 آن بدينگونه است: 
وعن خمران مولى عثمان: أنه رأى عثمان بن عفان رضي الله عنه دعا بوضوء فأفرغ عى يمينه من إنائه فغسلها ثلاث مرات، ثم أدخل يمينه في الوضوء ثم تمضمض واستنشق واستنثر، ثم غسل وجهه ثلاثا، ويديه إلى المرفقين ثلاثا، ثم غسل رجليه ثلاثا، قال: رأيت رسول الله صلى الله عليه وسلم يتوضأ وضوئي هذا)، ثم صلى ركعتين لا يحدث فيهما نفسه غفر له ما تقدم من ذنبه) رواه البخاري ومسلم وغيرهما. (سايت نوار اسلام)شب  بروز آ‌وردن  در  منی

سه  نفر  از  پیشوایان  مذاهب  اربعه ‌گویند،  شب  بروز آوردن  در  منی  در  شبهای  ایام  التشریق  یا  شبهای  یازدهم  و  دوازدهم  واجب  می‌باشد  و  حنفیه  آن  را  سنت  می‌دانند.  ابن  عباس‌ گوید:  هرگاه  رمی  جمارکردی  هرجا  می‌خواهی  شب  را  بروز،  آور  بروایت  ابن  ابی  شیبه‌.  مجاهد گوید:  اگر کسی  اول  شب  در  مکه  باشد  و آخر آن  در  منی  یا  برعکس  اشکالی  ندارد.  ابن  حزم ‌گوید:  اگرکسی  شبهای  منی  در آنجا  نماند  کار  بدی  مرتکب  شده  است  و  تاوانی  ندارد  و  چیزی  بر  وی  واجب  نمی‌باشد.

باتفاق  همه  فقها  شب  در  منی  ماندن‌،  برای‌کسانی‌که  عذر  دارند  واجب  نیست‌،  مانند:  سقایان  و  شترچرانان  و  امثال  آنان  و  چیزی  بر  آنان  واجب  نمی‌شود  و  تاوانی ندارند  .  

 عباس  عموی  پیامبر صلی الله علیه و سلم    از  پیامبر صلی الله علیه و سلم    اجازه  خواست‌که  شبهای  منی  در  مکه  بماند،  بجهت  اینکه  متصدی  سقایت  حجاج  بود.  پیامبر صلی الله علیه و سلم    به  وی  اجازه  داد.  بروایت  بخاری  و  دیگران‌.  اصحاب  سنن  و  ترمذی  از  عاصم  بن  عدی  نقل‌کرده‌اندکه  پیامبر صلی الله علیه و سلم    به  چوزبانان  اجازه  دادندکه  شب  در  منی  نمانند.چه  موقع ‌از  منی  برگردند؟ 

سه  نفر  از  پیشوایان  مذاهب  فقهی‌گفته‌اند:  موقع  برگشتن  از  منی  به  مکه  پیش  از  غروب  خورشید  دوازدهم  ذی  الحجه  بعد  از  رمی  جمرات  می‌باشد.  حنفیه‌گویند:  پیش  از  طلوع  فجر  روز  سیزدهم  ذی‌الحجه  برگشتن  اشکالی  ندارد.  اگرکسی  بعد  از  غروب  آن  روزبه  مکه  برگردد،  مکروه  است‌،  چون  مخالفت  با  سنت  نبوی  است  و  تاوانی  بر  وی  نیست‌.  چها‌ر پا‌یا‌ن  قربا‌نی =  هدی  

هدی  عبارت  است  از  چهارپایانی‌که  به  حرم  شریف  جهت  تقرب  و  نزدیکی  بخداوند  اهداء  می‌شوند.  خداوند  فرماید:" والبدن  جعلناها لكم من شعائر  الله، لكم فيها خير، فاذكروا اسم الله عليها صواف، فإذا وجبت جنوبها فكلوا منها وأطعموا القانع  والمعتر كذلك سخرناها لكم لعلكم تشكرون.
لن ينال الله لحومها ولادماؤها، ولكن يناله التقوى منكم  [‌و  شترانی‌که  برای  قربانی  به  حرم  شریف  اهداء  می‌کنید،  آنها  را  برایتان  از  نشانه‌ها  و  شعایر  دین  الله  قرار  داده‌ایم‌،  بشما  در  قربانی  کردن  آنها  خیر  فراوان  می‌رسد،  در  حالیکه  این  شتران  ایستاده‌اند  و  عیبی  ندارند  و  شما  می‌خواهید  آنها  را  نحرکنید،  نام  خدا  را  یادکنید  در  حال  نحر  ایشان‌،  چون  آن  شتران  بزمین  افتادند  از  گوشت  آنها  بخورند  و  خواهندگان  و  ناخواهندگان  و  فقیران  قانع  و  غیرقانع  را  از  گوشت  آنها  بخورانید،  ما  همچنین  آنها  را  برایتان  مسخرکرده‌ایم  ودراختیارشما  قرار  داده‌ایم‌که  سپاس  خدای  را  بجای  آورید،‌گوشتها  و  خونهای  آنها  به  خداوند نمی‌رسد  لیکن  این    تقوای  شما  است‌که  بخداوند  می‌رسد  و  موجب  رضای  او  می گردد.

عمر  خطاب  گفت‌:  قربانی  اهداء  کنید،  بی‌گمان  خداوند  قربانی  و  حیوان  اهداء کردن  را  دوست  دارد.  پیامبر صلی الله علیه و سلم    یکصد  شتررا  قربانی‌کرد  و  این  اهدای  یکصد  شتراز طرف  او  داوطلبانه  بود  نه  واجب  (‌یعنی  بطور  سنت  این  عمل  را  انجام  داد  نه  بطور  وجوب)بهترین‌ قربا‌نی

باجماع  علما  حیوانات  اهداء  شده  برای  قربانی‌،  باید  از  جمله  “‌نعم‌”  شتر  وگاو  و  بزوگوسفند  نریا  ماده  -‌باشد  و  باتفاق  بهترین  آنها  نخست  شتر،  سپس‌گاو  و  سپس  گوسفند  است‌.  چون  شتربعلت  بزرگی  بیشتربه  سود  فقیران  است  وگاو  هم  بهمین  سبب  از گوسفند  بهتر  می‌باشد.  در  اینکه  برای  یک  شخص‌ کدام  بهتر  است  اختلاف  کرده‌اند،‌ که  آیا  یک  هفتم  شتر  یا  یک  هفتم‌گاو  یا  یک ‌گوسفند  بهتر  است‌؟  بهرحال  هرکدام  بنفع  فقرا  باشد  آن  بهتر  است‌.کمترین  چیزی ‌که  برای‌ اهداء  به  خا‌نه  خدا کفا‌یت  می‌کند

انسان  می‌تواند  هریک  از  این  چهارپایان  راکه  نام  بردیم‌،  به  خانه  خدا  اهداء  نماید  و  قربانی‌کند  و  پیامبر صلی الله علیه و سلم    بدلخواه  خویش‌،  یکصد  شتر  را  پیشکش  خانه  خداکرد  و  قربانی  نمود  وکمترین  چیزی‌که  برای  یکنفرکفایت  می‌کند،  یک ‌گوسفند  یا  یک  هفتم  شتر  یا  یک  هفتم‌گاو  می‌باشد،  زیرا  شتر  وگاو  هریک  برای  هفت  نفرکافی  می‌باشند.  جابرگفت‌:  ما  همراه  پیامبر صلی الله علیه و سلم    به  حج  رفتیم‌،  برای  هفت  نفریک  شتریا  یک‌گاونحر  نمودیم  و  قربانی‌کردیم‌.  بروایت  احمد  و  مسلم‌.  لازم  نیست‌که  هر  هفت  نفر  یا  همه  شرکاء‌،  قصد  تقرب  بخدا  را  داشته  باشند،  بلکه  اگر  بعضی  بقصد  قربت  و  بعضی  بقصد  بهره‌ گرفتن  از گوشت  آن  با  هم  شریک  شدند،  جایز می‌باشد.  بخلاف  حنفیه ‌که  می‌گویند،  قصد  تقرب  بخداوند  از  طرف  همه  شرکاء  شرط  می‌باشد.چه  موقع‌ قربا‌نی‌ کردن  شتر وا‌جب  میشود؟

قربانی‌کردن  شتر،  واجب  نمی‌گردد،  مگر  اینکه  کسی  طواف  الزیاره  را  در  حال جنابت‌،  یا  حیض  یا  نفاس‌،  انجام  دهد  یا  اینکه  بعد  از  توقف  در  عرفات  و  پیش  از  حلق  و  تقصیر موی  به  جماع  و همبستری  و همخوابگی  اقدام‌کرده  باشد  یا  اسماً  نذر  کرده  باشدکه  شتری  را  قربانی‌کندکه  قربانی  آن  جایزباشد،  دراین  صورت‌ها،  قربانی  کردن  شترواجب  می‌گردد.  دراینصورت  اگرشتری  را  نیافت‌،  بروی  واجب  است‌که  هفت  راس‌گوسفند  را  بجای  آن  قربانی‌کند.  ازابن  عباس  روایت  شده  است‌که  مردی  پیش  پیامبر صلی الله علیه و سلم    آمد  وگفت‌:  قربانی‌کردن  شتری  برمن  واجب  شده  است‌،  من  قدرت  خریدن  آن  را  دارم  ولی  نمی‌یابم‌که  بخرم  و  پیامبر صلی الله علیه و سلم    به  وی  دستوردادکه  هفت  راس  گوسفند  بخرد  وآنها  را  قربانی‌کند.  بروایت  احمد  وابن  ماجه  با  سندی  صحیح‌.اقسا‌م  هَدْی  =  قربا‌نی 

هَدْی  و  اهداء  حیوان  قربانی  به  دو  نوع  تقسیم  می‌شود:  سنت  و  واجب‌.  قربانی  و  هدی  مستحب  و  سنت  است  برای  حاجیانی ‌که  بصورت  “‌افراد”  حج  یا  عمره  می‌گذارند.
قربانی  و  هد‌ی  واجب  بشرح زیر  می‌باشد:
1-‌٢-‌برای‌کسانی‌که  بصورت  “‌قران‌“  و  یا  “‌تمتع‌”  احرام  بسته‌اند.
٣-‌برای  کسانی‌که  یکی  از  واجبات  حج  را  ترک‌کرده  باشند،  مانند:  ترک  رمی  جمارو  ترک  احرام  ازمیقات  و  ترک  جمع  بین  شب  و  روز  بهنگام  توقف  در  عرفات  و  ترک  مبیت  درمزدلفه  -‌شب  را  درآنجا  بروزنیاورده  باشد  -