را که: {إِنْ تُعَذِّبْهُم فَإِنَّهُم عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُم فَإِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الحَكِيمُ} مائدة:118 ( اگر ايشان را عذاب کنی، پس بندگان تو اند و اگر بيامرزی، پس تو غالب و با حکمت هستی) بعد از آن دستهای خود را بلند نموده فرمود: بار خدايا، امتم امتم، و گريست، پس از آن خداوند به جبرئيل عليه السلام فرمود: بسوی محمد صلی الله عليه وسلم برو و خدايت دانا تر است، از او بپرس چه چيز سبب گريهء تو شده؟
جبرئيل عليه السلام نزدش آمده و رسول الله صلی الله عليه وسلم  او را از آنچه گفته بود با خبر ساخت – و او دانا تر است – پس خداوند فرمود: ای جبرئيل بسوی محمد صلی الله عليه وسلم برو و بگو همانا ترا در بارهء امتت راضی خواهيم ساخت و ترا آزرده خاطر نمی کنيم.

426- وعن مُعَاذِ بنِ جَبَل، رضي اللَّه عنه، قال كُنتُ رِدْفَ النبيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم على حِمارٍ فقال: « يَا مُعَاذُ هَل تَدري مَا حَقُّ اللَّه عَلى عِبَادِهِ  ، ومَا حَقُّ الْعِبادِ عَلى اللَّه؟ قلت: اللَهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَم. قال: « فَإِنَّ حَقَّ اللَّهِ عَلَى العِبَادِ أَن يَعْبُدُوه، وَلا يُشْرِكُوا بِهِ شَيْئا، وَحقَّ العِبادِ عَلى اللَّهِ أَنْ لا يُعَدِّبَ مَنْ لا يُشِركُ بِهِ شَيْئا، فقلت: يا رسولُ اللَّهِ أَفَلا أُبَشِّرُ النَّاس؟ قال: « لا تُبَشِّرْهُم فَيَتَّكِلُوا » متفقٌ عليه.

426- معاذ بن جبل رضی الله عنه گفت:
پشت سر پيامبر صلی الله عليه وسلم بر الاغی سوار بودم، ايشان فرمودند: ای معاذ آيا می دانی حق خدا بر بندگان و حق بندگان بر خدا چيست؟
گفتم: خدا و رسول او دانا تراند.
فرمود: همانا حق خدا بر بندگان اينست که فقط او را بپرستند و به او تعالی چيزی را شريک نياورند و حق بندگان بر خدا اينست که کسی را که به او چيزی شريک نياورده است، عذاب نکند.
گفتم: يا رسول الله صلی الله عليه وسلم  آيا مردم را بندان مژده ندهم؟
فرمود: آنان را مژده مده که باز بدان اعتماد می کنند.

427- وعن البَرَاءِ بنِ عازب، رضي اللَّه عنهما، عن النَّبِيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « المُسْلِمُ إِذَا سُئِلَ في القَبرِ يَشهَدُ أَن لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّه، وأَنَّ مُحَمَّداً رسولُ اللَّه، فذلك قولهُ تعالى :  {يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالقَوْل الثَّابِتِ في الحَياةِ الدُّنيَا وفي الآخِرَةِ }  [ إبراهيم: 27 ] متفقٌ عليه.

427- براء بن عازب رضی الله عنه از پيامبر صلی الله عليه وسلم روايت می کند که فرمود: چون مسلمان در قبر سؤال شود، گ