طمانینه):
این  عمل  نیز  فرض  است  زیرا  ابوحمید  در  بیان ‌کیفیت  نماز  پیامبر صلی الله علیه و سلم  گفته  است‌: " وإذا رفع رأسه استوى قائما حتى يعود كل فقار  إلى مكانه [‌هرگاه  از  رکوع  برمی‌خاست‌،  مستقیما  می‌ایستاد  تا  اینکه  مهره‌های  ستون  فقرات  بجای  خویش  قرار  می‌گرفتند].  

مسلم  و  بخاری  آن  را  نقل ‌کرده‌اند.  حضرت  عایشه  نیز گفته  است‌:"‌پیامبر صلی الله علیه و سلم  هر  وقت  از  رکوع  سرش  را  بر می‌داشت‌،  راست  می‌ایستاد،  آنوقت  به  سجده  می‌رفت‌“‌.  مسلم  آن  را  روایت  کرده  است‌.  پیامبر صلی الله علیه و سلم  فرموده  است‌:" ثم ارفع حتى تعتدل قائما [‌سپس  برخیز تا  اینکه  بصورت  معتدل  و  راست  می‌ایستی‌]‌’‌’‌.  از ابوهریره  روایت  شده  است‌ که  پیامبر صلی الله علیه و سلم  فرموده  است‌:" (لا ينظر إلى صلاة رجل لا يقيم صلبه بين ركوعه وسجوده) [خداوند  به  نماز کسی‌ که  در بین  رکوع  و  سجود  پشت  خود  را  مستقیم  نگه  نمی‌دارد  (‌طمانینه  را  مراعات  نمی‌کند)  نگاه  نمی‌کند  (‌در  پیشگاه  او  قبول  نیست]".  

احمد  آن  را  روایت‌ کرده  است‌.  منذری ‌گفته  است‌:  اسناد  آن  خوب  (‌جید)  است‌.  

7-سجود  
آیه‌ای‌ که  بر  وجوب  سجده  دلالت  می‌کند،  در  ضمن  سخن  از رکوع  نقل  شد  و  پیامبر صلی الله علیه و سلم  نیز  در حدیث  “المسی‌ء  فی  صلاته‌‌“  آن  را  بیان  فرموده  است‌:" (ثم اسجد حتى تطمئن ساجدا ثم ارفع حتى تطمئن جالسا ثم اسجد حتى تطمئن ساجدا)  [سپس  سجده ‌کن تا  اینکه  در سجده  از  حرکت  می‌افتی  و آرامش  می‌یابی  سپس  برخیز و بنشین  تا  اینکه از  حرکت  می‌افتی  و  آرامش  می‌یابی‌،  سپس  دوباره  به  سجده  برو  تا  در  آن  آرامـش  می‌یابی‌]"‌.  بنابر این  سجده  اول  و  برخاستن  از آن  و  سجده  دوم  با  مراعات  طمانینه  در  هر  دو  سجده  و  نشستن  بین  آنها  در تمام  رکعتهای  نمازهای  فرض  و سنت‌،  فرض  و  واجب  است‌.

اندازه  طمانینه‌:  
طمانینه  (‌در  رکوع  و  اعتدال  و  سجود  و  نشستن  بین  سجدتین‌)  عبارت  است  از  مکث  و  توقف  در مدت  زمانی ‌که  اندامها  آرامش  خود  را  یابند  و  از حرکت  بیفتند، ‌که دانشمندان  آن  را،  بمدت  زمانی ‌که  یک  بار  ‌“‌سبحان  الله‌“‌ گفت‌،  تخمین  زده‌اند.  

اندامهایی ‌که  در  سجده  باید  روی  مصلی  قرار گیرند: 
اندامهای  سجود  عبارت  است  از:  چهره  (‌پیشانی  و  نوک  بینی‌)‌،  و کف  دستها،  هر  دو  زانو  و  انگشتان  پا.  از  عباس  بن  عبدالمطلب  روایت  شده‌ که‌:  او از  پیامبر صلی الله علیه و سلم  شنیده  است  که  می‌فرمود:" (إذا سجد العبد سجد معه سبعة آراب (2): وجهه، وكفاه، وركبتاه، وقدماه) [هرگاه ‌کسی  سجده  کند،  هفت  اندام  وی  با  وی  سجده  می‌کنند:  صورتش‌،  کفهای  دستانش‌،  دو  زانوانش‌،  و  قدمهایش  (‌انگشتان  پاهایش‌)‌]"‌.  جز  بخاری  همه محدثین  آن  را  روایت ‌کرده‌اند.

از  ابن  عباس  روایت  شده  است ‌که‌:" أمر النبي صلى الله عليه وسلم أن يسجد على سبعة أعضاء ولا يكف شعرا ولا ثوبا: الجبهة، واليدين والركبتين والرجلين  [به  پیامبر صلی الله علیه و سلم  دستور  داده شده  بود که  بر  هفت  اندام  خود  سجده‌ کند  بدون  اینکه  موی  و  جامه  خود  را  جمع  کند:  پیشانی‌،  هر  دو  دست‌،  هر  دو  زانو،  و  هر  دو  پا]"‌.  در  روایت  دیگری  چنین  آمده  است  که  پیامبر صلی الله علیه و سلم  فرمود:" (أمرت أن أسجد على سبعة أعظم: على الجبهة - وأشار بيده على أنفه - واليدين، والركبتين، وأطراف القدمين)  [‌به  من  دستور  داده  شد  که  بر  هفت استخوان  اندام  خود  سجده  کنم  (‌بر  هفت  استخوان  بدن  در  سجده  تکیه  کنم):  

پیشانی - ‌اشاره  به  بینی  خود  فرمود  -  هر  دو  دست  و  هر  دو  زانو  و کناره‌های  قدم  پاها]"‌.  این  حدیث  بین  محدثین  متفق  علیه  است‌.  و  در  روایت  دیگری‌:" (أمرت أن أسجد على سبع ولا أكفت الشعر  ولا الثياب، الجبهة، والانف، واليدين، والركبتين، والقدمين)  (‌ترجمه  آن ‌گذشت‌)‌.  مسلم  و  نسائی  آن  را  روایت ‌کرده‌اند.

از ابوحمید  روایت  شده‌ که‌:  ‌“‌پیامبر صلی الله علیه و سلم  هرگاه  سجده  می‌کرد  بینی  و  پیشانی  خود را  بر زمین  می‌نهاد“‌.  ابوداود  آن  را  روایت ‌کرده  است‌.  و  ترمذی  آن  را  ‌“‌صحیح‌“  دانسته  است‌،  و گفته  است‌:  عمل  اهل  علم  بر  این  است‌ که  در سجده  پیشانی  و  بینی  را  بر  زمین  نهاد.  اگر  پیشانی  تنها  بر  زمین  بگذارد  بدون  بینی‌،  بعضی  از  اهل  علـم ‌گفته‌اند  کفایت  می‌کند  و  برخی  دیگر گفته‌اند  اگر  هر  دو  نباشد،  کفایت  نمی‌کند  و  سجده  محسوب  نمی‌شود.  

8-آخرین نشست  و  خواندن  تشهد  در  آن:‌
آنچه ‌که  از  رهنمود  پیامبر صلی الله علیه  معروف  و  به  اثبات  رسیده  آنست ‌که  در  آخرین  نشست  نماز  می‌نشست  و  تشهد  می‌خواند،  و  در  حدیث  ‌“‌المسی‌ء  فی  صلاته‌“  فرمود:"  (فإذا رفعت رأسك من آخر سجدة وقعدت قدر التشهد فقد تمت صلاتك) [هر  وقت  از  آخرین  سجده  سرت  را  برداشتی  و  باندازه  خواندن  تشهد،  نشستی‌،  همانا نمازت  به  پایان  رسیده  است‌]‌’‌’‌.  ابن  قدامه ‌گوید:  از  ابن  عباس  روایت  شده  است ‌که  گفته  است‌:  ما  قبل  از  اینکه  تشهد  فرض ‌گردد،  می‌گفتیـم‌: ’‌’ السلام على الله قبل عباده، السلام على جبريل، السلام على ميكائيل، فقال النبي صلى الله عليه وسلم: (لا تقولوا: السلام على الله، ولكن قولوا: التحيات لله)   [نگوئید:  درود  بر  خدا،  بلکه  بگوئید  همه  ستایشها  سزاوار  خداست‌]‌’‌’‌.  و  این  حدیث  ابن  عباس  می‌رساند  که  تشهد  اول  فرض  نبوده  و  بعداً فرض  گردیده  است‌. 

صحیح‌ ترین  احادیثی‌ که  درباره  تشهد  روایت  شده  اســت        .

صحیح‌ترین  حدیث  درباره  تشهد  از ابن  مسعود  روایت  شده  است‌ که ‌گفته  است‌:  ما  با  پیامبر صلی الله علیه و سلم  نماز  می‌خواندیـم  و  در  تشهد  می‌گفتیم‌:" السلام على الله قبل عباده، السلام على فلان وفلان. فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم: لا تقولوا السلام على الله، فإن الله هو السلام، ولكن إذا جلس أحدكم فليقل: التحيات لله، والصلوات، والطيبات، السلام عليك أيها النبي ورحمة الله وبركاته، السلام علينا وعلى عباد الله الصالحين، فإنكم إذا قلتم ذلك أصاب كل عبد صالح في السماء والارض أو بين السماء والارض أشهد أن لا إله إلا الله، وأشهد أن محمدا عبده ورسوله، ثم ليختر أحدكم من الدعاء أعجبه إليه فيدعو به) [نگوئید:  درود  بر  الله‌،  زیرا  الله  خود  سلام  و  درود  است‌،  لیکن  هرگاه  یکی  از  شما،  در  نماز  نشست‌،  بگوید:  همة  ستایشها  و  درودها  و  پاکیها  از آن  خداست‌،  درود  و  رحمت  و برکات  خداوند  بر  تو  باد  ای  پیامبر صلی الله علیه و سلم‌،  و  درود  بر  ما  و  بر  بندگان  درستکار  خداوند اگر  چنین ‌گفتید  همه  بندگان  درستکار  و  شایسته  خداوند  در زمین  و  آسمان  و  در  بین زمین  و  آسمان  را  شامل  می‌گردد.  بدل‌ گواهی  می‌دهـم  و  به  زبان  اقرار می‌کنم ‌که  