دير زماني است كه انديشه سياسي شيعه با نظريه (انتظار) قرين شده است، نظريه اي كه امامت و رهبري مشروع جامعه را تنها از آن (امام معصوم و امامت الهي منصوص) كه از پيش تعيين شده، منحصر مي داند. كه خود موجبات انزوا و عزلت مطلق سياسي را براي شيعيان فراهم كرده است در كنار نظريه اختيار مطلق حكومت را تنها به (امام معصوم) ميدهد بدنبال آن پيدايش نظريه معاصر ولايت فقيه تحركي نوين به تفكر سياسي شيعه بخشيده است
