يد مفوضه لعنهم‌الله، ائمه سلام ‌الله عليهم داراي چنان اختياراتي بوده‌اند که پس از انقطاع وحي و خاتميت رسل از نزد خود احکامي وضع کنند که هرگز چنين نيست، با اين فرض محال باز هم به استناد همين احاديث اگر حقي و حقوقي داشته‌اند آنرا بخشيده‌اند (پس چرا بازهم مَثَل معروف: شاه بخشيده‌است ولي شيخ‌علي خان نمي‌بخشد) ادامه دارد!!؟؟

اين احاديث از کتب معتبره شيعه بترتيب و توالي ائمه(ع) که آنرا بخشيده‌اند و احاديثي که از ايشان رسيده‌است:

اخبار بخشش خمس به شيعيان از امير المؤمنين (ع)

1- در تهذيب شيخ طوسي (ص137، ج 4) ((...عَنْ أَبِي بَصِيرٍ وزُرَارَةَ ومُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) قَالَ قَالَ أَمِيرُ المُؤْمِنِينَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ (ع): هَلَكَ النَّاسُ‏ فِي بُطُونِهِمْ وفُرُوجِهِمْ لِأَنَّهُمْ لَمْ يُؤَدُّوا إِلَيْنَا حَقَّنَا، أَلَا وإِنَّ شِيعَتَنَا مِنْ ذَلِكَ وآبَاءَهُمْ فِي حِلٍّ)). يعني اميرالمؤمنين(ع) فرمود مردم در امر شکم‌هايشان و فرج‌هايشان (اموال و زنان) هلاک شدند براي اينکه حق ما را به ما اداء نکردند آگاه باش که شيعيان ما و پدران ايشان از اين جهت در حليتند!!!

2- مرحوم صدوق در علل‌الشرايع از محمدبن‌ الحسن ‌الصفار از راويان فوق بهمين صورت اين حديث را روايت مي‌کند جز اينکه در آخر آن بجاي ابائهم، ابنائهم مي‌آورد يعني شيعيان ما و فرزندانشان (که بعد از اين به دنيا مي‌آيند) در حليتند.

ايضاً شيخ صدوق در علل‌الشرايع از محمدبن الحسن‌الصفار از عباس‌بن معروف از حمادبن عيسي از حريز از زراره از حضرت باقر(ع) روايت کرده‌است که فرمود: ((إِنَّ أَمِيرَ المُؤْمِنِينَ (ع) حَلَّلَهُمْ مِنَ الخُمُسِ يَعْنِي الشِّيعَةَ لِيَطِيبَ مَوْلِدُهُمْ)). يعني اميرالمؤمنين(ع) شيعيان را از بابت خمس، ايشان را حلال کرد تا حلال‌زاده باشند.

4- در تفسير منسوب به امام از اميرالمؤمنين(ع) روايت شده که به رسول خدا (ص) عرض کرد: ((قَدْ عَلِمْتُ يَا رَسُولَ اللهِ أَنَّهُ سَيَكُونُ بَعْدَكَ مُلْكٌ عَضُوضٌ وجَبْرٌ فَيُسْتَوْلَى عَلَى خُمُسـِي (مِنَ السَّبْيِ) وَالْغَنَائِمِ وَيَبِيعُونَهُ فَلَا يَحِلُ‏ لِمُشْتَرِيهِ لِأَنَّ نَصِيبِي فِيهِ، فَقَدْ وَهَبْتُ نَصِيبِي مِنْهُ لِكُلِّ مَنْ مَلَكَ شَيْئاً مِنْ ذَلِكَ مِنْ شِيعَتِي لِتَحِلَّ لَـهُمْ مَنَافِعُهُمْ مِنْ مَأْكَلٍ ومَشْرَبٍ ولِتَطِيبَ مَوَالِيدُهُمْ وَلَا يَكُونَ أَوْلَادُهُمْ أَوْلَادَ حَرَامٍ!)).

در اين حديث علاوه بر اينکه اميرالمؤمنين حقوق و بهره خود را بشيعيان بخشيده‌است رسول خدا (ص) هم از اميرالمؤمنين تبعيت کرده‌است. و آن را بشيعه حلال فرموده‌است زيرا رسول خدا بعد از آنکه از امير المؤمنين از چنين بخششي تمجيد مي‌کند و ميفرمايد: ((مَا تَصَدَّقَ أَحَدٌ أَفْضَلَ مِنْ صَدَقَتِكَ)) در دنباله آن مي‌فرمايد: ((وقَدْ تَبِعْتَ رَسُولَ اللهِ فِي فِعْلِكَ، أَحَلَّ الشِّيعَةَ كُلَّ مَا كَانَ فِيهِ مِنْ غَنِيمَةٍ وَبَيْعٍ مِنْ نَصِيبِهِ عَلَى وَاحِدٍ مِنْ شِيعَتِي وَلَا أُحِلُّهَا أَنَا ولَا أَنْتَ لِغَيْرِهِمْ.)).

مخفي نماند که ما تفسير منسوب به امام را نه تنها داراي صحت و اعتبار نمي‌دانيم بلکه اين کتاب مکذوب را از بس جعليات و خرافات دارد ننگ و عار مي‌دانيم که دين اسلام از چنين مزخرفات عاري است و بقول دانشمند معاصر آقاي شوشتري مدظله اگر اين کتاب صحيح باشد پس دين اسلام صحيح نيست.

اخبار بخشش خمس به شيعيان از فاطمه زهرا (ع) 

5- در تهذيب شيخ طوسي (ص143، ج 4) ((...عَنِ الفُضَيْلِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللهِ (ع) قَالَ مَنْ وَجَدَ بَرْدَ حُبِّنَا فِي كَبِدِهِ فَلْيَحْمَدِ اللهَ عَلَى أَوَّلِ النِّعَمِ. قَالَ قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ! مَا أَوَّلُ النِّعَمِ؟ قَالَ: طِيبُ الوِلَادَةِ. ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ (ع): قَالَ أَمِيرُ المُؤْمِنِينَ (ع) لِفَاطِمَةَ (ع): أَحِلِّي نَصِيبَكِ مِنَ الفَيْ‏ءِ لآِبَاءِ شِيعَتِنَا لِيَطِيبُوا. ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ (ع) إِنَّا أَحْلَلْنَا أُمَّهَاتِ شِيعَتِنَا لآِبَائِهِمْ لِيَطِيبُوا)).

در اين حديث حضرت اميرالمؤمنين(ع) از حضرت فاطمه(ع) خواسته‌است تا نصيب خود را از فِيء به پدران شيعه حلال کند تا حلال‌زاده باشند آنگاه خود حضرت صادق(ع) فرموده است: ما مادران شيعه خود را به پدرانشان حلال کرديم تا پاک و پاکيزه (حلال‌زاده) باشند!

اخبار بخشش از حضرت باقر (ع) به شيعيان

6- در تهذيب شيخ طوسي (ص128، ج 4) و در استبصار (ص59، ج 2) ((...عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الثُّمَالِيِّ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ مِنْ أَحْلَلْنَا لَهُ شَيْئاً أَصَابَهُ مِنْ أَعْمَالِ الظَّالِمِينَ فَهُوَ لَهُ حَلَالٌ ومَا حَرَّمْنَاهُ مِنْ ذَلِكَ فَهُوَ حَرَام)). يعني حضرت امام محمدباقر(ع) فرمود: هر کس که چيزي از ظالمان (خلفاي بني‌اميه) به او برسد که ما به او حلال کرده باشيم، آن‌چيز بر او حلال است و آنچه که ما بر او حرام کرده باشيم حرام است.

7- در تهذيب شيخ طوسي (ص121، ج 4) و در الاستبصار (ص54، ج 2) و در اصول کافي ((...عَنْ حُكَيْمٍ مُؤَذِّنِ بَنِي عَبْسٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللهِ (ع) قَالَ قُلْتُ لَهُ: ﴿وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْ‏ءٍ فَأَنَّ لِـلَّهِ خُمُسَهُ ولِلرَّسُولِ...﴾؟ قَالَ: هِيَ واللهِ الإِفَادَةُ يَوْماً بِيَوْمٍ إِلَّا أَنَّ أَبِي (ع) جَعَلَ شِيعَتَنَا مِنْ ذَلِكَ فِي حِلٍّ لِيَزْكُوْا)). در اينجا حضرت صادق(ع) غنيمت را بفائده‌هاي روز بروز تفسير فرموده‌است آنگاه گفته است: پدر من شيعيان ما را از اين جهت در حلاليت قرار داده تا پاکيزه شوند. (يعني تمام ارباح مکاسب را به ايشان بخشيده است). ممکن است مراد از پدر، حضرت باقر يا اميرالمؤمنين باشد.

8- ايضاً در تهذيب (ص136، ج 4) و در الاستبصار (ص57، ج 2) و در اصول کافي ((... عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَحَدِهِمَا (ع) قَالَ: إِنَّ أَشَدَّ مَا فِيهِ النَّاسُ يَوْمَ القِيَامَةِ أَنْ يَقُومَ صَاحِبُ الخُمُسِ فَيَقُولَ يَا رَبِّ خُمُسـِي وَقَدْ طَيَّبْنَا ذَلِكَ لِشِيعَتِنَا لِتَطِيبَ وِلَادَتُهُمْ ولِتَزْكُوَ وِلَادَتُهُمْ)). محمد بن مسلم از حضرت باقر از حضرت صادق(ع) روايت کرده‌است که آن‌ حضرت فرمود: سخت‌‌ترين حال براي مردم در روز قيامت آن ‌وقتي است که صاحب خمس برخيزد و بگويد: پروردگار، خمس من!! در حالي‌که حقيقتاً ما آنرا بر شيعيان خود حلال کرديم تا حلال‌زاده بوده و اولادشان پاکيزه شود!

9- در وسائل‌الشيعه (ص68 ج 2، چاپ اميربهادر) از کافي ((...عَنْ عَاصِمِ بْنِ حُمَيْدٍ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) فِي حَدِيثٍ قَالَ: إِنَّ اللهَ جَعَلَ لَنَا أَهْلَ البَيْتِ سِهَاماً ثَلَاثَةً فِي جَمِيعِ الفَيْ‏ءِ فَقَالَ تَبَارَكَ وتَعَالَى ﴿وَاعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِ